Vilvoorde, waar experimenteren fun is! - deel 3*

Zoals ik reeds in een vorige post gezegd heb, ben ik een van de "chosen ones" om de mp3 speler van Decathlon uit te testen. En ik stel voor dat als er onder jullie medewerkers van Proximus zouden zijn, jullie alvast een notablok en een pen bij de hand nemen om te leren hoe het dus blijkbaar ook kan.

Even opnieuw de situatie schetsen: bij Proximus in Vilvoorde had ik een nieuwe gsm gekocht - ik had er dus geld aan besteed - en ik had een toestel meegekregen waarvan de Wifi stuk bleek te zijn. (Hooray for quality control!) Ze zouden het opsturen en mij iets laten weten. Na twee weken had ik nog steeds niets van hen gehoord. Dus ging ik zelf langs in de Proximuswinkel - telefonisch zijn ze onmogelijk te bereiken, via e-mail al evenmin. Kwestie van klantvriendelijk te blijven, nietwaar? En wisten ze mij te zeggen dat het binnen de 3 dagen hersteld zou zijn. Wéér een week later, opnieuw gaan horen, wéér drie dagen. Aangetekende brief gestuurd naar Proximus met ook de vraag tot een of andere commerciële tegemoetkoming.

Vijf weken na het terugbrengen van mijn toestel kreeg ik het dan eindelijk terug. Zonder excuses voor het lange wachten, zonder ook maar een of andere commerciële geste.

Volgende keer koop ik terug gewoon via het Internet, voor de extra service die ge in een fysieke winkel krijgt moet ik het al zeker niet laten.

Nu, mijn mp3speler dan. 2 oktober een mail gekregen waarin ze mij zeggen dat ik een mp3speler in de post mag verwachten. De 4de had ik zo'n briefje dat ik een een aangetekende zending kon gaan ophalen, 's anderendaags die dus gaan ophalen en daar zat mijn testmateriaal in.

En dan had ik mij voorgenomen om ze vrijdag te gaan testen. Door de week er al wat mee gespeeld, knopjes indrukken, Gunther D's Botsautomix er al op installeren, kwestie van toch wat referentiemateriaal te hebben en het volledig opladen zodat alles klaar zou zijn tegen vrijdag.

Vrijdag dan gaan zwemmen. Omgekleed, aan de kant gaan hangen, alles klaarzeten om te gaan zwemmen en dan valt ineens het schermpje uit. Geen leven meer in te krijgen.Tja...

Bon, mailtje naar Stéphanie van Decathlon om mijn probleem te melden. Ze is niet boos op mij geworden, wat ik al een serieuze plus vond. Maar in de plaats daarvan verontschuldigde ze zich in naam van Decathlon en beloofde ze mij zo snel mogelijk een nieuwe op te sturen.

OK, dit "zo snel mogelijk" bleek relatief te zijn, maar alleszins nog een heel pak sneller dan bij Proximus. Soit, ik mijn nieuwe mp3speler gaan afhalen, mijn oude/kapotte ineens naar hen terugsturen en we konden terug gaan experimenteren.

Mijn ervaringen dan. We zullen met de pro's beginnen:

- het handgeschreven briefje van Stéphanie dat bij de mp3 speler zat. Lach er maar mee, maar het zijn zo'n details die tellen. Eventjes de stap terug naar Proximus zetten: ik kom daar aan, trek een nummertje en word verder ook behandeld als een nummer, kan geen contact met hen opnemen via de telefoon of op welke manier dan ook. Onpersoonlijk tot en met. Als alles goed loopt is zoiets geen enkel probleem, maar als het fout loopt ergert ge u er rot aan. Mijne mp3 speler die ik - gratis! - gekregen heb ging stuk, ik stuur een mailtje en ik krijg de dag erna al een reactie met een oplossing voor mijn probleem. Volgens mij is Decathlon ook een heel klein beetje veel groter als Proximus (Decathlon = wereldspeler) maar toch slagen ze er in door zo'n aanpak te hanteren dat ge het gevoel hebt van bij de sportwinkel bij u om de hoek te gaan. Dezelfde ervaringen heb ik trouwens met de Decathlons (Is dit wel het juiste meervoud? Mijn Grieks is redelijk roestig) van Luik en Anderlecht. Soit, een detail, maar een dat kan tellen.
- de mp3 speler zelf dan: gifgroen van kleur. Ik achtte het niet mogelijk, maar ze is zelfs nog giftiger en nog groener dan mijn andere mp3 speler. Ik ben wel voorstander van meer kleur in het zwembad, maar daarin kunnen de meningen verschillen. Smaken en kleuren, nietwaar.
- bediening. Ik ben tegen het lezen van handleidingen. Uit de verpakking moet iets werken en zichzelf uitwijzen vind ik. Hier was dat duidelijk het geval. Idem voor het opladen van liedjes, gewoon "plug en play". We moeten het ook niet spannender/moeilijker maken dan het al is, toch?

