Afscheid van een vriend*

Nu ja, vriend... En afscheid is eigenlijk ook wel wat veel gezegd. Hij gaat zijn leven gewoon wat verder zetten in een of ander ver land. Er zouden er veel jaloers zijn op een zonnig buitenland.

Soit, over wie het gaat? Mijn oude getrouwe BMW. Na zo'n 10 jaar heb ik er gisteren afscheid van genomen. Ander en beter zoals ze zeggen.

Voor zij die mij zouden verdenken van mijn bolide ergens langs de kant van de weg aan een boom vastgebonden te hebben, dat heb ik dus niet gedaan. Nee, gewoon online verkocht. 

"Gewoon". Het is te zeggen, ik ken niets van auto's. Dus wat doet ne mens dan? Wijkopenautos.be natuurlijk! Dan krijgt ge online zo'n eerste ruwe schatting van uwen auto. Een dikke €5.000. Netjes denkt ne mens dan, als Dagobert Duck in zijn handen wrijvend.

Maja veel te vroeg victorie gekraaid uiteraard. Om een juist bedrag te krijgen moet ge nen hoop details doorgeven om dan uw definitieve bedrag te krijgen.

Nog geen €700...

What the effing fuck mannen? Ok, ik snap dat jullie er iets aan willen verdienen maar zo'n €4.300 meer? En akkoord, nen auto van 16 jaar is geen jong veulen meer, maar waarom dan eerst zo'n absurd hoog bedrag bieden?

Over naar 2dehands.be dan maar. De annonce online gegooid met een deel foto's en nog geen vijf minuten later werd ik overstelpt door reacties. En de reacties waren, om het nog een beetje proper te houden, redelijk opdringerig. Zo in de aard van: "€300, laatste bod", "prijs?" of zelfs gewoon "??". Of het aantal chats die gewoon waren "numéro téléphone svp".

Ik liet me er niet door opjutten en dus stuurde ik terug: "prijs staat op bieden, doe maar een bod." Om dan bij een Fransman uit te komen. Hij zou onmiddellijk afkomen en cash betalen. "Jama mijnheer, ge gaat toch wel daar zijn als ik kom he? Want ik heb het al meegemaakt dat ik er was en de auto ondertussen al verkocht was." "Gene paniek, ik ga niet lopen."

Voor alle duidelijkheid, hij sprak gebroken Nederlands, ik heb het gewoon wat leesbaarder gemaakt.

Dan heeft hij mij nog een aantal keren gebeld om te zeggen dat hij in de auto zat, dat hij al 100 kilometer had gereden, dat hij nog 80 kilometer moest doen... Maar uiteindelijk was hij er toch.

Ik zeg nu wel "hij", maar eigenlijk spreken we hier over 4 corpulente Franse Armeniërs die met een veel te kleine auto vanuit Amiens naar ons stulpje in Breendonk waren afgezakt.

Voor de scherpzinnige lezer die zichzelf nu de vraag stelt: "Huh Tristan? 'Stulpje in Breendonk'? Maar vooral Tristan wat bedoelt ge met die 'ons'?", de antwoorden op deze vraag zullen nog wel eens komen, maar ik zit momenteel 4 jaar achter met mijn blog, ge moet niet te hard verbaasd zijn dat de wereld verder draait.

Soit, dus 4 Armeniërs die elk op een half uur tijd een pakje sigaretten hebben opgerookt, ondertussen de auto langs alle kanten bewonderd - want ja, het blijft een prachtexemplaar. Ondertussen de capeau opengooien, zien dat alles werkt van ruiten, alle foutmeldingen op het scherm oproepen, wat morrelen onder aan het stuur... the usual dus.

Allez, ik zeg hier wel "the usual dus", maar voor mij is "the usual dus" vragen om de capeau open te gooien, om dan eens knikkend met mijn hoofd naar de motor te kijken, een rondje rond de auto te wandelen om als afsluiter eens tegen de banden stampen.

Gelukkig had ik ook gezien dat ze aan de zekeringen aan het prullen waren want, wonder boven wonder, als ze de motor opstarten blijkt deze ineens te tikken. En dat is dan ineens een gigantisch probleem. 

Kijk dat is dus flauwekul he mannen. Ik weet dat jullie een zekering hebben uitgetrokken waardoor er in de motor nu even iets niet werkt naar behoren. Alleen weet ik niet welke zekering het is dus ga ik dat nu niet zeggen. Maar als ge het gaat gebruiken om te onderhandelen en iets van de prijs af te doen hebt ge brute pech. Na veel vijven en zessen en "je ne vends pas des tapis volants monsieur" van mijn kant kwamen we toch uit op de afgesproken prijs. Het feit dat ze zojuist 4 uur in nen auto hadden gezeten en geen zin hadden om met lege handen te vertrekken zal er ook wel mee te maken hebben. 

Ma kom, verkoop was gesloten - en nee ge krijgt dieje paraplu er niet gratis bij omdat het nu toch wel zo hard aan het regenen is - en nee ge krijgt die lekrijkit er ook niet gratis bij omdat ik ze nu toch niet meer nodig heb - dus we gingen het geld tellen en het contract tekenen.

Mijn schoonouders hadden mij zo'n bakje geleend om te kijken of het echt geld was dus terwijl Boekske het geld telde zette ik mij tussen haar en de koper zodat ze ongestoord kon tellen. En uiteraard, surprise surprise, toch nog even proberen te pingelen en €50 "vergeten". Kom, het was bijna rond ik kon er ondertussen toch al mee lachen, zij ook, dus die €50 waren snel overhandigd.

Voilà, de tweede sleutel, de poort even opendoen en dan wachten tot ze wegreden.

En omdat God altijd onmiddellijk straft; op het moment dat ze willen vertrekken met hun eigen zeepkist, krijgen ze deze niet gestart! Mijn bolide daarentegen ronkte als weleer. 

Karma my friends.

Adios amigo, het ga je goed!

*Met dank aan den Koen.

De (minder) Lange (dan verwachte) Mars - deel 2*

Ja zageventen ja, ge hebt er lang op moeten wachten, ik wéét het. Stop er nu mee. De reden dat het zo lang geduurd heeft is omdat het mij gewoonweg niet langer interesseerde. Ik denk dat mijn vorige post dat meer dan duidelijk heeft gemaakt. Maar kom, terug naar het verhaal.

Terug naar 12 augustus dus.

Ik had die dag vrijaf genomen, zodat ik toch een beetje meer energie zou kunnen hebben. Beetje uitslapen, beetje nietsdoen. Om dan spontaan wakker te worden om 6h45 omdat het een vrijdag is.

Ik haat mijn bioritme.

De Sportief Directeur, de Verantwoordelijke Gebouwen, de Toezichthouder op de Werken en de moeder van de Verantwoordelijke Gebouwen zouden mij komen uithalen, zodat we gezellig samen naar Bornem konden rijden.

Mijn poging om al wandelend naar de auto een zwaar ongeval te faken waardoor ik niet mee kon mislukte jammerlijk. De Verantwoordelijke Gebouwen heeft een zoon die gezien zijn leeftijd waarschijnlijk wel dezelfde fratsen uithaalt, dus die kon ik niet voor de gek houden.

Mee in de auto dus.

In de rit naar Bornem gedroeg ik mij nog steeds als de kleuter die zojuist zwaar gevallen was. Mokkend met de armen over elkaar gekruist, uit het raam kijkend en kortaf antwoorden op alle vragen die vroegen hoeveel goesting ik had om mee te doen.

"Ik ben niet slechtgezind, jullie maken mij slechtgezind" dat was het zo'n beetje.

Onderweg in de auto deed ik na veel aandringen dan toch mijn plannen uit de doeken. Ik zou wandelen tot kilometer 50, daar mijne spaghetti eten en dan stoppen. Hoe ik terug thuis zou geraken, dat zag ik dan wel. Na mijn ervaringen hoe slecht ik met de warmte kan omgaan leek dit mij het meest haalbare. Ik zag mezelf niet een hele dag door de hitte heen sjokken, wetende dat ik al een hele dag bezig was. Zou nooit goed komen.

Soit, in Bornem aangekomen, auto geparkeerd en dan een bus genomen naar de start. Om daar dan met 12.000 anderen te moeten wachten op het vertrek. Ondertussen een hapje eten en toch eens naar mijn voeten kijken, want die voelden toch ook al wat raar. Precies iets wat zat te schuren.

Ja lap. Ik had het kunnen weten.

Bon, op zich niet zo heel erg, het was "maar" een oude blaar die was losgekomen en er was al nieuwe huid onder de blaar. Afplakken en het zou wel goed moeten gaan. Maar toch, kwestie van slechte voortekens kon dit wel tellen.

En dan vertrokken we met heel de bende.

Ik moet zeggen dat het wel iets had, van sfeer enzo. Muziek die gedraaid werd op straat, mensen die met de hele familie een barbeque aan het houden waren in hunne hof en ondertussen de wandelaars aanmoedigden,... gezellige sfeer, het mag gezegd worden.

De Sportief Directeur en de Verantwoordelijke Gebouwen hadden een hoger tempo dan ons in gedachten, waardoor Grumpy met twee vrouwen op stap mocht.

En dat heb ik me beklaagd.

Als ik vroeger met Wim ging wandelen, kondt ge geen twee paalkes passeren of hij had minstens drie keren zijne achterpoot opgelicht. Met de vrouwen was het krek hetzelfde. We mochten gene halve toi-toi passeren of ze moesten een sanitaire pauze inlassen. Wat natuurlijk niet ideaal was om het tempo er in te houden. Om dan enkele kilometers later ópnieuw te moeten stoppen. Man man man.

Een andere ergernis van mij - eentje die die niet zag aankomen eerlijk gezegd - was het feit dat het 's nachts was en dus heel veel mensen met een lamp op hunne kop wandelden. En dat licht dat de hele tijd op en neer bewoog maakte mij raar genoeg zeeziek. Ik weet nog goed een heel lang stuk dat over een bosachtig pad liep zonder enige verlichting en dat ik daar het gevoel kreeg dat ik moest gaan kotsen. Gelukkig kwamen we daarna weer in de beschaafde wereld terecht waar er straatverlichting bestond en het probleem terug overging.

Had ik al gezegd dat het mij tegenstak?

