It's OK to be gay*

Voor zij die het zouden vergeten zijn: zondag is het Moederdag. Nu, de broertjes Noelmans ontsnappen daar natuurlijk niet aan. En dus heeft ondergetekende zich maar opgeofferd om iets gaan uit te zoeken voor zijn moeder. In Brussel is er keuze genoeg, vandaar dat ik het zelf maar voorstelde.

Tot daar de theorie.

Eerst en vooral: wààr in Brussel ga ik iets vinden? En vooral wàt? Gelukkig heb ik een team met vijf vrouwen en kon ik wel enig advies vragen en ook ineens de routebeschrijving.

Dom idee dus.

Dat vragen achter ideeën was niet slecht, maar die routebeschrijving! Man ik vraag mij soms af hoe die elke avond terug thuis geraken. Ik had dus besloten iets zeepachtigs te kopen en daar wisten ze de perfecte winkel voor. Terwijl ze in mijn bureau stond was een van mijn collega's het aan het uitleggen. "Dus, ge moet naar daar gaan" (wijst met haar hand de richting aan) "en dan moet ge zo gaan" (doet rare beweging met haar andere hand) "en dan passeert ge daar een theewinkel. Drinkt uw mama anders niet graag thee? Want daar hebben ze anders ook heel veel keuze uit thee hoor. Maar ik weet niet of dat winkeltje er nog is. Het is lang geleden dat ik nog eens langs daar ben gegaan. En naast dieje theewinkel hebt ge die speelgoedwinkel met al die soorten speelgoed uit hout, die kent ge wel he. En dan moet ge verder de straat afgaan naar rechts (beweegt naar links met haar hand) en dan zijt ge der."

We zullen het dus maar op goed geluk gaan proberen zeker? 

Nu, ik probeerde haar aanwijzigingen te volgen. Beter niet gedaan. Op een gegeven moment kom ik langs een café waar ergens iets met "garçons" op stond. Ik had er niet onmiddellijk acht op geslagen, tot er ineens een kerel met bloot bovenlijf naar buiten wandelde. En toen ik doorwandelde was er een klein pleintje met terrasjes vol met mannen. Alleen maar mannen... Ok... we gaan hier redelijk snel rechtsomkeer maken denk ik, ik vrees dat ik de verkeerde richting ben ingeslagen.

Terug op zoek dus.

En jawel, na enig rondsnuffelen had ik het winkeltje gevonden. Letterlijk rondsnuffelen want daar hangt zo'n zoete geur rond die winkel. En in de winkel zelf staan er kommen met water in om de geuren nog wat extra te kunnen verspreiden.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij in die winkel nog minder op mijn gemak voelde dan daareven tussen al die venten die mij aan het uitkleden waren met hun ogen. Ik was de winkel nog maar twee seconden binnen of drie (!) dames hadden mij al vriendelijk gedag gezegd. Huh? Dat klopt toch niet? In de afgelopen dertig jaar heb ik nog nooit, maar dan ook nooit, positieve aandacht gekregen van drie vrouwen achter elkaar, in een tijdsbestek van minder dan vijf maanden. Laat staan zoals nu op tien seconden!

Terwijl ik dan halvelings verdoofd werd door alle florale geuren die in dat pand rondzweefden, voelde ik hun ogen in mijn rug prikken. Ik was de enige man in dat winkeltje. En een man dan nog die het verschil niet kende tussen gewone zeep en handzeep. Wat deed die in onze winkel? Deze winkel is voorbehouden voor óns vrouwen. Ik hoorde ze het bijna hardop denken. Elke misstap van mij kon mijn laatste zijn want als roofdieren cirkelden ze rond mij. Klaar om mij op het minste teken van zwakte aan te vallen en af te slachten.

Een klein scheetje kuchje van mij zou al voldoende zijn voor hen om mij aan te vallen...

Gelukkig werd ik gered door een medewerkster van de winkel. Nu gered... ze was van kop tot teen gepiercet en getatoeëerd en ook nog eens zo onderhuidse zaken laken steken. Moest ik ze in een donker steegje tegenkomen, ik zou met een serieus ei zitten. Maar nu klampte ik mij eraan vast zoals iemand zich vastgrijpt aan een krokodil, als hij aan het verdrinken is. Ik heb mij dan door haar een waarschijnlijk veel te duur iets in mijn handen laten stoppen, maar kom, ik had mijn cadeautje. En in plaats van mij die doos gewoon te geven, moest die in een mandje gedaan worden en dàn mocht ik pas naar de kassa? Huh? Welke toegevoegde waarde heeft dat mandje?

