Ik en mijne grote mond - deel 3*

Zwemmen... Het onderdeel waar ik dus ongelofelijk tegen op zie. En het komt dan nog als eerste van de drie... Wacht, wààrom wilde ik ook alweer een triatlon gaan doen?

Waarom ik er zo tegen op zie? Twee redenen eigenlijk: één omdat ik het gewoonweg niet kan. Dat op zich lijkt mij alvast een zeer goede reden. Na een baantje heb ik meer weg van een verzopen waterkieken dan een echt waterkieken dat door een ander pestkopwaterkieken met zijn hoofd te lang onder water werd gehouden.

Australische eend.

En twee... nee, ik denk dat we alles zo ongeveer hebben gehad.

Maar vermits het mijn zwakste punt is, moet er dus ook het hardste aan gewerkt worden. Met als gevolg dat ik dus twee à drie keren per week in het zwembad lig te plonsen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel degelijk gemotiveerd ben om te gaan zwemmen, maar mijn lichaam beperkt mij hier te zeer in. Na een keer over en weer gezwommen te zijn lijkt het wel alsof mijn hart uit mijn kas klopt en mijn armen eraf vallen. Blijkbaar is dat laatste een goed teken, want ge moet uw armen zoveel mogelijk gebruiken en uw benen sparen want die gaat ge nog genoeg nodig hebben bij het fietsen en het lopen. Ah ja, dat is juist, dat moet ik ook nog doen. Nà dat zwemmen. Er vlak na. Op een en dezelfde dag.

Waar ben ik in godsnaam aan begonnen. En waarom eigenlijk weeral?

*Deel drie heeft langer op zich laten wachten als ik dacht. Deel 1 en 2 zijn hier terug te vinden.

Ashura/Asjoera*

Sinds ik mijn beslissing om mee te doen aan een triatlon heb kenbaar gemaakt aan de rest van de wereld, word ik door iedereen die mij een beetje kent voor gek versleten. Terecht overigens. Daarnaast word ik nu ook nog eens stevig verdacht van deviant gedrag te vertonen onder de vorm van masochisme en stiekem te genieten van al dat fysieke afzien. Opnieuw, hier moet ik toegeven dat ze geen ongelijk hebben.

Maar dan wel alleen buiten de slaapkamer.

Het mag gezegd worden, van tijd vraag ik mij echt wel af waarom ik er aan begonnen ben. Meestal niet op het moment dat ik aan het trainen ben, maar meestal de dag erna, wanneer ik weer met de werkelijkheid van mijn oude knoken word geconfronteerd en een voormiddag lang half kreupel mag rondschuifelen.

Nu, drie sporten is voor elke normale mens al meer dan genoeg. Maar ja, zoals jullie weten ben ik geen normale mens. Redelijk abnormaal zelfs volgens sommigen. En dus heb ik sinds zaterdag besloten er nog een sport bij te nemen tijdens mijn steeds schaarsere vrije momenten. Heb ik na al dat gewone trainen voor de triatlon nog wel ergens tijd vraagt u zich misschien af? Welnu, tijd moet je maken. Ik moet nu al tijd maken voor zwemmen, fietsen en lopen, dus voor mijn nieuwste sport moet ik dan ook maar wat tijd zien vrij te maken.

De sportief directeur van de Phil Kevinfanclub is de schuldige in dit alles. Sportief directeur zijnde moedigt hij mijn radicale ommekeer van luierik naar triatleet in spe natuurlijk van harte aan. Maar hij is niet voor niets directeur want hij vindt natuurlijk dat het altijd nog wel wat beter kan. En vandaar zijn cadeautje van te zaterdag.  De reden van dit cadeau is een soort van “wiedergutmachung” van de sportief directeur gezien zijn smadelijke nederlaag die hij vorige zomer had geleden tegen mezelf en de ondervoorzitter van de Phil Kevinfanclub. De fysieke prestaties van de ondervoorzitter waren/zijn te vergelijken met die van mij op dat moment. Geheel onbestaande. Vandaar dus de complete en totale afgang van onze sportief directeur toen hij van ons beiden verloor. En hatelijk als ik dan ben moet ik hem daar dan natuurlijk eens aan herinneren.

Door onze scorebladen in te kaderen en hem cadeau te geven bijvoorbeeld.