Bon, op kilometer 20 stond ineens onze Ondervoorzitter daar om ons aan te moedigen. En attent als hij was had hij ook een rijsttaartje mee om mijn verjaardag te vieren. Ah? Had ik dat nog niet gezegd? 13 augustus was mijne verjaardag. Normaal gezien zou mijne verjaardag er in bestaan hebben om samen met Tsigalko de 12de de bloemetjes buiten te gaan zetten in Leuven. Ik wens hem dan een gelukkige verjaardag, dan drinken we er ene op zijne verjaardag - eentje is geentje - om dan op middernacht de gelukwensen te krijgen van Tsigalko. En er dan ene op mijne verjaardag te drinken. Opnieuw: eentje is geentje.

Dit jaar was het dus een rijsttaartje en iets sportdrankachtig. De geste van de Onderdirecteur viel wel een beetje tegen, omdat ik bij de stop, 10 meter verder, ook rijsttaart kreeg. Maar kom, het is het gedacht dat telt.

Om mijne verjaardag toch een beetje feestelijker te vieren stuurde ik naar mijn neefje El Riño een bericht met de vraag een stuk chocolade voor mij mee te nemen. Hij ging namelijk ook nog afkomen om te supporteren. Naast mij was er ook nog een collega van hem die hij een pint bier had beloofd. Leek me niet echt een heel strak plan, maar hey, wie ben ik?

Op kilometer 30 (of zoiets) kwam ik dan El Riño tegen. Effe praatje mee slaan, mijn chocolade in ontvangst nemen en door naar het checkpoint.

Om daar weer te wachten tot de pi(s)tstop van de dames was afgelopen. Daar zittende op een bank liep het mis voor mij. Want ik had daar namelijk een mooi uitzicht op een gigantische spandoek met daarop de woorden "Opgevers".

Ok, Dus ik heb nu de keuze tussen nu nog 20 kilometer tegen mijn goesting verder stappen en daar op te geven en nog uit te vissen hoe ik terug thuis zou geraken. Of nu stoppen en voor de deur afgezet worden.

Mmmmm....

Laten we zeggen dat de keuze redelijk snel gemaakt was. Alhoewel ik er ter mijner verdediging wel wil aan toevoegen dat als ik toen niet had neergezeten of dat El Riño er toen niet gestaan had, ik gewoon was verder gegaan. Het aanbod creëert de vraag zeggen ze wel eens. Dit was meer dan waar in deze situatie. En voor zij die me nu beginnen te jennen door te zeggen dat alleen loesers opgeven, wil ik jullie graag naar deze podcast verwijzen.

In het kort: ik heb tijdig ingezien dat ik mijne tijd toch maar aan het verspillen was en dat ik beter nu kon stoppen dan over een paar uur. Het resultaat zou toch hetzelfde geweest zijn: de tocht niet uitgelopen.

Achteraf bekeken was ik beter nooit in de auto richting Bornem gestapt.

Ik dus afscheid genomen van mijn dames, mij afgemeld bij de organisatie en dan samen met El Riño zijne kameraad moed gaan inspreken, om dan naar huis te gaan.

Thuis aangekomen zag ik dat mijn gloednieuwe teennagel wééral was uitgevallen, dat ik wéér twee bloedbaren had en dat ik genoeg pijn aan mijn goesting had om dit soort van flauwiteiten nooit meer te doen.

*Epiloog: de Sportief Directeur en de Verantwoordelijke Gebouwen hadden beiden de tocht uitgelopen/wandeld - chapeau - de dames moesten helaas opgeven na 50 kilometer. Ik moet zeggen dat ik het voor hen eigenlijk wel heel spijtig vond. Allez, voor mezelf had ik het al volledig opgegeven een week voor we moesten vertrekken, maar hen had ik het echt wel gegund, gezien al de tijd en moeite die ze er in hadden gestoken.

Volgend jaar beter zullen we maar zeggen zeker?

Voor alle duidelijkheid: zonder mij.

De (minder) Lange (dan verwachte) Mars - deel 1*

Vooraleer jullie mij van enige sympathie voor het communistische gedachtegoed gaan verdenken, dit is allemaal puur toeval, kameraden.

Maar kom, to the point. Het antwoord op de vraag die op ieders lippen brandt is kort en bondig.

Nee.

Dit lijkt mij voldoende voor deze blog.

Allez, ik zal dan maar wat uitweiden zeker? Het is niet dat ik met dit mooi weer mijn gras moet afrijden ofzo.

Soit. Twee weken geleden was ik voor de laatste keer nog eens gaan wandelen. Toen wist ik nog niet dat het de laatste keer zou zijn, maar daarover later meer. De bedoeling was van Vilvoorde naar Halen te wandelen, zo'n 55 kilometer. Dan zou ik bij mijn ouders blijven slapen en 's anderendaags naar Hasselt wandelen, daar de trein pakken en zo naar huis. De week erop zou ik dan de trein naar Hasselt pakken om dan naar Halen te wandelen, de jaarlijkse BBQ voor Halen Kermis mee te doen om dan naar Diestanboel te wandelen  - 10 kilometer - en weer de trein naar huis.

Dat was dus het plan.

Ikke dus dieje zaterdagochtend een goed ontbijt genomen, rugzakje omgedaan, mijne fietsgps ingesteld en vertrokken richting Halen. Op zich ging het wel lekker. Niet te warm weer, niet al te veel lange saaie stukken langs een steenweg, de moraal zat goed. Na 20 kilometer eventjes gestopt om mijn krant te lezen en dan maar verder. Het enige nadeel dat ik tot nog toe kon verzinnen was het feit dat ik nog geen winkels was tegengekomen waar ik iets van drinken of eten zou kunnen kopen. Maar ik was gelukkig voorzien met een rugzak vol muslirepen en twee flesjes water. Woog wel iets meer, maar als ik zonder water zou vallen dan zou het nog eens zo zwaar worden. Maar kom, na een paar interessante artikels gelezen te hebben was het tijd om verder te gaan.

Na zo'n 10 kilometer gedaan te hebben begonnen mijn voeten een beetje op te spelen. Niets bijzonders, gewoon wat zeuren. Ik had pas nieuwe schoenen gekocht voor dagdagelijks gebruik en die hadden mij wat miserie bezorgd dus had ik mijn voeten preventief afgeplakt. Dus daar zag ik geen probleem.

Bon, ondertussen eens mijne gps nemen en kijken hoeveel kilometer ik al had afgelegd. Ok, zo'n 30 kilometer, over de helft dus al. Euhm... waarom zegt mijne gps dat ik er nu nog 40 moet gaan en pas om half elf deze avond ga aankomen? Waar zit ik nu eigenlijk? Tijd voor mijne andere gps, dieje van mijne gsm.

Hoezo ik zit ónder Leuven? What the effin fuck?

Ok... mijne fietsgps vond het dus blijkbaar grappig om mij in de plaats van boven Leuven, onder Leuven te sturen. Change of plans dan maar. Hoe ver zitten we nu eigenlijk van Leuven? 10 kilometer. Ok, dus nu 10 kilometer naar Leuven wandelen, trein pakken naar Diest en dan nog 10 kilometer naar Halen. Het kalf is nog lang niet verdronken Tristan!

Dat dacht ik dus. Het licht vervelende gevoel aan mijn kleine tenen begon nu een serieus zeurend en pijnlijk gevoel te worden. Soit, toch eens stoppen en kijken wat er juist aan de hand was.

Aan de handen was er niet veel, mijn voeten daarentegen waren "un autre quelque chose". Blaren op mijn hielen, mijn dikke tenen en om het nog eens af te maken twee mooie rode bloedblaren op mijn kleine tenen. Aha, dat was het dus wat ik voelde.

Er even naar kijken had mij geen deugd gedaan. Het leek nu wel alsof ik twee gloeiende kooltjes in mijn schoenen had gestoken. Elke stap begon meer en meer pijn te doen nu.

Opnieuw een kleine change of plans. Tot Leuven en dan met de trein naar Vilvoorde terug.

Na een mankende helletocht van 10 kilometer dan toch tot in Leuven geraakt. Tot overmaat van ramp waren alle apothekers tussen waar ik was en waar ik moest zijn gesloten. Wie verzint dat! Ik denk dat ik er een stuk of vier gepasseerd ben, allemaal dicht! Aan het station dan een broodje en een flesje cola gekocht om de noodzakelijke energie binnen te krijgen. Met broodje en cola in de hand naar het juiste perron strompelen dan maar. Ja lap roltrap werkt niet. Zucht. Trein opstappen, rustig eten en drinken en in Mechelen er terug uit. Fuck. Weer een ander perron. Strompel strompel. Vilvoorde. Eindelijk.

Miljaar, ik woon nog op 3 kilometer van het station. Zucht. Diepe zucht.

Terwijl ik op het laatste deel van mijn tocht naar huis voorbijgestoken werd door minstens drie slakken troostte ik mezelf dat het wel allemaal nog zal meevallen, ene keer als ik thuis ben. Dat ik voor de verandering weeral aan het overdrijven was.

Eindelijk thuis. Eindelijk die schoenen uit. Aaaaaah zalig gevoel. Ik leg me op mijn bed om eventjes te bekomen. Dat had ik dus niet mogen doen. Mijn voeten begonnen onmiddellijk te pikken. Maar echt pikken. Dus niet het zeurige branden dat ik nog wel verdroeg, maar echt gloeiend hete naalden die in mijn tenen werden geduwd. Nooit meegemaakt.

Na een half uur zo te liggen afzien besloot ik dan maar om de druk van de ketel te halen en de blaren uit te prikken.

Dat had ik dus niet mogen doen. Als ik dacht dat het daarjuist pikte, doe er nu dan nog maar een hoop zout bij in die wonde. Mannekelief, niet te doen. Mijn voeten in koud water met ontsmettingsmiddel gestoken hielp niet. In lauw water steken hielp niet. Ze omhoog houden hielp niet. Niets hielp, de pijn bleef.

Er zat dus niets anders op dan maar op mijn bed te gaan liggen en proberen te pijn te verbijten en zo in slaap te vallen. Pijn minderde niet. En nu begon ik ook ineens koorts en maagpijn te krijgen?! Fuck, zegt dat het niet waar is he! Toch niet weer een zonneslag he?! Beetje licht in mijn hoofd zette ik mijn terrasstoel onder de douche - beetje duizelig, ik vertrouwde mezelf niet genoeg om rechtop te blijven staan - en installeerde ik mezelf onder een koude waterstraal om af te koelen. Dat lukte toch al een beetje. Nu nog van die maagpijn zien af te komen.