Con's:

- de titel van het liedje dat speelt is niet te zien. Ok, dieje mp3 speler hangt dan wel achteraan op uwe kop, maar soms kan het gemakkelijk zijn om eerst uw lievelingsliedje te zoeken en dan pas beginnen af te spelen. En het is niet omdat het een mp3speler om mee te zwemmen is dat het niet buiten het zwembad gebruikt kan worden.
- muziekkwaliteit. Ik was er echt niet kapot van. Ik hoorde enkel maar iets van zodra ik met mijn hoofd boven water kwam om te keren. Voor de rest hoorde ik bijna niets, zelfs niet op maximum geluid. Wat natuurlijk wel een niet onbelangrijk detail is voor een mp3speler. Mijn andere is ook geen hoogvlieger, maar daar hoorde ik er toch meer bij. Blijkbaar zou een speler die resoneert via uw schedel beter zijn, maar die heb ik niet dus kan ik niet vergelijken. Producenten die dit door mij willen laten testen kunnen altijd contact met mij opnemen ;)
- liedjes doorspoelen is niet mogelijk. Gunther D's grote botsautoremix duurt een uurtje. En altijd opnieuw datzelfde begint steekt soms tegen. Opnieuw, ook handig voor gebruik uit het water.
- formaat: stuk groter dan de Speedo. Waarschijnlijk is dit te wijten aan het schermpje en de accelerometer.
- nu ik het hier toch juist over heb: het tellen van de baantjes: ik zou zeggen: ga er niet op verder. Het kan zijn dat het natuurlijk aan mijn techniek ligt en ik mijn hoofd verkeerd beweeg, maar als ik na 800m op mijn Garmin Swim er al 900m heb gehaald op mijn Nabaiji stel ik mij toch wel vragen bij de nauwkeurigheid van het product. Ik geef het toe, ik tel mijn baantjes niet, maar de foutenmarge van de Garmin is over al mijn zwempartijtjes hetzelfde gebleven en daar kan ik ook per baantje controleren hoe het er juist mee zit. Langs de andere kant is het natuurlijk wel heel wat motiverender. Maar het blijft dus wel fout.
- een ander punt dat ik wilde aanhalen was het ontbreken van een link naar een "Decathlon community" ofzo, waar je online je zwemgegevens (en eventueel gegevens van de hartslagmeters van Decathlon, stappentellers enzo) kon opladen - via TrainingPeaks ofzo, ik zeg maar wat - en dan vergelijken met anderen, of gewoon voor uzelf om uw vorderingen te volgen. Maar met zo'n foutenmarge lijkt mij dat niet echt aangewezen.

Besluittijd dan:

Zou ik hem zelf kopen, met deze ervaringen vers in het achterhoofd?

Nee.

Waarom niet? Hij kost nieuw 70 euro. Op zich zou ik er geen probleem mee hebben om dit er voor neer te leggen, maar dan zou de muziekkwaliteit toch wat beter mogen zijn, maar vooral de accelerometer die de lengtes telt. Er na nog geen 20 minuten al 100 meter naast zitten, dat overkomt mij ook als ik zelf moet tellen, en daarom zou ik deze mp3speler juist kopen. De mindere muziekkwaliteit zou ik nog mee kunnen leven, maar de hele meerwaarde van deze mp3speler zou voor mij het afstandgedeelte zijn.

Mijn suggestie? Koop de Speedo Aquabeat online bij Pixmania voor 40 euro, dan hebt ge toch al wat betere muziekkwaliteit - verwacht er evenwel geen mirakels van! - en koop er een waterdichte horloge bij - voor 15 euro vindt ge der al eentje bij de Decathlon :D - en tel zelf uw baantje, of laat iemand ze voor u tellen. En als ge net zoals mij het geheugen hebt van een goudvis in het water, tja koopt u dan een Garmin Swim. Toegegeven, die is heel wat duurder, maar het werkt gewoonweg en ge kunt achteraf dan uw gegevens draadloos opladen naar Garmin Connect.