En als teken van dank heb ik nu dus een minigolfcourse gekregen. Met green, hole met vlaggetje, twee golfballetjes en een golfstick. En elk vrij moment dat ik heb oefen ik nu dus. Ik moet eerlijk bekennen, ik begin al stilletje aan een echte minigolfpro te worden. En elke dag zonder ik mij nu dus eventjes af om een paar balletjes te putten.

Als ik binnenkort niet meer zou kunnen fietsen omwille van aambeien, dit is dus de reden.

*SPOILER ALERT: als ge het zoudt Google'en, het is nogal bloederig.

Niets doen is hard werken.*

Om maar meteen een open deur in te trappen: ik ben lui. Mensen die mij een beetje kennen zullen dit beamen. Mensen die mij goed kennen zullen zelfs zeggen dat ik zeer lui ben. Zij hebben evenzeer gelijk.

Nu, dat kan misschien allemaal als een contradictie klinken, gezien het feit dat ik momenteel voor een triatlon aan het trainen ben. Laat u echter niet misleiden. Zij die mij goed kennen weten dat ik eigenlijk de hele dag in de zetel lig met een zak chips op mijn schoot en een bak bier binnen handbereik, televisie te kijken. Ondertussen verzin ik een heel blog bij elkaar van zogezegde inspanningen die ik geleverd heb. En een week voor de triatlon doe ik gewoon alsof ik een spierscheur heb opgelopen en moet rusten. En dan ben ik weer gerust voor een jaartje.

Nu, naast mijn afkeer voor enige fysieke inspanningen, heb ik een nog grotere afkeer voor huishoudelijke taken. De vaat, daar kan ik nog juist mee leven. Maar alles wat een inspanning mijnentwege vraagt van langer als een half uur, daar gruwel ik van. Stofzuigen, dweilen, strijken,... voorbeelden genoeg.

Gelukkig leven we tegenwoordig in de 21ste eeuw en bestaat er al zo iets als een wasmachine. En sinds kort ben ik de gelukkige bezitter van zo'n ding. Ik wil er niet van dromen dat ik zo iets nog volledig met de hand zou moeten doen. Een vaatwasser heb ik ook wel, maar ik vind het een beetje zonde om dat in actie te laten komen voor één bord, één glas, één mes en één vork en eventueel nog enkele potten en pannen. Ik bewaar het liever voor speciale gelegenheden, zoals voor de eerste samenkomst van de Phil Kevinfanclub in Vilvoorde, nu zaterdag.

Nu, daarmee is er nog maar één huishoudelijk karweitje van de baan, er schieten er jammer genoeg nog te veel over.

Maar gelukkig leven we zoals gezegd in de 21ste eeuw. De eeuw der modernisering! En daarom heb ik alvast één rotkarwei minder te doen. Stofzuigen. Echt waar, dat vind ik ongeveer een van de meest vervelende huishoudelijke taken die er zijn. (Stof àfnemen vind ik misschien nog een gradatie erger.)

Gewoon omwille van het feit dat het wekelijks opnieuw moet gebeuren, het maak een hoop kabaal, ge botst overal tegen aan en moet overal onderin kruipen om het maar proper te krijgen. En de zaterdag erop is het opnieuw van dattum! Waar dat stof vandaan blijft komen, Joost mag het weten.

Nu, ik woon natuurlijk wel tegenover het crematorium...

Probleem was dat ik nog geen stofzuiger had. Wel een borstel, maar dat verplaatst het probleem eigenlijk alleen maar. En dus heb ik dan maar de geijkte kanalen afgeschuimd (Test-Aankoop) om te kijken welke de beste modellen zijn, de verschillende voor- en nadelen. Welke de Beste Koop is, welke de voordeligste, welke het minste lawaai maakt, welke het meeste vermogen heeft, met of zonder zak... Ik had dus een hele vergelijkende studie samengesteld tussen de verschillende stofzuigers.

Om dan iets compleet anders te kopen.

Bij deze: ik heb een nieuwe beste vriend(in). Hij/zij luistert naar de naam iRobot Roomba 531 en ik denk dat ik er stiekem verliefd op ben. Moest ik een andere iRobot Roomba 531 zijn, ik zou het wel weten zunne, doch dit geheel terzijde.

Maar om even serieus te blijven, het is een gemak. Geweldig gewoonweg. Ik zet 's morgens alle stoelen op tafel en neem al het overige van de grond, de kabels wat hoger hangen en alles is klaar. Op het knopje duwen en het doet allemaal zijn/haar werk. En 's avonds kom ik dan thuis en is mijn penthouse piekfijn gestofzuigd. Dan terwijl ik mijn avondeten klaarmaak nog eventjes mijn slaapkamer en de badkamer laten stofzuigen en klaar is Kees. En uiteraard, dat spul blijft lawaai maken, maar ik hoor er niets van, want ik zit op mijn werk! Geweldig!