Abu C. zou binnen een kwartiertje thuis zijn en hij had Rennie in huis. Zoals ze zeggen: beter een goede buur dan een verre neef. (Ook al is dat laatste relatief, maar dat is voor een volgende post). Maar dat kwartier leek wel een eeuwigheid. Ik nam dus maar een generische Immodium om mijn maag stil te leggen in de hoop dat de pijn dan ook zou gaan liggen en een Dafalgan Codeïne die ik had gespaard voor een speciale gelegenheid, zoals een epische kater. Maar nood breekt wet.

Laten we zeggen dat zowel de Immodium als de codeïne hun werk zeer goed deden want ik viel als blok in slaap en dit zonder al te veel buikpijn. Bij deze alvast mijn excuses aan Abu C. die waarschijnlijk de hele nacht is opgebleven, wachtende op mijn komst.

Epiloog: 's anderendaags werd ik wakker en sprong ik gezwind uit bed. Géén stramme kuiten! Ik begin wandelconditie te krijgen! Hoeraaaaaaaaah! Pijnlijke voeten! Ik kan niet op mijn voeten staan! Ik heb dus een heel weekend zonder schoenen rondgestrompeld, een hele week met dikke plakkers mogen gaan werken en dan is zaterdag - inderdaad ja, de zaterdag voor de Dodentocht dus - mijne teennagel uitgevallen.

Laten we zeggen dat na dit hele voorval mijne goesting om mee te doen gesmolten was als sneeuw voor de zon. Gaan wandelen met klak en toch een zonneslag, een kortere afstand afgelegd en toch mijn voeten compleet om zeep geholpen... Nope, absoluut geen zin meer.

*Ahja, voor zij die mijn verslag van de Dodentocht zelf verwacht hadden, die zullen moeten wachten op deel 2.

Les excuses sont faites pour s'en servir (et les cons pour les croire)*

Voor de slechte verstaanders onder jullie: ik kijk absoluut niet uit naar mijn deelname aan de Dodentocht. Want zeg nu eens eerlijk, wat valt daar aan te winnen? Het is niet alsof het de Olympische Spelen zijn waar ik vier jaar keihard voor heb getraind en heel mijn leven voor "on hold" heb gezet, in de hoop op een gouden plak te halen.

Of iets anders.

Ook ga ik er de vrouw van mijn leven niet mee tegenkomen. Zelfs als ik mijn lat zou leggen op het niveau van "jonger als ons Ma en we doen er al niet te moeilijk meer over" dan nog ben ik ze niet tegengekomen op een wandeling. Niet moeilijk te begrijpen: welke normale mens die de pensioengerechtigde leeftijd nog niet bereikt heeft, heeft tijd en goesting om elk weekend minstens 12h te verspillen aan een wandeling?

En zelfs dan. Stel nu, let wel stél, dat ik de toekomstige mevrouw Noelmans daar zou tegenkomen. Dan ben ik toch helemaal gesjareld? Want ja, zij denkt dat ik graag ga wandelen en zij zal waarschijnlijk wel graag wandelen. Daar gaan mijn weekends dus voor de rest van mijn leven!

Maar om terug op mijn punt terug te komen: in het allerbeste geval ga ik vandaag en morgen 100 kilometer wandelen. In dat hele proces zal ik dan waarschijnlijk zo'n dag van mijn leven verliezen. Een ganse dag die ik dus nooit meer zal terugkrijgen - en dan nog een heel verlengd weekend mogen nagenieten van pijnlijke benen, voeten en goesting.

Ik heb nu al zo veel pijn aan mijn goesting, ge moet niet vragen wat dat morgen gaat geven!

Daarom was ik op zoek naar een geldig excuus. Een blessure of zo die mij het wandelen zou verbieden. De blaren op mijn voeten zijn ondertussen genezen en mijn teennagel is ook uitgevallen en teruggegroeid, dus daar kan ik ook geen beroep op doen. Maar zoals het spreekwoord gaat: "drastic times call for drastic measures".

Very drastic

De reactie van de leden van de Phil Kevinfanclub echter was: geen excuus, ge hebt uw handen niet nodig om te wandelen.

Smeerlappen.

Allez, één liedje om te zingen als de sfeer in een dipje raakt onderweg heb ik dankzij deze empatische reactie nu juist aan mijn repertoire toegevoegd.

*Google Translate: Excuses zijn gemaakt om het te gebruiken (en idioten om aan te nemen).

Iedereen is vrij (om zonnecrème te gebruiken). En een hoedje.*

Lezers en lezeressen van deze blogpost van 10 augustus 2016

Gebruik zonnecrème. En een klak.

Als ik jullie slechts 1 tip voor de toekomst mocht geven,

Zonnecrème en een klak zouden het zijn.

Vanwaar dit advies vraagt ge u misschien af? Welnu, zoals gisteren reeds gezegd "mag" ik meedoen aan de Dodentocht. En als training hierop zijn onze Sportief Directeur en ik ooit eens gaan wandelen. Vooraleer ge u hier een romantisch beeld bij gaat voorstellen van de Sportief Directeur en ondergetekende die over een strand hand in hand de ondergaande zon tegemoet gaan, zo was het dus absoluut niet. (Fieuw hoor ik nu mijn denkbeeldige horde vrouwelijke fans opgelucht adem halen).

Het zit namelijk zo: de Sportief Directeur, de Verantwoordelijke Gebouwen en de Toezichthouder op de werken (ook al zijn deze werken reeds zeer lang gedaan, ze blijft haar titel behouden. Een statutenwijziging is echt wel te veel werk) en ikzelf hebben ons namelijk ingeschreven voor de Dodentocht. Oftwel 100 kilometer wandelen.

Hoe ik daarin verzeild geraakt ben? Ik vraag het mij ook nog steeds af. Veel gaat volgens mij te maken hebben met het feit dat ik mezelf eens veel te luid heb afgevraagd "Hoe moeilijk dat eigenlijk wel kan zijn. Want ja, dat is toch gewoon maar wat wandelen?"

En toen schreef de Sportief Directeur zich dus in.

Dit brengt ons naadloos over naar de wandeling die wij met zijn tweeën op een ochtend in Neerlinter hebben gedaan. Oftewel 42 kilometer.

Yeeey.

Maar kom, wij dus vertrokken. En juist toen de Sportief Directeur zei: tiens dat is precies al eventjes geleden dat we nog een pijltje hebben gezien, zag ik rechts een bord staan voor de 42 kilometer. Te snel gepanikeerd dus. Eerste stop was al daar? Das ook wel snel, niet? Er hingen bordjes uit dat de route was ingekort door het slechte weer, dus dat zou wel eens kunnen. Vooral de 42 kilometer wist iemand van de organisatie mij te zeggen.

Ok, wij dus maar verder door.

Na een paar uur kwamen we terug aan het begin uit. Vreemd... Dit klopt niet. Maar kom, ideale moment om eventjes iets te eten, het was toch juist middag. En ondertussen eventjes wat navragen.

Wat bleek?

We hadden de helft van het parcours afgesneden! We moesten blijkbaar in het begin naar links gaan maar doordat we door waren gegaan en naar rechts, hadden we de 22 kilometer aan de linkerkant zowel figuurlijk als letterlijk laten links liggen.

Bon, maar verder wandelen dus. De reden dat we de eerste pijl gemist hadden, kwam doordat wij op de stoep wandelden en twee bussen ons het zicht hadden belemmerd op deze eerste pijl. Tja, kan de beste overkomen zullen we maar zeggen zeker?

Maar toch meestal de domste eerst.

Soit, die zaterdag was een bewolkte warme dag. Wat dus wil zeggen: hoge luchtvochtigheid. En laat ik dat nu net niet verdragen. Plus ik begon het gevoel te krijgen dat ik een zonneslagje aan het krijgen was, ondanks mijn klak die ik opzette van zodra er ook maar een straaltje zon door de wolken prikte.

Ondanks deze voorzorgen had ik het veel te warm om mij nog goed in mijn vel te voelen. De Sportief Directeur beweerde bij hoog en bij laag dat mijne baard mij ook wel geen goed zou doen.

Waarna ik hem er dan op moest wijzen dat een baard altijd "kewl" is.

Aan de voorlaatste controlepost werd het mij te veel. Ik kreeg mijn lichaam maar niet afgekoeld, ondanks mijn overvloedige zweten. Ik heb al twee keer een zonneslag gehad dus nam ik het zekere voor het onzekere en besliste ik de laatste lus niet meer te doen en al terug te keren, hierbij 8 kilometer overslaand. Maar toch nog 3 kilometer.

Zucht, ik haat wandelen.

De Sportief Directeur had nog brandstof genoeg in de tank dus besloot hij de resterende 8 + 3 kilometer maar te gaan lopen. Ge leest het goed. Lopen! Hij had dan misschien geen zonneslag, maar toch wel overduidelijk een serieuze slag van de molen gekregen.

Wat zo'n beetje haar op uwen kop hebben toch al niet voor verschil kan maken precies.

Nadat ik aangekomen en ondertussen ook al terug een beetje bekomen  met twee glazen cola en een een glas water kwam de Sportief Directeur nat van het zweet binnen. Hij had wel wat bekijks moet ik zeggen.

Epiloog: bij mijn ouders aangekomen om een bad te gaan nemen zag ik dat mijn kop knalrood verbrand was en mijn armen ook wel een rode tint hadden gekregen. Dat gevoel van een zonneslag zal er dus niet ver naast gezeten hebben.

Post epiloog: ik heb nadien nog drie dagen kreupel rondgelopen. Tof zenne, zo wandelen. Nen hele dag kwijt den dag zelf en ge kunt er dan nog drie dagen van nagenieten.

En nu was ik nog eens niet halfweg...

*Volgende keer toch maar naar het advies van Baz Luhrman luisteren.

Wir stappen das*

Tussenbalans: twee kleine zonneslagen, een roodverbrande kop (hoe denkt ge dat ik aan een van die twee zonneslagen ben gekomen?), pijnlijke kuiten, blaren zo groot als duiveneieren op beide voeten, verlies van mijn geloof in een GPS en een teennagel die is uitgevallen.

Komt daar nog eens bovenop dat ik ook dik pijn heb aan mijn goesting.

Dit alles om maar uit te drukken hoe hard ik er tegenop zie om dit weekend met een deel van de Phil Kevinfanclub aan de Dodentocht deel te gaan nemen. Inderdaad, Dodentocht zoals in 100 kilometer aan een stuk gaan wandelen.

Waarom ik daar aan mee doe?