*Bon, ik hoop dat Stéphanie mij na deze review niet uit haar testpanel flikkert. Eerst de Insiders, nu Decathlon... Goed bezig Tristan

Meanwhile in Australia...*

Woensdag was het de laatste keer zwemmen in open water alvorens onze triatlon van nu zondag. En we zullen het eens speciaal maken voor deze laatste keer, moet Mia gedacht hebben. En dus kwam er een Australian Exit aan te pas. 

Een Australian Exit is het volgende: ge zwemt vanaf een boei tot aan kegeltjes die op het strand staan. Dan loopt ge uit het water tussen twee kegeltjes, over het strand, achter een volgende kegeltje door, tussen nog 2 andere kegeltjes terug het water in lopen en dan duikt ge in het water en zet ge uw zwempartij verder richting de volgende boei.

Tot daar de theorie.

De praktijk dan. Zwemmen tot dezelfde hoogte als de kegeltjes. Rechtop komen, proberen te stappen. Het water is nog veel te diep, dus nog wat zwemmen. Nog eens proberen. Nu lukt het wel. Door het water "lopen" richting strand - waar is Mozes als ge hem nodig hebt? - op het strand lopen, achter het kegeltje door, terug het water in. Al springend verder het water inlopen en er dan induiken om het zwemmen verder te zetten.

Twee kleine details nog met dit laatste.

Het water was nog altijd redelijk ondiep. Ik ben daar dus goed op mijn bakkes gegaan toen ik er indook. Vlam op mijn borstkas dus. Alle lucht uit mijn longen geperst, onmiddellijk boven komen en dus lucht happen, nog eens lucht happen, weer eens lucht happen, ondertussen uw leven aan uw ogen voorbij zien flitsen. "Was het dàt maar" denken nadat de film is afgespeeld, nog verder adem happen en dan eindelijk na een minuutje of vier, vijf terug op adem gekomen en een beetje bekomen van de slag.

De keer erop zouden ze mij niet liggen hebben. Lopen, lopen, lopen... en nog wat lopen, dat water in. Ok, nu komt het bijna tot aan mijn kin, hier zal ik wel kunnen zwemmen zekers? Probleem echter: door dat lopen is mijn hartslag de lucht ingeschóten. Met als gevolg dat ik alle twee slagen naar adem moest komen happen en ik mijn ritme vollédig kwijt was. Het is dus wel een goeie oefening denk ik dan.

Wat ik dan óók denk is: in Mechelen, half september is het dus ook met Australian Exit. Dat gaat nog wat geven...

Om dan na de zwemtraining, op order van Mia, in de cava en de versnaperingen te vliegen. De meest gehoorde reactie: "Ik had mij voorgenomen om deze week gene alcohol meer te drinken, maja, als onze trainer zegt dat we dat moeten, dan doen we dat he."

Probeer daar maar eens een speld tussen te krijgen.

*Al een geluk dat we geen Australian Exit bij het fietsen hebben...

Swim the way I feel - deel 4*

Gisteren was het voor mij de eerste keer open water zwemmen. In Hofstade, het Blososportterrein aldaar.

Uit eerdere ervaringen weet ik ondertussen al dat zwemmen vermoeiend is. En dus ik extra veel gegeten. Extra veel, zoals in dubbele portie van normaal. En een normale portie zoals in volscheppen tot ik denk dat ik vol ga zitten en dan nog maar een schep of twee erboven op. Ik zou al mijn kracht en energie wel nodig hebben, daar in dat open water. En vooral zien dat ik geen water zou binnenhappen. Het blijft een vijver he.

It's like... you know... fish fuck in it and all.

Ik denk dat zo zwemmen in open water toch wat vermoeiender is. Ik denk dat dit vooral te maken heeft met het feit dat ik nu aan een stuk moét doorzwemmen en niet, zoals in het zwembad, minipauzes kan inlassen door mij kort aan de kant vast te houden alvorens ik mij omdraai. Want toen ik uit het water kwam had ik echt wel razende honger. Terug thuis heb ik nog een goed bord vol gegeten en een banaan als dessert.