Enige nadeel is dat ik nu wel nooit een huisdier ga kunnen nemen...


*Oscar Wilde

Ego te absolvo a peccatis tuis in nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti.*

Ik moet eerlijk zeggen dat het voor mij ook al eventjes geleden was. Normaal gezien moet ge eenmaal per jaar tussen palmzondag en Pinksteren gaan biechten, maar ik ben dat de laatste 18 jaar zo wat uit het oog verloren. Tja, sinds Zuster Gracia mij niet meer wijst op mijn verplichtingen als goede christen is het allemaal zo een beetje verwaterd vrees ik.

Maar gezien de ernst van de feiten had ik besloten het zekere voor het onzekere te nemen en was ik dus zondag, voor het eerst sinds lang, naar de kerk gegaan. Voor de heidenen en ongelovigen onder jullie, heb ik hier een korte beschrijving gegeven van hoe zo een biecht er aan toe gaat.

Eerst en vooral is er de biechtstoel. Iedereen die ooit een kerk langs binnen heeft gezien, kent ze wel: bruin gevernist en blinkend opgewreven met flink wat boenwas. Met zo'n muffe gordijntjes om de mensen toch wat privacy te bieden. Welnu, als dat uw eerste indruk was, ze klopt volledig. Je ruikt de boenwas, je ruikt de muffe gordijntjes. Een oncomfortabel knielbankje en een roostertje waartegen je moet spreken maken het beeld compleet.

Ik installeer mij dus met mij knieën op die pijnbank en het deurtje achter het rooster schuift open. De pastoor fezelt iets tegen zichzelf en laat dan een stilte vallen. Waarna ik dan begin.

"Vader vergeef mij want ik heb gezondigd." (Dit is zowat de standaard openingszin in een biechtstoel. Op café tegen een meisje maakt zo'n openingszin echter zeer weinig indruk. Geloof me vrij, ik heb het al meermaals geprobeerd. Als een meisje echter deze zin op café tegen u komt zeggen, is mijn inziens de enige correcte reactie: "Who's your daddy?!")

"Vertel mijn zoon." (Variant hierop is: ik luister mijn zoon. In sommige parochies is deze "mijn zoon" nogal letterlijk te nemen.)

"Welnu vader, ik heb een doodzonde begaan."

"Een doodzonde nog wel? Wéét gij eigenlijk wel wat een doodzonde is? Zijt ge niet wat te jong om zo'n zware termen te gebruiken?"

"Vader, jawel. Men bedrijft doodzonde, wanneer men de wet van God overtreedt in een gewichtige zaak, met volle kennis en volle toestemming. De doodzonde ontneemt ons de heiligmakende genade, de verdiensten van onze goede werken, en het recht op de hemel; zij stelt ons in vijandschap met God, en verdient ons de eeuwige straffen der hel." (De pastoor in kwestie knikte bevestigend en was aangenaam verrast door mijn parate kennis.)

"Allez mijn zoon, ik hoor dat ge uwe catechismus alvast zeer goed kent. Vertel eens, wat hebt ge dan juist verkeerd gedaan?"

"Vader, ge weet dat God ons bepalingen oplegt die we moeten volgen en naleven. En als goede gelovige probeer ik de regels die mijn God mij oplegt zo goed en zo kwaad als mogelijk na te leven. Nu, zoals ge weet, de duivel is overal. En de duivel komt altijd om de hoek loeren op het moment dat ge het zwakste zijt. Welnu, ik ben zaterdag na mijn zwemtraining naar de Colruyt gegaan om mijn inkopen te doen. En daar ben ik bezweken en heb ik toegegeven aan mijn zwaktes, mijn... verlokkingen. En zondagavond ben ik dan helemaal onderuit gegaan en kon ik niet langer aan de verleidingen weerstaan. Ik wist dat ik het niet mocht doen, maar ik heb het toch gedaan. Zaterdag kon ik mij er nog net tegen verzetten, maar zondag lukt het mij niet meer. En heb ik dus gezondigd..."

"Ik snap het. Maar mijn zoon, ge beseft toch dat ik u alleen maar kan vergeven als ge ook berouw toont. Hebt ge oprecht spijt van uw zonden?"