Inderdaad.

Dat is geen antwoord zegt ge? Dat weet ik wel. Alleen kan ik er geen zinnig antwoord op geven. Allez ja, buiten dan dat ik moet leren om mijne grote mond te houden.

Heel lang geleden had ik eens met een iets te luide stem verkondigd "Allee ja, hoe moeilijk kan dat eigenlijk zijn, zo de Dodentocht? Dat is uiteindelijk toch maar gewoon wat stappen, nie?" En daar kraaide verder geen haan naar, zoals het hoort in zo'n situaties.

Tot onze Sportief Directeur het nodig vond om zichzelf in te schrijven.

Tja, kijk "grote mond, klein kont" dat is iets waar ik niet aan meedoe en dus ben ik ook maar in het bad gestapt. Onder protest en met fikse tegengoesting, dat spreekt.

En nu vrijdag is het dus zo ver. Ik ga dus mijn verjaardag tegemoet stappen... Daar waar ik andere jaren met Tsigalko in Leuven probeer af te spreken om samen de miserie van ons ouder worden te verdrinken ga ik nu met de Phil Kevinfanclub op stap in Bornem.

Létterlijk op stap.

Euhm... bedankt?

Voor de sadisten onder jullie is het zelfs mogelijk om deze lijdenstocht te volgen. En voor diegenen onder jullie die eens graag hard willen lachen: 341 is het nummer om in de gaten te houden.

*Met dank aan Mutti Merkel voor deze titel.

Hoe, gij hebt een korte broek aan ofwa?*

Dit waren de eerste woorden die Abu C. - mijn door mij tot de islam bekeerde onderbuur - tegen mij zei toen hij de deur open deed. "Ik ben nu nog eens nooit naar een festival gegaan in een korte broek" vervolgde hij. "Euhm, Abu, ge beseft toch dat het vandaag ongeveer duizend graden gaat worden? Ge gaat u onnozel zweten in uwe zwarte jeans."

Na veel vijven en zessen was hij dan overtuigd van het nut van een korte broek, om daarna dan mijne chauffeur te willen spelen om naar het Fantasia Festival te gaan. Dast voordeel van Abu C. als kameraad te hebben, dieje drinkt nooit, ge hebt dus altijd nen Bob mee.

Laat ik kort zijn wat festivals betreft. Voor mij staat dat ongeveer op hetzelfde niveau als een wintersportvakantie. Heel veel mensen doen het. Heel veel mensen zijn er gek van.

Ik vind er echter niets aan.

Maar kom, wat moet ne mens anders doen op ne vrije zaterdag als het mooi weer is? (Gaan oefenen voor de Dodentocht misschien Tristan?)

De enige reden dat Abu C. mij overtuigd kreeg om naar Fantasia Festival te gaan, waren de woorden "Free" en vooral "Dance". "Biggest" was niet zo heel overtuigend vond ik.

Kijk, mijn grootste probleem met festivals is de muziek. Ik luister heel graag naar muziek, maar ik kijk er gewoon niet graag naar. Want ja, daarvoor gaat ge toch naar een festival, niet? En om dan naar een optreden te gaan kijken van ne groep waar ge een paar liedjes heel goed van vind, om dan tijdens het optreden tot de vaststelling te komen dat ze juist een nieuwe cd uit hebben die ze willen promoten en dus maar een hit spelen en de rest nieuw materiaal. Of dat hun hele repertoire maar bestaat uit een of twee hits.

Mijn tweede grootste probleem is de kostprijs. Om daar op een weekendje evenveel geld uit te geven als aan een city trip om dan op een akker te moeten staan, dat gaat er bij mij echt niet in. En ik begrijp wel dat ze niet allemaal even goed als Phil Kevin kunnen zijn. En dat zijn repertoire onnavolgbaar is. Maar ik verwacht toch een heel klein beetje niveau als ik dan toch goed geld betaal voor een festival. Het Fantasia Festival was gratis, dus wat dat betrof was er al een probleem van de baan.

Ondanks het feit dat Abu de afslag had gemist en we ons eventjes moesten amuseren door met de auto in een wei rond te crossen, waren we nog ruim op tijd en konden we dus zonder problemen gratis binnen geraken. Nog maar juist voorbij de inkom werden we al aan de kant geschoven om op drugs gecontroleerd te worden door een drugshond. Terwijl we klaar stonden om besnuffeld te worden, stuurden ze nog snel een laatste persoon ter controle de tent in.

Nu niet voor het een of ander, maar moest ik een lichtjes vooringenomen drugshond zijn, ik zou dieje laatste kerel er zonder verpinken hebben uitgepikt. Frenologie wordt reeds lang niet meer als een wetenschap beschouwd, maar dieje gast zag er gewoon zo uit alsof hij een gigantische voorraad drugs in een of meerdere lichaamsholten had gestoken. En jawel hoor! De hond ging onmiddellijk zitten om aan te duiden dat hij drugs rook.

Altijd al geweten dat honden veel slimmer zijn dan katten.

Het festival zelf was dik de moeite. Ok, het zonnetje droeg meer dan bij tot de goede sfeer, maar de muziek zelf was ook meer dan aangenaam. Twee podia met DJs, meer moest dat niet zijn, zeker in de wetenschap dat er een retrohouse podium was. Whiteline, Channel One (aka My Style is Much piejewieje Better... Bonzai, tsatsatsaa), Blow the Speakers,... alle gekende hits passeerden meermaals de revu, tot groot jolijt van mij en velen andere met mij. De ideale gelegenheid om mijn dansmoves weer eens boven te halen. Het Grasmachien (patent pending) had ik thuis gelaten, maar er was aanleiding genoeg om te goan met dieje peirdekop.

Ondertussen was Abu C. er achter gekomen dat een van zijn eerste vriendinnetjes ook aanwezig was en wilde hij ze eens goeiendag gaan zeggen. En de "tje" van vriendinnetje was hier meer dan op zijn plaats. Hij had mij gezegd dat het een kleintje was. Kijk, klein dat is 1m59 en half of zo. Zijn oud lief had ne ladder nodig om aardbeien te plukken! Ze kon zonder problemen onder een tafel door lopen zonder hare kop in te moeten trekken. Ze moest opkijken naar iemand die klein was.

Om maar aan te willen geven hoe klein ze juist was.

Maar kijk, Abu C. vond het precies een heel aangenaam weerzien na zo'n 23 jaar en had veel bij te praten. Helaas voor mij wilde deze dame naar het optreden van Regi gaan kijken.

Helaas, inderdaad.

Kijk, op zich heb ik niets tegen Regi. Hij maakt goede muziek en is een goede DJ. Alleen beseft hij soms niet wat de etiquette is die hoort bij een optreden als DJ op een dance festival.

Eerst was het de beurt aan Linda Mertens, zijn goed van poten en oren voorziene sidekick van zijn groepje Milk Inc. Daar liep het voor mij al fout. Waarom kwamen die twee optreden? Waarom niet gewoon komen DJen? Soit, na dit verplichte nummertje was het dan weer tijd voor het tweede verplichte nummertje van Regi: DJen als ware hij DJ Nico. Te pas en te onpas door de micro kwelen, R&B draaien (op een dance festival),...

En als dat nog niet voldoende was om mij aan hem te ergeren leek het wel alsof hij niet aan het mixen was. Ik vroeg het aan Abu C., die in zijn jonge jaren ook nog DJ was, waarom nen DJ zijne koptelefoon normaal gezien gebruikt. "Om de volgende plaat goed te zetten en den overgang goed te laten verlopen."

Volgens mij was Regi zijne koptelefoon dan omdat hij last had van ne koude nek. Ik heb hem daar niet te veel gebruik van zien maken. Het was meer van laptopke aansluiten en dan wat van zijne tak maken af en toe dat hij deed. David Guetta was er niets tegen...

Maar kom, deze martelgang was over, terug naar de retrosets. Om bij deze al onmiddellijk op uw vraag te antwoorden: zo'n hele avond naar monotoon gedrum luisteren, dat kan toch niets zijn? Kijk, daarin verschillen we dan weer van mening. Naarmate de avond vorderde en het donkerder en donkerder werd, kwam de sfeer er juist hoe langer hoe meer in te zitten. Een openlucht discotheek werd het als het ware. Lasershow, stroboscoop, en dikke ambiance, meer moest dat echt niet zijn.

Of toch. Misschien een wel een onderbelicht iets, maar in mijn ogen ook wel een dikke pre: tegen 1h was het gedaan. En vermits we al daar waren van 13h, hadden we er een zeer gevulde dag opzitten. Ik weet het, ik word oud.

Ideaal dus om op de tonen van Elza van Frozen afscheid te nemen van ons feestje en huiswaarts te keren.

Epiloog: toen ik 's maandags tegen Posh Spice zei dat ik in haar geburen op stap was geweest wist ze mij te zeggen dat ze er normaal gezien ook naar toe zou gaan, moest ze niet gaan kamperen in het Verre Limburg op het eigenste moment. Dat zal dus voor volgend jaar zijn.

*Ja dus.

Wat is kunst?*

Van mij penthouse heb ik al vaak te horen gekregen dat het een echt mannenappartement is. Op zich vind ik dat geen verwijt. Maar dan geven ze de uitleg dat ze het gewoon veel te kaal vinden. Opnieuw heb ik daar niet veel problemen mee. Hoe minder posturekes ik moet afstoffen, hoe liever.

Desalniettemin heb ik wel al een klok opgehangen maar de andere muren zijn nog redelijk maagdelijk. En ik wil er zeker iets aan ophangen, maar dan moet ik er wel 100% van overtuigd zijn dat wat ik ga ophangen helemaal mijn goesting is. Zelfs als ik iets heb wat mij aanstaat en dat ik sowieso wil ophangen, dan nog doe ik er nog een tijdje over alvorens ik beslist heb waar ik het ergens ga ophangen. Maar toch, er gaat ooit wel iets opgehangen worden.

Door thuis te blijven zitten ga ik echter niets tegen komen, vandaar dat ik vandaag dus naar de Affordable Art Fair in Brussel ging. Kunstwerken tussen de €50 en €6.000 is hun motto. Over 50 euro doe ik niet moeilijk, 6.000 euro daarentegen gaat iets moeilijker liggen vrees ik.

