Vrouwen die vals spelen en Tsigalko die er misbruik van maakt*

De laatste keer dat een vrouw oprecht enthousiast was om mij te zien was afgelopen zaterdag.

De voorlaatste keer dat een vrouw oprecht enthousiast was om mij te zien ligt alweer zo'n 31 jaar achter mij.

Ik moet Bonj daar trouwens nog altijd voor bedanken.

Maar kom, om op de meest recente keer terug te komen. Tsigalko had mij gevraagd om samen met hem de plaatselijke middenstand van Leuven te gaan sponsoren. Hoewel, aangezien we vooral AB InBev hebben gesponsord, stel ik me vragen bij het goede voornemen van Tsigalko. Anyway, het belangrijkste was dat we ons goed gingen amuseren.

Op een gegeven moment zegt Tsigalko tegen mij: "Seg Tristan, is dat daar niet uwe oude Klant?" (Voor alle duidelijkheid, oude zoals in voormalige en dus niet de leeftijdsgebonden versie ervan. De Klant in kwestie is namelijk een frisse jongedame. Jaja, op 5 jaar tijd kunt ge al eens geluk hebben met uw klanten. Op deze klant na heb ik 5 jaar dikke pech gehad.) Er eens naar gekeken en ontkennend geantwoord.

"Zeker van?"

"Zeker genoeg."

"Hébt ge die eigenlijk al eens ooit in het echt gezien, Tristan?"

OK, ik moet toegeven dat dat een redelijk pertinente vraag was.

"Jaja, ene keer op vergadering geweest daar en ik heb die ook aan mijne LinkedIn toegevoegd. Want als ik mij niet vergis had mijne Klant een lichtere haarkleur."

"Ik denk toch dat ze het is zenne Tristan..."

Kijk, zoiets kunt ge maar op een manier oplossen. Hand uitsteken en het woord "ne bok" zeggen, waarop Tsigalko mijn hand aannam en tot de actie overging door de dame in kwestie aan de tand te gaan voelen.

Zegt dat het niet waar is! Dat is die echt ofwa? Hoe kan Tsigalko die in godsnaam kennen? Dat was toch nooit zijne Klant, ofwel? Enige correcte reactie was met mijn rechtse hand een vuist maken, er twee keer mee op mijn hart kloppen en "respect" zeggen.

Bon, gezien het toch míjne vroegere Klant was, ook maar eventjes goeiendag gaan zeggen.

"Ah ma hier seh, den Tristan!"

Op haar enthousiasme afgaande, verwarde ze mij met een andere Tristan, kon bijna niet anders.

Soit, ik ging mijn schuld maar ineens bij Tsigalko inlossen.

"Bok?"

"Uhuh!"

"Seg, ik zal de Klant ook maar ineens trakteren zeker, vermist dat het dankzij haar aanwezigheid is dat ik u nu moet trakteren?"

"Bwa nee, dat is niet nodig."

10 minuten later kreeg ik ineens van de Klant een pint in mijn handen geduwd...

Merci Tsigalko, nu lijk ik hier de ongelikte beer die het niet nodig vindt om de dames in het gezelschap iets aan te bieden. Vandaar dat ge mij altijd mee vraagt om uwe wingman te zijn ofwa? Met als gevolg dat ik als "wiedergutmachung" ook de volgende ronde mocht betalen én deze keer absoluut de Klant niet mocht vergeten en natuurlijk haar vriendinnen van een drankje voorzien.

Als we dan toch door het stof moeten, dan maar ineens tegoei.

Tsigalko, veeg die grijns van uw gezicht, ze stoort mij. En het feit dat ge mij er altijd moreel toe chanteert om "het grasmachien" - mijn, volgens u tenminste, gepatendeerde dansmove - uit te voeren stoort mij nog veel meer.

Ja man, chantage ge hoort het goed! Als de Klant ineens met een smile tot achter haar oren op mij afstapt en mij vraagt om "het grasmachien" te doen noem ik dat inderdaad chantage.