"Laten we zeggen vader, dat ik vooral spijt heb dat die pot Ben&Jerry's en die zak peper- en zoutchips nu al leeg zijn."



*Amen

God shaved the King*

Eerst en vooral heb ik mij altijd afgevraagd waarom zij zingen: “God shave the Queen”. Is er ooit misschien een koningin geweest die een baard had misschien?

Maar kom, om bij de essentie te blijven: to shave or not to shave, that is the question zei Shakespeare in Hamlet Act III, Scene I

En dat is nu ook de vraag die elke zichzelf respecterende wielerrenner in spé zich stelt: scheren of niet scheren? Nu, ik heb de literatuur ervoor op neer geslagen en de meningen over deze kwestie zijn nogal verdeeld.

Nu welke argumenten worden er aangedragen?

Esthetiek. Zo het schijnt zou het mooier zijn. Nu, iedereen weet natuurlijk dat er niets zo relatief is als schoonheid. Wat fijn was voor de oude Belgen was grof voor de Romeinen gaat het gezegde, dus dat argument gaat mij alvast niet over de streep kunnen trekken.

Snellere genezing bij valpartijen. De haartjes zouden dan zo het schijnt niet zo in de wonde plakken wat het genezingsproces zou versnellen. Twee bemerkingen die ik daar op maak. Eén: wat is dat voor onzin? OK, dat is misschien pijnlijker die haartjes in een wonde, maar sneller genezen? Ik geloof er juist niets van. Twee: ik ben niet van plan te vallen met de fiets. Ik kan al fietsen, waarom zou ik in godsnaam op mijn bek willen gaan? Als klein Tristanneke ben ik meer dan genoeg tegen de grond gegaan met de fiets, ik heb de littekens die hiervoor als bewijs kunnen dienen. Daarom leert ge ook fietsen als ge klein zijt: als ge valt doet het nog altijd pijn, maar tegen dat ge groot zijt is dat al lang vergeten.

Zo het schijnt zou het beter zijn bij een massage. Minder pijnlijk en minder massageolie nodig omdat die haartjes er niet meer zijn om het te absorberen. Bon, ik wil dat wel allemaal geloven, maar ik heb geen masseuse, so why even bother?

Maar nu komt het laatste puntje. Aerodynamica. Geschoren zou sneller zijn. Hier kan ik dus niets tegen inbrengen vrees ik. Want in mijn situatie gaat elk beetje kunnen helpen, en ik ga alle beetjes dus meer dan nodig hebben denk ik.

Dus bij deze is de beslissing genomen. In het belang van mijn kansen te vergroten om de eindmeet te halen: we moeten ons scheren!


Mijne baard natuurlijk, of wat dacht ge?

*Beetje contradictorisch, ik besef dat. Vermits ik mezelf als God  zie, hoe kan ik dan in die hoedanigheid mezelf ook nog eens scheren als Koning. Maja, langs de andere kant, ik ben dus wel God, dan is alles mogelijk!

Holle Bolle Gijs*

OK, eerst en vooral: het is een luxeprobleem. Ik besef dat. Ik wil mezelf absoluut niet vergelijken met zo'n rammelende hongerneger uit Somalië. Als ik honger heb dan trek ik gewoon de koel/voorraadkast open.

Wat ik dan wel bedoel is het volgende. Ik eet en een half uur later heb ik terug zo'n knorrende maag. En nog iets later krijg ik vreetaanvallen. Alsof ik van al dat sporten een metabolisme van neukende konijnen op speed heb gekregen. Maar ik heb me voorgenomen om niet aan die vreetaanvallen toe te geven in de vorm van koeken of snoep, maar wel een boterham of stuk fruit te eten op zo'n momenten. Geraffineerde suikers zijn momenteel volslagen taboe in The Noelmans Penthouse. Alleen voor in mijn brood natuurlijk. En mijn suikerwafels voor tijdens het fietsen. En mijn Nesquick voor mijn after-sportdrank. En mijn Nutella voor als ik ooit eens pannenkoeken ga bakken.

En echt, ik eet meer dan genoeg hoor, neem dat maar van mij aan. Als ontbijt (ja, ik ontbijt tegenwoordig) een bord vol met muesli en melk. En natuurlijk royaal wat honing om die rommel toch wat op smaak te brengen.

Als middagmaal dan een half brood. En niet zo'n klein sponzig brood van bij de bakker om de hoek of zo, neeneen, een zelfgebakken brood van 7-800 gram. Met "goei" boter, beleg, de hele santenboetiek. Dan nog een tussendoortje onder de vorm van een halve plox appelen of peren, al naargelang mijn goesting.