Ik kan het alleen maar aanraden om er eens naar toe te gaan. Zelfs als ge niet van plan zoudt zijn om onmiddellijk iets gaan op te hangen, is het interessant om te weten van welke soort van kunst ge houdt. Voor mezelf was het ook wel plezant om te weten. Nu, ik wist wel al in grote lijnen wat ik mooi vind. Ik hou van donkere schilderijen. Zowel van kleur als van inhoud. De zelfportretten van Spilliaert bijvoorbeeld vind ik machtig, die lijken wel dwars door u heen te kijken. Maar langs de andere kant hou ik ook gigantisch van kleur zoals in de zelfportretten van Van Gogh maar bijvoorbeeld ook zijn Sterrennacht.

Nu, die schilderijen vind ik dan wel allemaal prachtig, mijne bruine gaan die helaas niet kunnen trekken.

Ik heb ook een voorliefde voor tekeningen of schilderijen. Foto's doen het zo niet voor mij. Ergens vind ik dat gewoonweg luie kunstenaars. Het verhaal àchter de foto interesseert mij meestal een stuk meer dan de foto zelf. Ik zie wel in dat een foto mooi kan zijn maar langs de andere kant vraag ik me altijd af hoe moeilijk dat kan zijn, een foto maken. Collage's vind ik al helemaal niets. In mijn ogen is dat gewoon wat veredeld knutselen. Ze kunnen mooi zijn, mij doen ze niets. Ook interessant om van mezelf te weten: popart doet me ook niets. Ik voel er niets bij.

Nu, de belangrijkste vraag: heb ik een schilderij naar mijn goesting gevonden?

Nét niet vrees ik.

Heel veel schilderijen dat ik zag waarvan ik dacht: mmm dat is een mooie aanzet, als het verder ook zo gaat dan vind ik misschien wel iets in zijn repertoire. Waarna ik helaas moest vaststellen dat het niet het geval was. Maar toch, in de tweede hal zag ik een schilderij hangen dat mij wel aansprak en waarvan ik dacht, mooie aanzet, misschien zit er meer in?

En ik dus gaan kijken wat er aan de andere kant van de muur zat.

Zo kwam ik uit op Leszek Skurski. Ik moet zeggen dat ik het mooie schilderijen vond. Maar zo nét nét niet he! De ultieme klik om er verliefd op te worden was er net niet. Ik ben er nog verschillende keren langs gelopen en moest de beurs morgen niet al om 17h sluiten zou ik er morgen zeker nog eens binnenspringen om er toch wel absoluut zeker van te zijn dat het gevoel er niet was.

Kijk, moesten we over een paar honderd euro spreken dan was de beslissing heel wat makkelijker genomen. Maar een paar duizend euro... daar moet ik toch wel heel zeker van kunnen zijn. En ja, ik zal er misschien spijt van hebben maar er komen nog wel Affordable Art Fairs.

Ook een andere kunstenaar die ik wel mooi vond was Yves Bage. Maar hier opnieuw: nét niet.

Maar kom, het was toch een interessante ervaring om eens te doen, een die ik zeker wel eens ga herhalen tot ik iets vind dat mij wel voor de volle 100% aanstaat.

In de tussentijd zal ik dan maar zelf moeten leren schilderen zeker?

*Helaas heeft Noordkaap geen Youtubes van deze hit online staan.

Ik was 20 in 45*

Dag Bonj,

Nu ge er niet meer zijt verliezen we allemaal een stuk van onze jeugd. Een heel belangrijk stuk, een heel mooi stuk. Zomervakanties in Riksingen die wel eeuwig leken te duren maar geen seconde verveelden. Vakanties waarbij we 's morgens vroeg opstonden, ons voor de televisie installeerden met in de ene hand een glas cola en in de andere hand een stuk chocolade. Waar we ons van de rand van het bad af lieten glijden en heel de badkamer onder water zetten. Waar we u een beetje voor de gek hielden als ge naar "The Bold and The Beautifull" aant kijken waart en we u vroegen of Broek het zuster van Onderbroek was. Waar we met de casserolle frieten gingen halen bij Henerik.

Toen we ouder werden vielen deze vakanties weg. Maar op zaterdag tekenden we nog altijd present om 's avonds mee aan tafel te schuiven om pistolets te eten. Heel vaak zelfs met een zelfgemaakte warme maaltijd of anders zeker met charcuterie. Altijd een volle tafel en gij er midden in. Ondertussen bespraken we met u de laatste ontwikkelingen in showbizzland aan de hand van de Story of overliepen we de doodberichten in het Belang.

De laatste jaren ging het beetje bij beetje bergaf met u. Als we u gingen bezoeken in het rusthuis moesten we vaak al na twee seconden "de store toe doen, het licht uit en maar onderaf gaan". Maar toch, als ik binnenkwam en u ne kus gaf lichtte uw gezicht op en was daar altijd die blik van herkenning en blijdschap. "Ha dag Tristan" zei ge dan. Waarna ik alsnog "de store moest toe doen, het licht uit en maar onderaf gaan". En toch, die halve seconde maakte het voor mij meer dan waard om af te komen.

Zaterdag waren papa en ik voor de laatste keer bij u op bezoek. We kwamen binnen terwijl ge laagt te slapen. Ik maakte u wakker om u ne kus te geven. Ge werdt wel een beetje wakker, maar ge herkende me niet meer...

Slaap zacht Bonj.

*Dit is de titel van een tentoonstelling waarvan Bonj zei dat ze op haar van toepassing was.

Stoned*

Het is onder de leden van de Phil Kevinfanclub reeds enkele jaren de gewoonte om samen nieuwjaar te vieren. En omdat we het graag gezellig houden, is onze Verantwoordelijke voor de Internationale Betrekkingen met de Achtergestelde Gebieden in Oost- en West-Vlaanderen hier nooit bij.

Ook geheel volgens traditie hadden we voor elkaar en cadeautje gekocht, alleen wisten we van elkaar natuurlijk niet wie voor wie had gekocht. Zo ook wil de traditie.

Onze Sportief Directeur had de eer en het genoegen dat ik voor hem moest kopen. Omdat de Sportief Directeur zo'n gemakkelijke eter is - spaghetti of boterhammen met Nutella, iets anders eet hij niet - had ik besloten om hem een kookboek cadeau te doen met daarin alleen maar recepten op basis van Nutella. Vond hij wel leuk. We wachten nog altijd op een uitnodiging om te gaan proeven.

Alsof het lot ermee speelde moest de Sportief Directeur voor mij kopen. Om de een of andere reden vermoedde hij dat ik een drankprobleem heb want hij deed mij een setje whiskystenen cadeau.

Voor de onwetenden onder jullie: whiskystenen zijn stenen - vandaar hoogstwaarschijnlijk de naam - kubusjes die ge in de diepvries steekt en als ze koud genoeg zijn steekt ge ze in uw glas om uwen whisky te koelen. Grote voordeel van dit alles is dat een steen niet kan smelten als ze ontdooit en uwe whisky dus ook niet gaat verdunnen, zoals een ijsblokje dat wel doet.

De fysica erachter lijkt mij duidelijk, ik ga het hier daarom ook niet meer uitleggen, daarvoor hebben we reeds de tweede wet van de thermodynamica.

Maar laten we zeggen dat ik ondanks deze fysica toch nog redelijk sceptisch was want veel afkoelen deed dat eerlijk gezegd niet. Een beetje, maar het leek echt wel niet veel te zijn.

Tijd voor een experiment dus.

Ge neemt twee glazen en ge vult deze met evenveel water. Meer water dan ik ooit whisky zou drinken, maar kom, dat zijn details.Dat zijn geen details, dat weet ik ook wel, maar ik heb geen zin om het experiment opnieuw uit te voeren. Tijd genoeg, dat wel, maar gewoon geen zin.

Soit, dan laat ge ze een paar uur staan zodat ze voldoende "gechambreerd" zijn. Thermometer erin steken om te kijken hoe warm het water is. En dan kijken of het water in het andere glas ook even warm is. Yep, beiden zijn precies even warm op 17,7°C.

En dan begint het experiment. Drie whiskystenen uit de diepvries halen, in het glas dumpen en dan de temperatuur noteren op 30 seconden, 1 minuut, anderhalve minuut, 2, 3, 4, 5 en 10 minuten. Idem dito voor het andere glas, maar daarin deed ik dan maar 1 ijsblokje.

Deze gegevens dan mooi in een Excelletje Libre Office Calc steken en hier dan een grafiek van maken.

Ik heb echt wel tijd te veel.

Hieruit kunnen we twee zaken afleiden:

1. De whiskystenen koelen in het begin sterker af dan het ijs.
2. Ijs koelt veel langer af.

Wat ik met deze conclusies ga doen? Niet veel eerlijk gezegd. Zo'n stenen in uw glas zijn gewoonweg cool.

*Memo to self: dit experiment herhalen met kiezelsteentjes.

Volgende keer Tristão?*

Dit weekend kreeg ik te horen dat mijn vroegere buurmeisje voor de tweede keer mee-moeder is geworden van een zoontje. Voor zover ik weet is alles goed verlopen en stellen moeder en zoon het ook goed.

Langs deze weg alvast een dikke proficiat!

Haar zoontje luistert naar de naam Arno. Past wel bij zijn oudere broer vind ik, want die heet namelijk Matteo. Kijk, dat zijn nu nog eens normale namen. Ik snap ook niet waarom ouders hun kinderen per se Kenji of Shania willen noemen. Soit, ieder zijn ding.

Alleen stel ik mij de vraag hoe dat er over 60 à 70 jaar aan toe gaat gaan in het pekeshuis. Nu is dat daar nog van Marietteje dit en Jefke dat en weet ik veel welke oude namen er nog allemaal zijn. Maar dan gaat dat dus zijn van Kenjike dit en Shaniake dat... Ik heb dik spijt dat ik dat niet meer ga meemaken, ondanks mijn voornemen om minstens 100 jaar te worden.

Nu zult ge u waarschijnlijk wel afvragen waarom ik, na een al weer veel te lange stilte, de moeite heb gedaan om hier een post over te maken.

Wel het zit namelijk zo: mijn broer heet Mathias, mijn broerke heet Arne.

Waarom werd ik overgeslagen!?

*Ik weet dat dit de Portugese versie van Tristan is maar Tristo klinkt mij net te belachelijk.

Armemenseneten*

Ik heb hier op mijn blog al enkele malen gerefereerd aan herinneringen uit mijn jeugd. En nu dus weer. Sta mij toe dit te verduidelijken aan de hand van onderstaande foto. Want zoals iedereen weet zegt een beeld meer dan duizend woorden.

Voor alle duidelijkheid: dit beeld zegt niet "kots"!