Het is dat ik anders geen logies meer heb dat ik er niet te veel over durf zeggen.

Achteraf bekeken was het allemaal nog wel redelijk surrealistisch; een gat in de nacht in een café ineens een oude Klant tegenkomen, die dan nog eens blij is van u te zien - geloof me, ik ben daar nog altijd niet goed van - om er dan nog wat later mee onnozel staan te doen op dansvloer én dan later op de avond nog eens tot de vaststelling te komen dat uwe gsm zich automatisch heeft aangepast aan het winteruur!

Veel gekker kan een avond volgens mij niet worden.

*Op een van haar twee LinkedIn profielen staat de Klant nog met lichte/blonde haarkleur, net zoals ik ze had gezien de laatste keer. Maar dat was dus blijkbaar een oude foto.
Maar wie ben ik, ons Bea kan het allemaal beter verwoorden.

Los in m'n broek*

Onderstaande feiten hebben zich al twee weken geleden voorgedaan, maar ik ben nog altijd bezig met het trauma ervan te verwerken.

Sommige zaken zijn geleden van uw kindertijd dat ge ze nog hebt meegemaakt. En over sommige zaken - Sinterklaas, de paashaas, verjaardagsfeestjes met een gigantische stapel pannenkoeken - kunt ge redelijk nostalgisch aan terugdenken als "die goede oude tijd". En bij gelegenheid probeert ge die gevoelens ook terug op te wekken.

Buikpijn hebben na het eten van te veel pannenkoeken met choco en ijskoude melk, het blijft een geweldig gevoel.

Andere zaken uit de kindertijd, probeert ge dan weer zo snel als mogelijk te vergeten. Kapot gevallen knieën, ellebogen en kinnebakken die ontsmet moeten worden, de plakker die er enkele dagen later dan van af moet worden getrokken, veel te vroeg moeten gaan slapen - "jama mama, het is nog licht buiten!" - om dan nog maar te zwijgen van het trauma dat ge oploopt zodra ge weet wie Sinterklaas nu eigenlijk echt is.

Deze post gaat over het tweede gevoel. Een gevoel dat al zo lang geleden was dat ik mij zelfs niet meer voor de geest kon halen hoe het juist voelde. Dat het onaangenaam was, dat wist ik maar al te goed, maar het was volgens mij toch al zo'n dikke 15 jaar geleden dat ik het nog eens aan de lijve mocht ondervinden.

Ik ga hiervoor moeten terugspoelen naar een avond in september,  meer bepaald een vrijdag de 13de - nomen est omen - voor de wedstrijd Hot Shots - Vitoria Diabolix.

Zoals jullie weten ben ik bij gelegenheid de niet onverdienstelijke goalie van dit zaalvoetbalploegje van mijn oud collega Tsigalko. Deze keer zou ik echter aan het executiepeloton ontsnappen vermits "Gman" in de goal zou staan. Ja lap, dat betekende dat ik op het veld moest staan. En dat ik dus zou moeten gaan lopen. Pff. Ik werd al moe bij het gedacht alleen al. Maar gelukkig hadden we deze keer 3 (!!) reservespelers op de bank zitten. Als ik niet op tijd en stond had kunnen wisselen, dan lag ik nu waarschijnlijk nog steeds op intensieve aan de zuurstoftank gekoppeld.

Ma Tristan, en uw triatlonconditie dan, vraagt ge u misschien af? Wel, triatlon is een duursport, daar waar voetbal een janettensport is. En doordat ge de hele tijd korte sprintjes moet trekken, is het een heel andere soort conditie dat ge daar voor nodig hebt. Dat is zoals triatlon: het is niet omdat ge een goede loopconditie hebt, dat ge ook een goede fiets of zwemconditie hebt. Het versterkt elkaar wel allemaal, maar het is een andere belasting van uw spieren en die moet ge dan ook voldoende trainen.