Nu denkt ge misschien dat mijn helletocht gedaan was. Niets was minder waard. Of mijnheer weet hoe hij die producten moet gebruiken? Dat is voor mijn ma, die zal dat zelf wel weten zeker? Ah, der steekt een handleiding bij.

Een handleiding voor badzéép?!

Kom, kom, afrekenen voor ik hier aardig word. Of mijnheer nog een staaltje wil hebben. "Scrub, bodylotion, handlotion...?" Wat betekenen al die woorden die ze zojuist heeft gezegd? "Scheerzeep hebt ge toevallig niet?" Toch wel, een klein potje wordt gevuld, en dan krijg ik nog een uitleg over hoe ik mij moet scheren.

Hoe ík mij moet scheren!

VAN EEN VROUW!

Man, dat was een vermoeiend kwartiertje zenne.

En dat allemaal voor die commerciële uitvinding die elke moeder aangrijpt om toch maar twee keer op een jaar haar verjaardag te kunnen vieren.

*but it's great to be straight!

Swim the way I feel - deel 3

Bij deze mijn totaal subjectieve Speedo Aquabeat Testing Review

Dinsdag
Met een redelijk ambitieuze arrogante tred kwam ik mijn kleedhokje uit. Want ja, ik had nieuw speelgoed, het zwemmen zou nu eens zo goed zijn, daar was ik al op voorhand zeker van.

Nog snel even voor de spiegel staan om mijn oortjes goed in te stekeeuhm...

GODMILJAAR! Mijn oortjes thuis vergeten! Allez ja, dan zal ik maar terug gaan zwemmen zonder muziek zeker?

En saai dat dat is.

Woensdag
OK, voor ik thuis naar mijn werk vertrok drie keren nagekeken of ik alles wel had. Mp3 speler? Check. Zwembroek? Check. Handdoek? Check? Toegangskaart voor het zwembad? Check. Zeep? Check. Duikbril? Check. Ok, we zijn volledig klaar om na het werk te gaan zwemmen.

Met een redelijk ambitieuze arrogante tred kwam ik mijn kleedhokje uit. Want ja, ik had nieuw speelgoed en deze keer had ik het ook effectief mee. Het zwemmen zou nu eens zo goed zijn, daar was ik al op voorhand zeker van.

Nog snel even voor de spiegel staan om mijn oortjes goed in te steken. Euhm... geen spiegel blijkbaar? Bon, dan doen we het maar op de tast, zal ook wel goed zijn zeker? Al een geluk dat ik het thuis al wat geoefend had want anders zou ik nu in het zwembad zitten en tot de vaststelling moeten komen dat ik de mp3-speler niet aan mijn duikbril kreeg vastgeklikt.

Vandaar de badmuts.

Ik heb tot nu toe altijd zonder badmuts gezwommen, dus dat was wel even wennen om zo'n stuk rubber over mijne kop spannen. Uit mijn jeugdjaren herinner ik mij nog alle trauma's die ik ooit heb opgelopen bij het aantrekken van zo'n elastieken badmuts. Zo met uw haren die dan halvelings uit uwe kop werden getrokken wanneer ge dat dan moest aandoen. Nu, dat probleem stelt zich ondertussen al eventjes niet meer.

Alleen jammer dat ik nu niet langer kan stoefen met mijn gifgroene mp3-speler. Tja, dan zal ik maar moeten stoefen met mijn vuurrode badmuts. En die uitstulping aan de achterkant van mijn hoofd is mijn Aquabeat, inderdaad. Het is dus niet alsof daar een of ander insect zijn eitjes in mijn hoofd heeft gelegd en dat daar nu een rups zit te groeien tot het uiteindelijk een vleermuis wordt ofzo. Maar toch, de mensen in het zwembad keken wel raar op toen er ineens een onverlaat met een badmuts op zijn hoofd het zwembad binnengestapt kwam. Een knalrode badmuts dan nog wel en geen saaie witte bommabadmuts.

Dat noemen ze kleur mensen! Brighten up your life! Ik doe al een donkerzwarte zwembroek aan om niet te hard op te vallen. Djeez.