Wat ge hier ziet is het resultaat van het prakken en dooreenmengen van dit:

Ziet er toch al heel wat beter uit, niet?

Volgens mij zijn de enigen die deze heerlijke maaltijd zullen herkennen en weten te appreciëren, mijn neven en nichten langs moederszijde. Dit is namelijk het wereldberoemde "patatten met eikes en melksaus" dat Bomma zo geweldig goed kon maken. Op zich is het heel eenvoudig: ge kookt aardappelen, ge kookt eitjes zodat de dooier nog lopend is en dan maakt ge ook nog wat melksaus, uiteraard op smaak gebracht met peper, zout en nootmuskaat. Dan plet ge alles en mengt ge het.

Eerst en vooral mijn respect voor Bomma: zij kon er altijd voor zorgen dat het eitje gepeld was terwijl de dooier nog lopende was maar de rest van het ei niet uiteenviel.

Zoals bovenstaande foto aantoont is het geen evidentie om het ei niet te breken in heel dit proces. Ondanks het feit dat ik Bomma's gepatenteerde techniek perfect heb weten te dupliceren. Deze techniek bestaat er in om eerst de schaal van het eitje te kneuzen met een lepeltje om dan met de achterkant van ditzelfde lepeltje de schaal los te peuteren, zonder het hele ei te verknoeien. 

Niet gelachen!

Zoals gezegd: dit is puur jeugdsentiment. Alleen Bomma kon dit gerecht perfect klaarmaken. Mama probeerde het soms ook wel eens na lang aandringen van ons, maar kookte de eieren dan altijd nét iets te hard. Ok, de dooier was nog wel een beetje lopend, maar toch net niet zo lopend als Bomma het kon maken.

En als Mama dat dan maakte zei ze er altijd bij dat dit eigenlijk "armemenseneten" was. Dat zou wel eens kunnen kloppen volgens mij, want ja, eieren, aardappelen, melk en bloem, zo veel kost dat allemaal niet. Een goedkope bron van proteïnen dus.

Het is dat we thuis geen Italiaans spreken, want in die taal klinkt "armemenseneten" alleszins veel chiquer:

*Cucina Povera.

Eddyke*

Er is sinds kort een meisje in mijn leven gekomen waar ik stapelzot van ben.

How how, wacht nog heel eventjes met het sturen van gelukwensen naar mijn kant! 

Néé Mama blijft zitten, ge moet de vlag niet gaan uithangen! 

En mijn waarde leden van de Phil Kevinfanclub, gene paniek, ik heb nog steeds meer dan genoeg tijd om jullie Voorzitter te zijn.

Laat me de eerste zin van deze post eventjes verduidelijken: het meisje in kwestie is Eddyke, de dochter van de Ambtenaar. Geboren op 9 november laatst leden. Ik ken ze dus nog maar goed en wel 9 dagen, maar ik ben er al helemaal gek van.

Pour la petite histoire zal ik ook eventjes de naam uitleggen: op donderdag 19 maart had de Ambtenaar mij op de hoogte gebracht van haar bestaan. Vermits ze niet wist wat het geslacht was van haar spruit, heb ik het dus maar op mij genomen om haar Eddyke te noemen. Ondertussen blijkt dat ik mij vergist heb van geslacht (ik had 1 kans op 2), maar in het kader van mijn blog blijf ik dit pseudoniem gebruiken. Zoals er al zo velen de revu zijn gepasseerd.

Zo ook bijvoorbeeld de Schooljuffrouw, die de meter is van Eddyke en er zo mogelijk nóg gekker van is dan ik het ben.

Ik moet toegeven dat ik de laatste dagen naar aanloop van de geboorte ook op hete kolen zat. En natuurlijk probeerde ik de Ambtenaar dan nog wat meer af te jagen dan normaal. 

Oprecht vriendschappelijke vragen zoals: "En hangbuikzwijntje, hoe is het ermee gesteld?" of "Is he there yet?". Een kunstzinnige zwart-wit foto met zacht licht van hare dikke buik met konijn doorgestuurd krijgen en die dan beantwoorden met een foto van mijne blote pens met een pintje bier erop rustend. En natuurlijk alle vijf voet vragen of ik nog gene suikernonkel ben geworden. 

Ik zeg suikernonkel omdat de Ambtenaar en ik geen halve druppel bloed delen, vandaar dat ik nooit een échte nonkel kan zijn. Maar kom dat onbenullige detail maakt mijn blijdschap er niet minder om.

Een van de reacties die ik kreeg van de Ambtenaar op mijn ongeduld, was: "Tristan, ik was een uur geleden nog op Facebook, dan kunt ge toch ongeveer wel raden dat Eddyke er nog niet is."

Dus ikke de dagen voor de geplande datum via Facebook maar de hele tijd ongeduldige reacties gestuurd in de aard van: "Seg Ambtenaar, moet ik woensdag nu vrijaf houden? Hoe ge weet dat niet? Hoe wilt ge dat ne mens hier iets geregeld krijgt? Man man man, dat is nog niet geboren of dat heeft al streken!"

Maandagavond stuurde ik dan: "Bon, ge waart 30 minuten geleden nog online, ik ben dus nog altijd gene nonkel geworden ;)"

Een half uur later ging de telefoon dan ineens over. De Ambtenaar?

Eddyke was geboren en bleek een meisje te zijn! Beiden stelden het wel. Eerlijk gezegd, ik wist niet wat ik moet zeggen. Ik was helemaal overladen door een gevoel van blijdschap. Joy overload gewoonweg. Ik wist echt niet wat te zeggen. Het overkomt mij zelden, maar dit meisje van slechts enkele uren slaagde er toch wel niet in om mij met een mond vol tanden te laten staan.

Woensdag ben ik dan op kraambezoek gegaan en toen was ik helemaal verkocht. Dat kleine wezentje in mijn armen houden terwijl het zo vredig lag te slapen... onbeschrijfelijk. 

Een hoogst vervelende situatie voor mij als blogger overigens.

Maar toch, ik weet echt niet wat te zeggen. Ik heb een fototje van Eddyke getrokken en ik heb er al duizenden keren naar zitten kijken. En elke keer opnieuw word ik overvallen door een heel warm gevoel van binnen.

De Ambtenaar zowat kennende zal ze zeker van dit gevoel misbruik maken om mij in te schakelen als babysit. Voor de show zal ik dan wel wat tegenspartelen en zeggen dat ik heel veel superbelangrijke zaken te doen heb die ik dan spéciaal voor haar zal annuleren, maar ik zal het natuurlijk met heel veel plezier doen.

Ik kan alleen niet beloven dat ik Eddyke niet ga hebben opgegeten tegen dat ze terug is.

*Gene paniek, dit gaat hier geen vrouwenblog worden.

Kwistig kwissen*

Zoals ik in een vorige post al kort had aangegeven neemt de Phil Kevinfanclub soms deel aan kwissen (ik weet wel dat het quiz is, maar dat past niet met de titel van deze post). Niet dat we zo geweldig goed zijn, maar we weten ons toch altijd te amuseren.

Zo ook namen we te zaterdag deel aan een kwis in Lummen, georganiseerd door de lokale KSA en Chiro.

Doordat onze Ondervoorzitter momenteel in het grootste moslimland ter wereld vertoeft (in het thema van kwissen ga ik niet zeggen welk land dit is, zoek het zelf maar op) moesten we voor hem een vervanger zoeken. En die kwam er dus in de vorm van Mario Lanza, een van de organisatoren van de Mario Lanzaquiz, waar we dus aan hadden deelgenomen vooraleer we naar de vrijgezellen moesten gaan.

De rest van onze ploeg bestond uit the usual suspects: onze Sportief Directeur, onze Verantwoordelijke Gebouwen, onze Vrouw, ikzelf en nu dus ook Mario Lanza, tevens de partner van onze Vrouw. Zoals jullie zien zijn we zeer complementair: ik ken niets van sport en muziek, daarvoor had ik de Sportief Directeur, de Verantwoordlijke Gebouwen en Mario Lanza nodig.

En met ons allen weten we helemaal niets af van vrouwenzaken, vandaar dat we de Vrouw in ons team nodig hebben.

Op een vraag die over make-up ging was onze nabespreking van het antwoord ongeveer als volgt:

"Dus, de concealer moet ge voor de fond de teint aanbrengen? Waarom noemt ge dat dan niet gewoon ne primer en verf?"

Om het antwoord te weten op dit soort van vragen hebben we de Vrouw gewoonweg nodig in ons team.

De kwis op zich was wel fijn. Geen onmogelijke vragen, maar soms toch wat te moeilijk voor ons, vandaar onze 14de plaats in de eindstand (op een totaal van 46 denk ik). Niets om beschaamd over te zijn lijkt mij.

Waar we wel beschaamd om moeten zijn - ik zeg nu wel we, maar ik bedoel eigenlijk de Vrouw - is het antwoord op een vraag waar ze compleet in de mist ging. Sta mij toe om de situatie even te schetsen. Onze Vrouw heeft twee diploma's. Industrieel Ingenieur Chemie en dan ook nog eens Burgerlijk Ingenieur. Om maar te zeggen dat het zeker gene uil is.

Als er dus een vraag over een chemische formule komt, dan gaat ge er toch van uit dat ze dat antwoord met de vingers in de neus kan oplossen.

Quod non.

De chemische formules voor ethanol en benzeen kon ik nog net herkennen, maar de volgende in het rijtje was voor mij nog net te veel aan. Glucose werd geprojecteerd (uiteraard zonder de naam erboven). Onze Vrouw haar hoofd er maar over aan het breken, kamfer waar ze blijkbaar Vicks van maken was haar eerste idee. Maar dat bleek toch nog net iets anders te zijn van structuur.

Haar volgende gok was dan suiker, fructose meer bepaald. Wij volledig in haar verhaal meegegaan, ahja, wij hebben geen diploma in chemie, We zaten daar met drie simpele maatschappelijk assistenten en een econoom aan tafel, we konden dus niet anders dan haar volgen. Als een autoriteit in de chemie zoiets zegt, dan volgt ge gewoon.

Hadden we dus beter niet gedaan. Fructose my ass! Glucose dus. En om nog wat zout in de wonde te strooien bleek een tafel vol 15 jarige giecheltrienen het antwoord wél juist te hebben.

Duidelijke verschillen lijkt mij toch, niet?

Man man man.