En toen gleed er ineens een gevoel van voldoening over mij. Zeer vreemd, zeer raar. Vermoeidheid was weg, honger was weg, ik zat daar gewoon wat stom voor mij uit te grijnzen in mijne zetel.

Het toeval wilt nu dat Lies, mijn ODS zusje, de dag ervoor ook in open water was gaan zwemmen, in Hazewinkel. Haar wijze raad: volg de koord anders verdwaalt ge. Alleen spijtig dat er geen koord was. Met als gevolg dat ik begon af te drijven, tot ik ineens onze trainer voor mij zag staan. Huh? Die stond toch op het strand en nu staat die ineens in het water? Hier klopt iets niet. Ik was blijkbaar aangespoeld...

Ze hebben dan maar zo'n greppel gegraven in het zand terwijl iemand anders water over mij heen goot om mij nat te houden. Toen de greppel gegraven was hebben ze mij met vereende krachten terug het water ingesleept. De truc is blijkbaar om af en toe naar voren te kijken terwijl ge u aan het voorbereiden zijn voor het inademen en ondertussen met uwe arm zwaait en ondertussen probeert om niet te verdrinken. Simpel, toch?

Maar kom, dat is nog het minste van mijn zorgen, daar moet we nog maar wat op trainen in het zwembad, dat komt wel in de sacoche. En als ik er niet in slaag om het aan te leren, tja dan is het maar zo. Gewoon zwemmen gaat voor, stijlvol zwemmen daarna pas. Hoewel, gezien de extra meters die ik heb afgemalen lijkt het mij misschien niet echt slecht om toch in een rechte lijn te proberen zwemmen.

Nu het zwemmen, we waren opgedeeld in drie groepen: de goei, de gewoon en de rest. De rest bestond uit drie beginnelingen. Waar ik dus bijhoorde. Volgens mij werd ik gewoonweg in dat groepje gezet omdat ik geen retestrak pak aanhad. Apartheid in het water als het ware.

Maar wat ik mij afvraag. Waarom zijn die pakken trouwens allemaal zo saai zwart? Flashy wit of donkerblauw zou toch ook cool zijn? Of zo met een streepje erin en een bijhorende cravate om naar de start mee te paraderen. Stylish!

*If only...

Maar kom, mijn vuurwaterdoop was dus zeer geslaagd vond ikzelf. Nu alleen zien dat ik wat sneller door het water klief en we zitten gebeiteld.

Swim the way I feel - deel 3

Bij deze mijn totaal subjectieve Speedo Aquabeat Testing Review

Dinsdag
Met een redelijk ambitieuze arrogante tred kwam ik mijn kleedhokje uit. Want ja, ik had nieuw speelgoed, het zwemmen zou nu eens zo goed zijn, daar was ik al op voorhand zeker van.

Nog snel even voor de spiegel staan om mijn oortjes goed in te stekeeuhm...

GODMILJAAR! Mijn oortjes thuis vergeten! Allez ja, dan zal ik maar terug gaan zwemmen zonder muziek zeker?

En saai dat dat is.

Woensdag
OK, voor ik thuis naar mijn werk vertrok drie keren nagekeken of ik alles wel had. Mp3 speler? Check. Zwembroek? Check. Handdoek? Check? Toegangskaart voor het zwembad? Check. Zeep? Check. Duikbril? Check. Ok, we zijn volledig klaar om na het werk te gaan zwemmen.

Met een redelijk ambitieuze arrogante tred kwam ik mijn kleedhokje uit. Want ja, ik had nieuw speelgoed en deze keer had ik het ook effectief mee. Het zwemmen zou nu eens zo goed zijn, daar was ik al op voorhand zeker van.

Nog snel even voor de spiegel staan om mijn oortjes goed in te steken. Euhm... geen spiegel blijkbaar? Bon, dan doen we het maar op de tast, zal ook wel goed zijn zeker? Al een geluk dat ik het thuis al wat geoefend had want anders zou ik nu in het zwembad zitten en tot de vaststelling moeten komen dat ik de mp3-speler niet aan mijn duikbril kreeg vastgeklikt.

Vandaar de badmuts.

Ik heb tot nu toe altijd zonder badmuts gezwommen, dus dat was wel even wennen om zo'n stuk rubber over mijne kop spannen. Uit mijn jeugdjaren herinner ik mij nog alle trauma's die ik ooit heb opgelopen bij het aantrekken van zo'n elastieken badmuts. Zo met uw haren die dan halvelings uit uwe kop werden getrokken wanneer ge dat dan moest aandoen. Nu, dat probleem stelt zich ondertussen al eventjes niet meer.