Het mag gezegd worden: zwemmen op muziek is een geweldige verbetering. Ok, toegegeven, ik hoor niet altijd wat ze zeggen of welke muziek er speelt. Dus luisterprogramma's zij niet echt aan de orde. Maar als ge dan ineens "Bonzai, tsa tsa  tsa tse tsa Bonzai" in uw oren hoort schallen kan de pret niet op. Gunther D. Skyve is God! Een spontane grijns tovert zich op mijn gezicht, nog meer dan anders en nu zelfs onder water.

Om in het kort samen te vatten: een mp3speler om mee te zwemmen is de beste uitvinding sinds de uitvinding van gesneden brood door Otto Frederick Rohwedder.

*Ik kan het gewoonweg niet laten: http://soundcloud.com/skyvemusic/sets/gunther-ds-botsautomixen/

Why oh why?*

Voor zij die het nog niet door zouden hebben: ik haat zwemmen. Maar kom, ik denk dat ik dat in een van mijn vorige posts wel duidelijk genoeg heb gemaakt. Als het kalf verdronken is, moogt ge de put dempen zo gaat het spreekwoord. Onnodig om lang te wachten, anders moet ge later toch terug een oude koe uit de gracht halen.

En daarom ben ik vandaag dus terug opnieuw gaan zwemmen. Waarom eigenlijk al dat zwemmen, als ge dat toch zo haat hoor ik u nu afvragen? Terechte vraag. Maar vooral een zeer domme vraag. Hebt gij mijn blog nog niet gelezen of zo? Ik ben bezig met een triatlon. Trí-atlon. TRI-atlon. Tri zoals in "drie" in een of andere dode taal.

Drie sporten op een dag, achter elkaar nog wel, zijnde zwemmen, fietsen en lopen. En fietsen dat is ook al niet onmiddellijk mijn grootste "dada". Dus waarom in godsnaam willen deelnemen aan iets waarvan ge nu al weet dat 2/3 van de activiteiten en zo'n 80% namelijk 41,5 van de 51,5 kilometer (1,5km zwemmen, 40km fietsen, 10km lopen) u ongelofelijk hard gaan tegenzitten?

Euhm, ik haat mezelf?

Neen, ik moet er nu ook niet té onnozel over willen doen. Ok, ja, dat zwemmen en dat (alleen) fietsen steekt serieus tegen, dat ga ik niet ontkennen, maar toch, ik vind altijd opnieuw de motivatie om mij in dat zwembad te droppen of op die fiets te kruipen. Ondanks alle bijna-verdrinkingen, zadelpijnen en fietsen die mij willen vermoorden.

Mijn liefde voor het lopen is er ook niet altijd geweest. Meer zelfs, toen Tristan nog een Tristanneke was, in een "sponsen broekske" rondspurtte en hij nog voetbalde in plaats van te trainen voor een triatlon, werd hij door een van zijn trainers tijdens een wedstrijd ooit voor "toerist" uitgescholden omdat hij over het voetbalveld slenterde. Ik heb er verder geen trauma's aan overgehouden. Maar ergens had mijn trainer wel gelijk; als ge in de aanvalslinie van een voetbalploeg speelt en nooit buitenspel staat, dan scheelt er wel iets. Toen had ik namelijk een hartsgrondige hekel aan lopen. Als ik op voorhand wist dat er een Coopertest zou zijn zocht ik meestal wel een excuus om niet op de training aanwezig te moeten zijn. Jek! Lópen (spuwt het woord uit)!

Maar dan met het ouder en wijzer worden ben ik uit eigen beweging beginnen te lopen. Gewoon voor het plezier ervan. In het begin vloekte ik daar ook ongelofelijk hard op. Dat ik 's anderendaags rugpijn had van het lopen. Of zelfs amper kon gaan van de spierpijn. Nu weet ik ondertussen al dat het aan mijn schoenen lag, of omdat ik te snel te hard wilde lopen. Toen vloekte ik gewoon heel hard en bezwoer ik dat ik nooit meer zou lopen.Tot ik de dag erop terug mijn schoenen aantrok om die runners high terug te mogen ervaren. Wie weet ervaar ik datzelfde gevoel ooit met fietsen en zwemmen?

Mezelf kennende zal dat waarschijnlijk pas zijn nà mijn triatlon...

*Niets te maken met het liedje van Celine Dion.