Al zeer snel bleek dat mijn inbreng vooral van kwantitatieve aard was, eerder dan kwalitatief. Tja, wat wilt ge? Ik heb enkel ervaring met voetbal op een groot veld in de spits bij Verbroedering Loksbergen, en nu moest ik ineens overal meespelen en heel anders verdedigen en rondlopen, op zo'n klein plein in een zaal.

Vandaar dus ook dat ik spontaan voorstelde om "links bank" te gaan spelen.

Op zich waren we niet slecht aan het spelen. De eerste helft grepen we Hot Shots bij momenten zelfs naar de keel, maar het ontbrak ons alweer aan scorend vermogen. Tegen de paal en de deklat, geen probleem, maar dus nooit tegen de netten.

Allez ja, wel tegen het zijnet maar daar waren we niets mee.

De tweede helft zouden we echter "in for the kill" gaan. Zij hadden geen reservespelers, wij hadden er drie. Ons conditioneel voordeel moest toch gaan doorwegen was zo was de achterliggende gedachte.

Quod non.

Fysiek overwicht, dat is allemaal goed en wel, maar als de techniek er niet is, dan loopt ge u helemaal dood. En blijkbaar gelden er bij zaalvoetbal ook nog eens allemaal belachelijke regeltjes over hoe ge bijvoorbeeld de bal niet langs achter moogt afpakken van de tegenpartij.

Janettenstreken zeg ik u.

En toen ik mij dus weer voor de duizendste keer suf aan het lopen was achter de bal en mezelf eventjes tussen de goal en de aanvaller plaatste om mee te verdedigen en de afstraffing niet te erg uit de hand te laten lopen, was het van datte.

Tegenpartij haalt uit, bal komt daar waar ge hem als man absoluut niet wilt krijgen... tussen mijn dikke tenen.

Ik piepte meteen een octaaf of drie hoger.

*Niet het filmke dat ge verwacht.

Suplise!*

Iedereen houdt van aangename verrassingen. Zij dit beweren dat dit niet waar is liegen. Ofwel vergissen ze zich met verassingen. Maar ik kan mij niet onmiddellijk inbeelden hoe een verassing aangenaam kan zijn.

Om terug to the point te komen. Half augustus was Tsigalko "os" geworden. Ondanks dat hij bij hoog en bij laag beweerde dat hij het niet zou zijn omdat hij toen juist een vriendin had. De regels zijn de regels, Tsigalko! Maar kom, ik heb er maar niet verder op aangedrongen.

Zijn kameraden wilden dit nu goedmaken door hem een verrassingsfeestje te geven samen met nog heel veel andere vrienden die ik nog nooit gezien had. Om 20h30 moesten we zeker zien daar te zijn want om 20h45 - 21h zou Tsigalko listig naar daar gelokt worden. Iedereen zich dus aan het haasten geweest om toch maar op tijd daar te zijn.

Om 21h50 kwamen die sjarels dus pas binnengewaaid... Te laat zijn op zijn eigen feestje, dat is proper!

Maar kom, ondertussen toch de tijd wat gedood door bier te drinken en te socialisen met de rest van de Vittoria Diabolixspelers die er al waren, in afwachting tot Tsigalko er zou aankomen.

Shtt, sshtt, ze zijn daar.

Pfiet!!!! (geluid van die toeters die zo uitrollen) en dan met de hele bende "Happy Birthday" zingen. Ik hoop maar dat Sabam ons er niet de rekening van nastuurt. Nog tot 2030 gelden daar auteursrechten op.

En toen kon het feestje natuurlijk volledig losbarsten. Listig als ik was had ik slaapgerief meegenomen en in mijn auto achter gelaten. Toen Tsigalko plichtsgetrouw kwam rondvragen wie nog wat wilde drinken zei ik dat hij voor mij een cola mocht meepakken, "omdat ik straks nog terug naar huis moest rijden". "Ge kunt altijd thuis blijven slapen" was hierop zijn reactie. "Allez dan, omdat ge zo aandringt. En pakt mij dan maar een pintje mee."