Maar kom, het was niet allemaal kommer en kwel. Ondanks onze eerdere dure eden om nooit meer deel te nemen aan een tombola tijdens een kwis - we wonnen toch nooit iets - besloten we toch om enkele lotjes te komen. €1,5 kon er nog wel net van af. De rest van de groep nam er elk twee.

Eerst zouden er 6 bakken Duvel verloot worden.

438? Bom! Onze Verantwoordelijke Gebouwen had gewonnen! Feest! De grootste scepticus die nooit iets wint, wint toch wel niet zeker! Twee trekkingen verder was het ineens prijs voor nummer 434. Nu was ik toch wel niet de gelukkige zeker! Mooie investering lijkt mij. €1,5 inleggen en een bak Duvel in de plaats krijgen. Om het helemaal te gek te maken won onze Sportief Directeur nog eens de hoofdprijs: een zak vol met allerhande soorten vlees! Een Actionzak die goed gevuld was met bouletten, paté, ribbetjes en nog wat andere zaken die we niet onmiddellijk konden thuisbrengen.

De winterbarbeque was bij deze al onmiddellijk geregeld!

Het enige waar ik mij nu wel zorgen in maak is het volgende. Iedereen kent de uitdrukking "geluk int spel is pech in de liefde" waarschijnlijk wel. En vermits zowel de Verantwoordelijke Gebouwen als onze Sportief Directeur al geringd zijn, ga ik het de volgende tijd weer aan mijne rekker hebben vrees ik zo...

Maar kom, ik zal mezelf dan maar moeten troosten met mijne Duvel.

*met dank aan Jommeke nr. 177 voor deze titel.

Pijn wat is da? Da's gewoon fijn met een P! - deel 4*

Eerst een duik in mijn verleden.

Toen onze Tristan nog een Tristanneke was hij aardig om te zien. Dat is algemeen geweten. Maar ik was vooral ook heel erg nieuwsgierig. Altijd met mijn neus op de eerste rij willen staan. Zo erg zelfs dat ik op tafel kroop om te kijken wat ons ma aan het uitvreten was in de keuken. Dan iets te fel naar voren leunde en natuurlijk ne goeie slag neer ging.

Heel het kot bij elkaar krijsen, op de schoot moeten genomen worden om getroost te worden en dan terug de wijde wereld ingelaten worden als mijn verdriet vergeten was.

Hey, maar wat zag ik daar? Mama was precies nog altijd bezig met iets heel interessants. Toch maar snel terug de tafel opkruipen om te kijken wat ze nu juist aan het doen was...

Bovenstaande gewoon maar om aan te geven dat ik nogal hardleers kan zijn en jullie dus ook al wel kunnen raden wat er hieronder gaat volgen... de test met de Carolina Reaper.

Carolina Reaper... Met een naam als dat weet ge op voorhand al dat het niet goed gaat komen. The Grim Reaper is Magere Hein aka Pietje de Dood (van adel, vandaar de kleine "d") aka de man met de zeis.

Waarom heb ik hier een slecht gevoel bij?

Deze keer ga ik alvast niet meer de fout maken om het experiment om 20h09 's avonds aan te vangen. En ik ga ook al meteen een glas met bakpoeder bij de hand houden. Ook een slokje olie vooraf om mijn darm en maag wat te beschermen zal wel geen kwaad kunnen zeker?

De woorden van de Ambtenaar indachtig "Tristan, als ge nu dieje straffere peper ook nog gaat eten, dan heeft de vorige gewoon niet genoeg pijn gedaaan!" zette ik met enige zin voor dramatiek The Natural Born DJ's op en nam ik hem in mijn mond en begon ik te kauwen...

Ja lap! Zelfde symptomen als bij de Scorpion, onmiddellijke punch in de mond, speeksel in overdrive en tranen in de ogen. Hier komt het ergste deel: het afslikken...

Ik voel de brand herkenbaar naar beneden glijden.

OK, that does it! Ik gooi de handdoek in de ring!

Ik heb geen goesting om hier weeral nen hele avond af te gaan zien. Waar is dat glas met bakpoeder?  Dat ik die brand hier eens snel ga blussen!

Brand geblust, tijd om na te genieten van de tintelingen in mijn mond. Want ja, ik moet het eerlijk bekennen, het mondgevoel bij al deze pepers is wel heel aangenaam. Tintelingen die cyclisch doorheen uwe mond gaan en op verschillende plaatsjes brand stichten om dan spontaan naar een andere plaats in uw mond te migreren. Als ze dieje peper nu eens zo zouden maken, dat hij uwe mond in brand zet maar niet uw darmen!

Soit, dat zal voor een volgende keer zijn zeker?

*Pfiew, de laatste!

Vrijhezellen*

Als ge 's morgens wakker wordt met in uw broekzak een pakje condooms nog volledig in de verpakking en ge u met de beste wil van de wereld niet meer kunt herinneren hoe dat er ooit geraakt is, dan weet ge dat ge u geamuseerd hebt.

Allow me to elaborate: de vrijgezellen van onze Verantwoordelijke voor de Internationale Betrekkingen met de Achtergestelde Gebieden in Oost- en West Vlaanderen.

Vrijdagavond, de 10de juli, hadden we met de Phil Kevinfanclub de jaarlijkse Mario Lanzaquiz opstaan en 's anderendaags was het dus vrijgezellendag van onze Verantwoordelijke. Het was vrijdag niet overdreven laat geworden, maar we werden 's anderendaags al om 9h in Anzegem verwacht.

Anzegem, dat is zoals in Kortijs maar dan in West-Vlaanderen gelegen. Een halve dag onderweg dus en wie weet welke gevaren er voor ons lagen...

Ik overdrijf niet

Gelukkig had onze Verantwoordelijke Gebouwen zijn auto een groot nazicht gegeven vooraleer we de Groote Tocht Westwaarts aanvatten en waren onze visa en inentingen tijdig in orde geraakt.

Bij het ouderlijke huis van onze Vrijgezel aangekomen wachtte ons een zeer welgekomen ontbijt, terwijl wij op de Vrijgezel aan het wachten waren.

Geblinddoekt werd hij door zijn toekomstige Schoonbroer Zwager (hij ging dan ook trouwen met een Hollandse) naar ons toe geleid. Hij had een pakket mee dat hij nog zelf had moeten samenstellen de avond ervoren: zelfgemaakte cupcakes voor iedereen, condooms (ah, daar had ik die dus van!) en nog een hele hoop andere ongein.

Zijn broertje en tevens zijn Getuige voor De Dag, had heel de dag georganiseerd: paintballen, ploeteren in het zwembad en dan met de bierkar naar Oudenaarde te fietsen om daar het nachtleven onveilig te maken.

Maar eerst moesten we de Vrijgezel omkleden. Gezien hij met zijn Hollandse ging trouwen leek het ons niet meer dan normaal dat hij verkleed zou gaan in een Bavariajurkje met bijhorende blonde pruik.

En klompen, vergeet vooral de klompen niet.

Paintballen is heel simpel. Ge geeft een deel volwassen mannen een paintbalgeweer in de handen en ge jaagt hen een veld in en zegt "Ga maar soldaatje spelen". Veel gelukkiger kunt ge de mannen in kwestie niet maken, geloof me vrij. Zeker als ge op een bepaald moment vrijgeleide krijgt om de Vrijgezel overhoop te schieten.

Na onze blauwe plekken geteld te hebben was het tijd om een frit-stop te houden.

En dan maar wat gaan rondspringen en onnozel doen in het zwembad en wachten tot de bierkar arriveerde.

Het principe van een bierkar is al even eenvoudig als paintballen. Zet een aantal mannen op een fietskar en geeft ze bier in de tussentijd, ondersteund door ambiancemuziek. Opnieuw: veel gelukkiger kunt ge de mannen in kwestie niet maken.

Buiten onze Sportief Directeur dan want die lust geen bier.

We waren nog maar goed en wel vertrokken, of er voltrok zich al bijna een drama. De Getuige was om een of andere reden van de bierkar gesprongen, wilde er terug opspringen, miste zijn sprong en viel van de kar af. Meteen paniek in de keet want de Getuige bleef bijna voor dood liggen.

Mijn Rode Kruistraining indachtig sprong ik ook meteen van de kar af en liep meteen naar hem toe. Gelukkig zonder al te veel erg. Ok, zijn enkel was serieus opgezwollen, en hij had enkele schaafwonden maar het had veel slechter kunnen afslopen.

Iets later vonden we het dan hoognodig om de Vrijgezel in Boratstring in een wei laten rond te lopen, moest hij een wedstrijd ad fundum drinken tegen mij doen (en verloor!) en aten wij zijn cupcakes verder op.

Dan maar doorfietsen naar Oudenaarde om na een avondmaal het nachtleven onveilig te maken.

En de Vrijgezel een Fristi uit zijn klomp te laten drinken. Die hij de hele dag aanhad.

Ik weet het, ik heb soms gemene ingevingen.

Op zich was het uitgaan niets bijzonders, alleen dat er geen enkele maar dan ook geen enkel taxi meer wilde rijden voor ons toen we uitgevierd waren. De Marathonman kon het wachten niet meer aan en besloot dan maar naar huis te lopen.

Int midden van de nacht. Met een GSM die niet meer werkte. En een route die hij "ongeveer" kende.

Drank doet rare dingen met mensen.

Na veel te lang wachten hadden we dan toch eindelijk een taxi te pakken. Snel met meer dan het toegestane aantal in de taxi kruipen om dan naar huis te sjezen. Ondertussen de Marathonman passeren en heel hard lachen om zijn dwaas idee.

Thuis aangekomen besloten we dan om onze Marathonman dan toch maar tegemoet te rijden want eigenlijk was dat compleet onverantwoord wat hij daar aan het doen was. Gelukkig had ik al heel lang niet meer gedronken en kon ik met de auto rijden. Dus wij met zijn vieren in de auto: de eigenaar van de auto, ikzelf als bestuurder, de navigator en nog iemand voor de morele ondersteuning. Marathonman was maar wat blij van ons te zien want hij wist de weg niet meer zo heel goed.

Iedereen veilig thuis, een geslaagde avond dus.

*Geen typfout, zo spreekt onze Vrijgezel echt.

Pijn wat is da? Da's gewoon fijn met een P! - deel 3

Ik vind deze reeks niet meer grappig.

Serieus mannekes, waar ben ik in godsnaam aan begonnen?

Vandaag was het de Trinidad Scorpion. En zoals de naam doet vermoeden zat het venijn overduidelijk in de staart.