Vandaag eerste keer gaan zwemmen met de mp3-speler, een volledig verslag volgt nog.

Perception is reality*

Mijn jongste Over De Streep zus zit met een serieus ei. Ze twijfelt blijkbaar aan haar eigen kunnen. Om haar serieuze probleem eventjes te schetsen: ze kan nu nog "maar" 6 x 200 m zwemmen, 20 km fietsen op 50 minuten en 6,5 km lopen op 34 minuten. Op een en dezelfde dag, en allemaal achter elkaar (zie haar post over de Oefentriatlon).

Lees bovenstaande samenvatting en laat het allemaal eventjes bezinken. In mensentaal wil dat dus zeggen dat ze 1200 m kan zwemmen, 20 km kan fietsen tegen 24 km/h en 6,5 km kan lopen tegen 11,5 km/h.

Ik zie het probleem eerlijk gezegd niet. But hey, that's just me!

Maar kom, om het allemaal eens in perspectief te zetten, volgende datum: zaterdag 19 mei 2012. Dat is dus zaterdag over twee weken.Dan doe ik onder de vlag van de Confederatie Bouw mee aan de 1000 km van Kom op tegen Kanker.

Niet dat ik zo gek ga zijn en die 1000 km helemaal alleen ga uit rijden, maar ik ga toch de 125 kilometer van Mechelen naar Tongeren mogen doen. (Fans mogen altijd komen supporteren langs de weg.) En voor zij die geen kaas van aardrijkskunde hebben gegeten, dat is een redelijk heuvelachtig parcours.

Waarom ik mij daar dan voor heb opgegeven? Goeie vraag. Omdat ze het mij zijn komen vragen is het antwoord. "Seg Tristan, ik hoorde van Hendrik dat gij triatlon doet. Die 125 kilometer zal dan wel geen probleem voor u zijn zeker?"

Kijk, zodra het woord triatlon valt zijn mensen - terecht overigens - onder de indruk. Iedereen denkt hierbij aan dat geschifte gedoe in Hawaï waar ge op het einde van uw fietsen nog een MARATHON(!!!) loopt. Nu, ik ga eerlijk zijn, ik ben niet altijd geneigd om ze te corrigeren in hun waanidee. Zij vormen zich een beeld van mij als een afgetrainde, ascetische atleet, terwijl ik afgelopen maandag nog tot een uur of 4-5 in Gent op stap ben geweest, op een dieet van kebab en bier.

Daarnaast zit ik ook met enkele kleine praktische problemen. Eén is dat mijn fiets al twee weken buiten strijd is en ik dus al twee weken niet heb kunnen fietsen. Hopelijk heb ik hem eind deze week terug. En twee: tot nog toe heb ik nog maar maximaal 60 kilometer gereden. En ik ga er dus dubbel zoveel mogen doen. Binnen twee weken al. En deze week ga ik ook nog altijd niet kunnen fietsen.

Maar desondanks zie ik het nog altijd volledig zitten.

Bon, zusje, ik hoop dat ge het nu terug allemaal wat meer ziet zitten?

*We've all been there...

Jeugdherinneringen to the rescue!*

Door mijn koppigheid en luiheid zat ik deze morgen zonder brood. En door mijn praktische ingesteldheid ook nog eens zonder ontbijtgranen.

Een woordje uitleg lijkt mij op zijn plaats.

Wat betreft de koppigheid. Ik bak mijn brood zelf. Simple as that. Op die manier ben ik er tenminste zeker van dat er geen vuiligheid in mijn brood wordt gedraaid zoals te veel zout of verbeteraars allerhande. Bloem, gist, water, boter, zout en suiker. Meer moet een brood niet zijn. Plus ook, en misschien wel de allerbelangrijkste reden: de smaak. Zonder te stoefen, mijn brood is gewoon beter dan dat van de bakker. Maar om toch even verder te gaan op die koppigheid: ik ga er wel redelijk ver in. Het is niet alsof ik eerst een half uur met de auto moet rijden alvorens ik bij een bakker kom. Nee nee, ik passeer elke dag twee keer langs een broodautomaat én een bakker.

Koppig, ik zei het al.

Om dan aan te pikken op de luiheid. Zelf brood bakken houdt natuurlijk wel in dat ik het ook moet doén. En aan die goesting ontbrak het mij de laatste dagen wat. Plus ook, ik had geen bloem meer in huis dus moest ik eerst bloem gaan kopen alvorens ik kon beginnen te bakken. In beiden had ik geen goesting, dus geen brood.