Alleen jammer dat ik nu niet langer kan stoefen met mijn gifgroene mp3-speler. Tja, dan zal ik maar moeten stoefen met mijn vuurrode badmuts. En die uitstulping aan de achterkant van mijn hoofd is mijn Aquabeat, inderdaad. Het is dus niet alsof daar een of ander insect zijn eitjes in mijn hoofd heeft gelegd en dat daar nu een rups zit te groeien tot het uiteindelijk een vleermuis wordt ofzo. Maar toch, de mensen in het zwembad keken wel raar op toen er ineens een onverlaat met een badmuts op zijn hoofd het zwembad binnengestapt kwam. Een knalrode badmuts dan nog wel en geen saaie witte bommabadmuts.

Dat noemen ze kleur mensen! Brighten up your life! Ik doe al een donkerzwarte zwembroek aan om niet te hard op te vallen. Djeez.

Het mag gezegd worden: zwemmen op muziek is een geweldige verbetering. Ok, toegegeven, ik hoor niet altijd wat ze zeggen of welke muziek er speelt. Dus luisterprogramma's zij niet echt aan de orde. Maar als ge dan ineens "Bonzai, tsa tsa  tsa tse tsa Bonzai" in uw oren hoort schallen kan de pret niet op. Gunther D. Skyve is God! Een spontane grijns tovert zich op mijn gezicht, nog meer dan anders en nu zelfs onder water.

Om in het kort samen te vatten: een mp3speler om mee te zwemmen is de beste uitvinding sinds de uitvinding van gesneden brood door Otto Frederick Rohwedder.

*Ik kan het gewoonweg niet laten: http://soundcloud.com/skyvemusic/sets/gunther-ds-botsautomixen/

Swim the way I feel - deel 2

Zwemmen is saai. Voila het is eruit. Ge zult nu misschien denken: Tristan overdrijft weer. Eerste punt: wie beweert hier in godsnaam eigenlijk altijd dat ik overdrijf? Wie blijft dat hardnekkige gerucht toch altijd maar opnieuw oprakelen? Man toch, stop ermee! Tweede punt: zwemmen is gewoonweg oersaai.

Echt waar, wat er sommige mensen aan vinden om zo de hele tijd voor hun plezier baantjes te zitten trekken in een zwembad, het ontgaat mij volledig. Water in glijden, afstoten, zwemmen en net wanneer ge een beetje op dreef zijt is die muur daar al. Dan probeert ge zo ne onderwatersalto te doen, zijt ge uw oriënteringsvermogen compleet kwijt, weet ge niet meer wat boven en wat onder is hebt ge de muur toch gevonden, duwt ge u af en moet ge als de gesmeerde bliksem naar boven komen om lucht te happen. En dan terug uw ritme zoeken voor de volgende 25 meter af te leggen. En daar dan weer opnieuw, net wanneer ge terug in uw ritme zijt, moogt ge uzelf alweer waterboarden.

Daarnaast is zwemmen gewoonweg saai. Allez nu, ge zijt de hele tijd met uwe kop onder water te kijken naar de bodem van het zwembad. Degoutant is het dan toch overmaat van ramp ook nog eens. Allez ja, waarom liggen daar in godsnaam pleisters en tampons(!?) op de bodem van dat zwembad? Sick! Maar kom, zo lang ze op de bodem blijven liggen en niet voor mij komen drijven kan ik er nog net mee leven.

Nét.

Mijn ergernissen over de andere zwemmers blijven ook nog altijd bestaan. Al moet ik zeggen dat ik mij er gisteren niet zo veel aan heb moeten ergeren als normaal. Ik heb zelfs zo wat koppeltijdritachtigs gezwommen. Het kwam er op neer dat ik praktisch zij aan zij zwom met nog iemand anders, afwisselend zij iets voorop en na het keren ik terug lichtjes voorop. Dat stimuleert wel om te zwemmen moet ik zeggen, als ge zo vlak naast elkaar zwemt, elkaar min of meer aan het aanjagen. In het begin is het wel een beetje beangstigend, zo vlak naast elkaar maar dat went ook wel snel. Enige spijtige; in tegenstelling tot lopen of fietsen is er weinig mogelijkheid om een babbeltje te slaan onderwege. Allez ja, toch niet als ge wilt zwémmen.