Hij was al wat kleiner dan de Scotch Bonnet, dus dat viel op zich al mee. Ik stak hem in mijne mond en begon te kauwen.

Kwestie van smaak viel mij onmiddellijk een zeepsmaak op. Niet zo erg als koriander maar toch een serieuze zeephint. Niet aan te raden wat dat betreft. En onmiddellijk brandend gevoel in mijne mond. Een serieuze brand kan ik wel zeggen. Tranen in de ogen en veel meer als de vorige keer.

Opnieuw weer dat kwijlen. Verschrikkelijk seg. Alsof er een lek in mijn mond was. Maar daar heb ik ondertussen al mee leren leven.

Dus nog wat malen in mijn mond en dan doorslikken.

...

WHAT THE FUCK IS DAT MENNE MAN!!!

MA NEE MAN SERIEUS! WAT IS DAT?!

Het voelt alsof er een gloeiende kool langs mijn slokdarm passeert. Serieus man, dit is niet meer grappig. Dat het lijkt alsof mijne mond in de fik staat, daar kan ik nog mee leven, dat vind ik zo erg nog niet. Maar brand ín mijn lichaam? Nee, dat vind ik niet grappig meer.

Ik heb het eventjes zitten uit te zweten. En serieus zitten zweten moet ik zeggen. Eerder angstzweet denk ik. Ondertussen kwam Sporty Spice informeren of ik al aan mijne Scorpion was begonnen. Toen ik haar mijn wedervaren vertelde kon ik op bitter weinig sympathie van haar kant rekenen.

Haar reactie was op zijn minst niet echt volwassen te noemen.

Vrouwen zijn slecht, dat is algemeen geweten. Al moet ik in deze toegeven dat ik in deze ook niet al te slim handelde. Maar toch, vrouwen zijn slecht, ook al beweert Sporty Spice dat ze gewoon slecht worden begrepen.

Maar na 5 minuten die wel eeuwig leken ben ik naarstig op zoek gegaan naar manieren om van brandend maagzuur af te geraken. Lang leve het internet!

Al had ik over dit advies wel even mijn twijfels.

Bakpoeder oftewel bicarbonaat zou een goed middeltje moeten zijn. Mijn regel van niet te mogen drinken kan de boom in. Ik wil niet van binnen uit opbranden!

Het zekere voor het onzekere genomen en mij een glas uitgeschonken met een goede bodem bicarbonaat en water en dat opgedronken.

Fantastisch! Het werkt!

Half uur later moet ik een tweede portie tot mij nemen. Het is maar te hopen dat ik er vannacht verder geen last meer van heb.

*Toch wel effe serieus nadenken alvorens ik aan deel 4 begin zenne. Of zoals Jezus tegen de blinde zei: we zullen nog wel zien.

Pijn wat is da? Da's gewoon fijn met een P! - deel 2.2

Dus, peper in de mond, beseffen hoe groot dat wel niet is en dan beginnen te kauwen en hopen op het beste.

That's what she said.

Wat al meteen opvalt: speekselproductie die in overdrive schiet. Ik weet niet of dat een natuurlijke reflex is op de peper of als het mij lichaam is dat mij zo veel mogelijk probeert te beschermen, maar het viel me echt wel op.

En dan maar beginnen te kauwen. Heel vreemde gewaarwording van een zoetige smaak. (Volgens Scary Spice een teken dat de peper nog niet rijp genoeg was.) En dan begint er achteraan iets te tintelen. Een brandend gevoel. Niet overdreven of zo, aangenaam tintelend. Zoals Vicks dat ge op uw borstkas smeert bij een verkoudheid.

Nog maar wat meer blijven kauwen, ondertussen aan het kwijlen zoals hond en nog maar kauwen.

Het brandende effect wordt sterker. Véél sterker. Het moment om te slikken is daar. Ai... ik krijg het niet allemaal van de eerste keer doorgeslikt. Hoesten. Peper die terug naar boven wil komen... verder kauwen tot alles een pikante puree is geworden.

Afslikken.

En nu wachten op de storm die ging komen...

Tranende ogen. Daar had ik mij aan verwacht. Dus maar een stuk keukenrol gaan halen om het water dat uit mijn ogen via  mijn neus naar buiten lekt op te vangen. Dan is er terug opnieuw dat oncontroleerbare kwijlen. Serieus, zijn mijn speekselklieren in overdrive geschoten ofzo?

Mannekelief!

Brand. Mond staat in brand. Mag niet drinken. Kwijlen. Brand.

En dat voor 20 minuten aan een stuk.

Hoewel ik moet zeggen dat het eigenlijk nog wel meeviel. Zo veel pikanter als mijn eigen kweek waren ze nu ook weer niet. Met dat verschil dat mijn eigen kweek al na een halve minuut is uitgewerkt.

Maar toch... ik was teleurgesteld. Ik had toch op zijn minst verwacht dat ik vuur kon spuwen.

Quod non.

*Next up: Trinidad Scorpion. Al weet ik niet meer juist de welke.

Pijn wat is da? Da's gewoon fijn met een P! - deel 2.1

Eerst en vooral: voorzorgsmaatregelen. Ik wil het niet meemaken met deze biochemische wapens wat ik al heb voorgehad met mijn eigen pepertjes. Ze snijden, jeuk hebben aan uw oog, niet nadenken en gewoon in uw oog wrijven. Met mijn pepertjes leek het al alsof mijn oog er uit brandde, met deze pepers (geen verkleinwoorden hier!) wéét ik gewoon dat ze mijn oog er uit zullen branden. Nadat ze mijn oog er uit gebrand hebben  zullen ze dan rustig verder door mijn schedel heen vreten, om er de andere kant uit te komen om dan mijn onderbuur ook de schrik van zijn leven te bezorgen.

Om dit horrorverhaal nóg wat erger te maken: hetzelfde is mij ook al overkomen maar vervang dan "het in de ogen wrijven" met "naar het toilet te gaan".

Daarnaast de nog belangrijkere vraag: hoeveel ga ik eten? Hier zit ik namelijk met een dubbel probleem, kiezen tussen de pest en cholera als het ware. Want ja, ofwel eet ik hem volledig op en smelt ik mijn gezicht ofwel snij ik er een stukje van af en loop ik het risico op uitgebrande ogen of andere lichaamsdelen in vuur en vlam.

Maar kijk: go big or go home vind ik zo. En dus ga ik nu een peper ter grootte van een pingpongbal opeten.

De Scotch Bonnet.

De minst straffe van de hoop. Maar in dit geval wil dit zoiets zeggen als: de grootste onder de 7 dwergen.

De regels van het spel zijn simpel: enkel water drinken om het gekauwd te krijgen en af te slikken, daarna stoppen met drinken.

En ook geen melk drinken, want dat is voor mietjes vals spelen.

Voor alle zekerheid toch nog eerst eventjes naar het toilet gaan, dat ik die fout straks toch al niet meer kan maken...

Glas water in de ene hand, de peper in de andere...

Daar ga ik!!!

*Als ik straks nog leef probeer ik deel 2.2 te maken om mijn ervaringen neer te schrijven.

Pijn wat is da? Da's gewoon fijn met een P!*

Eigenlijk wilde ik deze eerste van 4 posts in mijn Vilvoorde, waar experimenteren fun is! reeks onderbrengen. Echter, ik heb mij twijfels over het "fun" gehalte van dit experiment. Ik vermoed dat jullie er zeker jullie plezier aan zullen beleven, of ondergetekende het ook gaat hebben... ik vrees ervoor.

Het toeval wil dat ik sinds vorige vrijdag een zeer goede inleiding kan verzinnen voor deze post.

Sinds begin dit jaar ben ik van werk veranderd en heb ik terug personeelsfeestjes die de moeite waard zijn om naartoe te gaan. Zeker een feestje dat in een bepaald thema was. De jaren 90 was het dit jaar. Voor mijn vrouwelijke collega's was de keuze zeer snel gemaakt: ze zouden als Spice Girls gaan.

En laat deze post nu net over iets pikant gaan.

Helaas mijn waarde leden van de Phil Kevinfanclub, jullie Voorzitter gaat nog steeds vrijgezellig door het leven, het is dus niet pikant op dat gebied. Niets waar een bedrijfsfeestje verandering in kan brengen blijkbaar.

Ik vind dit zelf ook wel zeer spijtig.

Maar dus wel pikant in de betekenis van kruiden. Pepertjes meer bepaald.

De echtgenoot vriend (ze leven in zonde samen) van mijn collega Scary Spice is namelijk een fervent pepertjeskweker. Fervent, zoals in: sinds dit jaar. Vermits ik zelf ook een pepertjesstruik had staan, besloot ik Kopernek een pleziertje te doen en hem er een handvol te geven. Ik had er toch meer dan voldoende voor mezelf, het is nu ook niet alsof ik dat elke dag zo uit het vuistje zit te eten.

Blijkbaar wist hij mijn geste wel te appreciëren en besloot hij mijn vrijgevigheid te beantwoorden met veel meer vrijgevigheid. Ik vrees zelfs iéts te veel vrijgevigheid.

Véél te veel vrijgevigheid

Voor de niet kenners onder jullie, dit zijn dus pepertjes. Zelf kon ik er maar eentje zo thuisbrengen en dat was de meest linkse op de foto. Een zogenaamde Scotch Bonnet. Daarnaast is het een Trinidad Scorpion en nog iets en dat kleine rode bolletje is een Carolina Reaper.

Deze zaken zijn de reden waarom ik sinds kort niet meer in mijn keuken durf te komen.

Waarom? Wel, laat het mij zo stellen: er bestaat zoiets als een Scovilleschaal, die bepaald hoe pikant iets is. En die schaal loop van 0 tot 16.000.000.

Om jullie een beetje een idee te geven: tabasco heeft een waarde tussen de 600 en de 800.

Nu, de Scotch Bonnet zit tussen de 100.000 en de 350.000. De Trinidad Scorpion nog ergens iets rond de - hou u vast - 2 miljoen.

En om het allemaal nog wat af te toppen: de Carolina Reaper kan tot 2,2 miljoen gaan.

Begrijpen jullie nu waarom ik de laatste dagen zo'n schrik heb in de keuken?

Om even terug te komen op mijn inleiding: de volgende stap is nu om ze allemaal eens te proeven. Vandaar dus mijn - waarschijnlijk zeer gegronde - twijfels over het "fun" gedeelte van het experiment.

Ik kijk er al naar uit...

*Sammy Tanghe