En dan die praktische ingesteldheid nog. Wel, vermits ik nu zoveel als mogelijk probeer te gaan zwemmen, ondanks mijn hartsgrondige afkeer ervan, eet ik altijd op mijn werk een vieruurtje bestaande uit een kom ontbijtgranen. Anders heb ik sowieso honger of krampen. En dus heb ik mijn ontbijtgranen mee naar mijn werk genomen. En heb ik geen ontbijtgranen meer in huis.

De oplossing?

Puur en onvervalst jeugdsentiment: platte kaas met bananen en suiker.

Jammer genoeg heb ik geen bruine suiker in huis want dat zou het plaatje helemaal compleet hebben gemaakt. Dat kleurt de platte kaas zo mooi. Ook dat is jeugdsentiment. Maar waarom refereer ik hier nu aan als zijnde puur jeugdsentiment? Wel, omdat toen ik nog klein was, papa dat vaak voor mij maakte. Dan prakte hij met zijn vork de bananen plat, platte kaas en bruine suiker erbij, goed door elkaar mengen en dan was mijn bord klaar. En dan at ik met de lepel eerst een cirkel vrij aan de rand van het bord, daarna een kruis doorheen de platte kaas op het bord en daarna at ik al de rest op.

Eén keer raden hoe ik deze morgen mijn bord heb leeggegeten...

*Ik ben overigens niet de enige met jeugdsentiment.

Swim the way I feel - deel 2

Zwemmen is saai. Voila het is eruit. Ge zult nu misschien denken: Tristan overdrijft weer. Eerste punt: wie beweert hier in godsnaam eigenlijk altijd dat ik overdrijf? Wie blijft dat hardnekkige gerucht toch altijd maar opnieuw oprakelen? Man toch, stop ermee! Tweede punt: zwemmen is gewoonweg oersaai.

Echt waar, wat er sommige mensen aan vinden om zo de hele tijd voor hun plezier baantjes te zitten trekken in een zwembad, het ontgaat mij volledig. Water in glijden, afstoten, zwemmen en net wanneer ge een beetje op dreef zijt is die muur daar al. Dan probeert ge zo ne onderwatersalto te doen, zijt ge uw oriënteringsvermogen compleet kwijt, weet ge niet meer wat boven en wat onder is hebt ge de muur toch gevonden, duwt ge u af en moet ge als de gesmeerde bliksem naar boven komen om lucht te happen. En dan terug uw ritme zoeken voor de volgende 25 meter af te leggen. En daar dan weer opnieuw, net wanneer ge terug in uw ritme zijt, moogt ge uzelf alweer waterboarden.

Daarnaast is zwemmen gewoonweg saai. Allez nu, ge zijt de hele tijd met uwe kop onder water te kijken naar de bodem van het zwembad. Degoutant is het dan toch overmaat van ramp ook nog eens. Allez ja, waarom liggen daar in godsnaam pleisters en tampons(!?) op de bodem van dat zwembad? Sick! Maar kom, zo lang ze op de bodem blijven liggen en niet voor mij komen drijven kan ik er nog net mee leven.

Nét.

Mijn ergernissen over de andere zwemmers blijven ook nog altijd bestaan. Al moet ik zeggen dat ik mij er gisteren niet zo veel aan heb moeten ergeren als normaal. Ik heb zelfs zo wat koppeltijdritachtigs gezwommen. Het kwam er op neer dat ik praktisch zij aan zij zwom met nog iemand anders, afwisselend zij iets voorop en na het keren ik terug lichtjes voorop. Dat stimuleert wel om te zwemmen moet ik zeggen, als ge zo vlak naast elkaar zwemt, elkaar min of meer aan het aanjagen. In het begin is het wel een beetje beangstigend, zo vlak naast elkaar maar dat went ook wel snel. Enige spijtige; in tegenstelling tot lopen of fietsen is er weinig mogelijkheid om een babbeltje te slaan onderwege. Allez ja, toch niet als ge wilt zwémmen.