Heb ik al gezegd dat zwemmen saai is? Ik dacht het niet he. Bon, een van mijn grootste ergernissen aan het zwemmen is het feit dat ge dus de hele tijd met uw kop onder water zijt en alleen het geklots van het water en uw uitademen in het water hoort. En dan nog af en toe het achtergrondkabaal van het zwembad. Geen vogeltjes die fluiten, geen voeten die op het beton stappen of een twijgje dat op de weg ligt doormidden trappen, geen banden die geluid maken door de wrijving met de weg, geen wind die langs uw oren fluit,... saai dus.

Nu, wat hebben we op dit laatste gevonden? Enter de Speedo Aquabeat. Een mp3-speler om te dragen in het zwembad. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik een zeer grote tegenstander ben van een mp3-speler. Want ja, bestaat er iets associaler dan in uw eentje naar muziek te zitten luisteren als er andere mensen rondom u zijn? Maarja in een zwembad lijkt mij dat al niet zo storend meer. Denk ik tenminste. Nu wat de kleur van dat ding betreft: ze verkopen dat dus ook in het zwart he. Maar ik vond groen wel beter. Lime green zou de kleur zijn. Gifgroen vind ik persoonlijk een betere omschrijving. Een beetje kleur brengen in het zwembad mag toch, niet?

En natuurlijk heb ik de eerste twee liedjes al op mijn mp3-speler geladen. Gunther D.'s Botsautomix deel 1 én 2!!! Benieuwd of ik nog wel in het ritme kan blijven met zo'n vette beat!

Gunther D. met zijn vette beat.

*Om toch niet helemaal depressief te klinken wat betreft mijn afkeer van het zwemmen, een vleugje vrolijke muziek over zwemmen in een zwembad. 

Swim the way I feel*

Eerst en vooral: ik ga heel arrogant over komen in deze post. Nog meer dan anders. Ik weet dat dit zeer moeilijk te geloven is, maar geloof me, het is zo.

Gisteren was ik gaan zwemmen. Ik had me voorgenomen om snel thuis iets te eten en dan wat baantjes te gaan trekken. In het zwembad aangekomen zag ik echter dat de twee baantjes bezet waren door zwemmers. Zwemmers, zoals in die mensen kunnen zwemmen. Met als gevolg dat als ik ook in die banen zou gaan zwemmen ik elke lengte minstens gedubbeld en waarschijnlijk gedriedubbeld zou worden. Daar had ik even geen zin in, ik heb nog zelfrespect. Misschien wel een beetje te veel, maar kom, dat is een ander verhaal.

Dus ik dan maar baantjes gaan trekken in de rest van het zwembad. Oh gruwel. Een ander woord heb ik er niet voor. Serieus, waarom zitten al die mensen in dat zwembad? En vooral, wat zitten die daar te doen? Over en weer peddelen terwijl ze aan het babbelen zijn tegen hun buurvrouw. Ja, buurvrouw, want het waren blijkbaar alleen vrouwen op leeftijd die zo'n zaken doen. En dan nog met het hoofd boven water, want ja de haren mogen zéker niet nat worden.

Ge zit in een zwembad verdorie! Zwém dan. Wilt ge praten, ga dan op café zitten. Of ergens anders, maar niet in een zwembad. Of toch niet wanneer ik in dat zwembad zit!

En dan probeer ik alsnog mijn routine af te werken, als de baan vrij is. Maar ja, bij crawl steekt ge uwe kop in het water en gaat ge er ergens toch van uit dat diegene die iets wat op schoolslag gelijkt doen, met hun hoofd ver boven het water uit en vooruit kijken, dat ze toch aan de kant zouden gaan voor het ongeleide projectiel dat op hen afschiet. Neen hoor, we blijven gewoon rechtdoor zwemmen en kakelen er verder lustig op los. Nooit geweten dat kippen konden zwemmen. Hoewel, zwemmen. Ik meen dat ik ondertussen wel de arrogantie mag hebben om die slag aan te duiden als "zwemmen".

Op het risico af om voor een "ouw zor" versleten te worden: ik zal content zijn als de paasvakantie achter de rug is en ik weer op mijn gemak kan gaan zwemmen.

*Waar is het zwembad?