Als avondeten schep ik mijn bord vol tot ik denk dat ik echt wel pens en pens vol ga zitten. En dan schep ik er nog drie lepels bij op. Pasta zoveel als een gemiddeld Italiaans gezin op een week zou opeten, aardappelen waarvan de trog van een varken zou overlopen en het beestje er ocharme een indigestie van zou overhouden.

En dan heb ik om 21h dus terug honger. What the hell!?

*         Heb je wel gehoord van de holle bolle wagen

Waar die Holle Bolle Gijs op zat?

Hij kon schrokken, grote brokken

Een koe en een kalf en een heel paard half

Een os en een stier en zeven tonnen bier

Een schip vol schapen en een kerk vol rapen

En nog kon Gijs van de honger niet slapen!

Mannen die fietsen haten - deel 3*

Zo snel na deel twee al deel drie uitbrengen komt mijn geloofwaardigheid niet echt ten goede vrees ik. Mensen gaan nog denken dat ik die zaken allemaal uit mijn duim zit te zuigen. Want ik zeg het u uit de grond van mijn hart, ik hoop echt dat ik hier eens een post kan beginnen met: "Mannen die van fietsen houden". Of toch op zijn minst: "Mannen die niet langer bang zijn van hun fiets". Of misschien zelf ooit: "Mannen die hun fiets mee naar huis nemen om aan hun moeder voor te stellen". Of nee, wacht, dat laatste is bij iets anders.

Maar kom, op het risico af om voor leugenaar of - zelfs nog erger - overdrijver uitgescholden te worden zal ik toch maar mijn verhaal van de dag doen. Van gisteren eigenlijk. Dinsdag dus.

Ik heb dus ondertussen al geleerd dat ik niet moet proberen om de uitrit van de garage uit te fietsen. Want dan trap ik door en kom ik redelijk onzacht neer op de stang van mijn fiets. En ik mag ook niet te veel kracht uitoefenen op mijn pedalen want dan ligt mijn ketting er af. En heb ik smerige handen. Létterlijk smerige handen overigens, want mijn ketting hang vol met smeer.

Vandaag is gebleken dat ik eigenlijk niet al te veel meer mag doen. Mijn ketting lag er namelijk wéér af. En dat terwijl ik alleen nog maar naar mijn pedalen kéék. Maar het geluk zat voor een keer mee, ik was gestrand op zo'n 100m van het station. Mijn lesje van de vorige keer indachtig heb ik mijn fiets gewoon tot aan de stalling geduwd en hem daar op slot gedaan. Deze keer zal ik niet met smerige handen op het werk aankomen. Dat is toch al iets.

's Avonds na het werk mijn fiets dan maar bij het Fietspunt binnengebracht waar hij vandaan kwam. 6 maanden garantie op een fiets van €65, dat is niet slecht. Maar langs de andere kant: 65 euro voor een fiets, wat had ik er zelf van verwacht? Dat ze mij voor die prijs een gloednieuw vouwfietsje konden geven? Als dat het geval zou zijn, zou ik dat om de een of andere reden wel redelijk verdacht vinden. Maar kom, de persoon die mij de fiets had verkocht zat er nog en hij herkende mij al onmiddellijk.

Nu, onze Abdeslam is een hele vriendelijke jongen en hij is ook heel behulpzaam, maar hij is niet van de snuggerste. Eer hij begreep dat mijn ketting er af viel wanneer ik te veel kracht op de pedalen zette, waren we weer een halve dag verder. Dan moest ik hem ook nog uitleggen dat mijn band tegen mijn fietskader schuurde als ik te hard trapte. En hem ook nog eens opnieuw zeggen dat mijn ketting er af viel telkens ik te veel kracht op mijn pedalen zette.

Maar kom, hij noteerde toch flink wat ik zei. “Kettin [sic] is los, band schuurt.” Kort en bondig, meer moet dat niet zijn. Maar ja, toen kwam natuurlijk de kat op de koord. Wanneer zou die fiets in orde zijn? "Ze komen pas donderdag, dus dinsdag is die in orde."

Dinsdag... dat wil dus zeggen dat ik terug een week naar het station mag wandelen.

Iemand enig idee waar ik offerandes kan brengen aan Fiets-Jezus?

*Deel 2 is hier terug te vinden. En daar staat dan de link naar deel 1.