Heb ik al gezegd dat zwemmen saai is? Ik dacht het niet he. Bon, een van mijn grootste ergernissen aan het zwemmen is het feit dat ge dus de hele tijd met uw kop onder water zijt en alleen het geklots van het water en uw uitademen in het water hoort. En dan nog af en toe het achtergrondkabaal van het zwembad. Geen vogeltjes die fluiten, geen voeten die op het beton stappen of een twijgje dat op de weg ligt doormidden trappen, geen banden die geluid maken door de wrijving met de weg, geen wind die langs uw oren fluit,... saai dus.

Nu, wat hebben we op dit laatste gevonden? Enter de Speedo Aquabeat. Een mp3-speler om te dragen in het zwembad. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik een zeer grote tegenstander ben van een mp3-speler. Want ja, bestaat er iets associaler dan in uw eentje naar muziek te zitten luisteren als er andere mensen rondom u zijn? Maarja in een zwembad lijkt mij dat al niet zo storend meer. Denk ik tenminste. Nu wat de kleur van dat ding betreft: ze verkopen dat dus ook in het zwart he. Maar ik vond groen wel beter. Lime green zou de kleur zijn. Gifgroen vind ik persoonlijk een betere omschrijving. Een beetje kleur brengen in het zwembad mag toch, niet?

En natuurlijk heb ik de eerste twee liedjes al op mijn mp3-speler geladen. Gunther D.'s Botsautomix deel 1 én 2!!! Benieuwd of ik nog wel in het ritme kan blijven met zo'n vette beat!

Gunther D. met zijn vette beat.

*Om toch niet helemaal depressief te klinken wat betreft mijn afkeer van het zwemmen, een vleugje vrolijke muziek over zwemmen in een zwembad. 

...ma da was voor een weddement*

Een van mijn belangrijkste taken als Voorzitter van de Phil Kevinfanclub, naast de statutaire verplichting van het jaarlijks organiseren van de Phil Kevinfandag, is het op geregelde basis gaan bezoeken van onze lokale afdelingen. Nu wil het toeval dat de Verantwoordelijke van de achtergestelde gebieden in Oost- en West-Vlaanderen mij op 30 april had uitgenodigd voor een samenkomst. En dus was het weer een blij weerzien van gelijkgestemden en liefhebbers van het Betere Lied.

Nadat eerst de praktische formaliteiten waren afgehandeld zoals het nakijken van de boekhouding, het ledenbestand en de voorbereidingen van "Phil Kevin goes Gentse Feesten", was het over naar de meer aangename zaken in het leven. En dus hebben we met nog enkele andere kameraden van onze Verantwoordelijke menig pintje en "tchiepsje" verbruikt op zijn appartement. Daarnaast heeft onze Verantwoordelijke mij geïntroduceerd aan zijn vriendin. Een Hollandse nog wel.

Het toeval wilde dat het die dag ook nog eens Koninginnedag was. En onze Verantwoordelijke was ook mee uitgenodigd. Maar die kerel is dus niet meegegaan. Kunt ge u dat voorstellen?! Een hele dag wat onnozel staan te doen op een typisch Nederlands fenomeen. Moet toch geweldig zijn? En hij zegt dus nee. Soit, ik ben ondertussen serieus aan het overwegen om zijn huidige titel aan te passen naar achtergestelde Verantwoordelijke voor de gebieden in Oost- en West-Vlaanderen.

En om het allemaal nog wat erger te maken, heeft onze Verantwoordelijke dan ook nog eens een toch wel zeer boude uitspraak gedaan. Hij zou in staat zijn om blind 3 van de 5 pilsbieren, die hij zelfs mag kiezen, te herkennen. De kandidaten zijn Stella, Jupiler, Cristal, Primus en Carlsberg. En hij is zelfs zo overtuigd van zijn eigen kunde dat hij mijn uitdaging om er een bak bier op te zetten heeft aangenomen.

Stroese kal, dat ik het u zeg.

Nu we het toch over "weddementen" hebben: mijn timing om mijn eerste triatlon uit te doen is 3h30. Of dit realistisch of voor mij ook maar enigszins haalbaar is laat ik volledig in het midden. Op 8 juli zal ik hier het antwoord wel op weten. Onze Verantwoordelijke, als ex-sportkotter, acht zichzelf in staat om dit te doen op 2h30. Elk tijdsverschil waarbij de Verantwoordelijke zijn Voorzitter op minder dan één uur achter zich laat wordt als een grove blamage aan het adres van de Verantwoordelijke beschouwd.

*Het originele fragment is hier terug te vinden.