Prima geregeld, al zeg ik het zelf.

Ge weet dat een vorig feestje goed is geweest als op het huidige feestje ineens iemand naar u toe komt en zegt "Seg, vorige keer hebben wij zo het schijnt de hele avond onnozel staan te doen onder ons tweeën?" "Ik kan mij der niets van herinneren. Hoe heet gij eigenlijk? Nee, zegt mij niets." "Ja, ik wist het ook al niet meer, maar ze komen mij dat hier juist zeggen."

Waarna we opnieuw heel de avond onnozel hebben staan doen met ons tweeën. Maar deze keer ben ik het dus niet vergeten.

Nog later op de avond kwamen dan de verzoeknummertjes. Mijn nieuwe beste vriend en ikzelf, zijn net zoals Tsigalko hevig van van het betere Vlaamse werk. Vlaamse slagers à la Renmans kennen al lang geen geheimen meer voor ons. En dus gingen we Willy Sommers aanvragen met "Als een leeuw in een kooi", gevolgd door Bart Kaells onovertroffen "Zeil je voor het eerst".

Het was niet meer dan gepast om te roepen: waar zijn die handen Blankenberge?!

En nóg later op de avond kwam het langverwachte melodieuze gedreun van de jaren '90. Kijk, soms kan het heel simpel zijn en moet ge der gewoon dikke schijven tegen aan gooien. En toen kwamen de verzoekjes mijn richting uit: "Allez Tristan, doe de grasmaaier!".

Kijk, ik ga het hier nog ene keer zeggen en dan is het gedaan, maar ik ken begot gene dansmove die "de grasmaaier" heet. En ook niet "het grasmachien". Blijkbaar heeft Tsigalko mij ooit ene keer die beweging zien maken en daarom beslist dat ik die beweging altijd gemaakt heb en nu dus ook altijd opnieuw moet maken. En ondanks de beweringen van een van onze cheerleaders dat ze mij zelfs al heeft gefilmd terwijl ik die danspasjes tentoon spreid, blijf ik het ontkennen. Maar kom, we hebben ons toch goed weten te amuseren.

Tsigalko en ik zijn dan samen naar huis gewaggeld, om dan 's anderendaags tot de vaststelling te komen dat Tsigalko al zijn cadeaus op café was vergeten en dat ons haren pijn deden als we erdoor gingen met onze handen.

Gelukkig zijn we ondertussen al te oud geworden om nog dure eden te zweren dat we nooit meer zo veel zullen drinken.

*http://www.youtube.com/watch?v=RB2GboGOuTI

Het meisje met de zwavelstokjes*

Zaterdag was het de seizoensafsluiter van Vitoria Diabolix. Volgens de puntentelling bijgehouden door Tsigalko, is de match op 15 - 4 geëindigd. Volgens mijn team mochten ze dan eigenlijk nog heel blij zijn met mij in de goal. Ik was vooral content dat de keeper van de tegenpartij - ondanks hun verwoede collectieve pogingen - er niet in geslaagd is om te scoren. 15 goals binnenkrijgen tot daar aan toe, maar de vernedering van de keeper van de tegenpartij te laten scoren zou de druppel geweest zijn.

Maarja, wat wilt ge? Zaalvoetbal is normaal gezien een sport waarbij er 5 spelers op het plein staan, en er continu gewisseld kan worden met de bank. Op onze bank zaten twee supporters. Twee meer dan ik mij ooit kan herinneren. Maar ja, zonder reservespelers liep mijn ploeg zich natuurlijk dood, wat zijn gevolgen had voor balrecuperatie bij balverlies. Die was gewoon onbestaande. En daardoor werd ik geregeld voor een executiepeloton van 3 tegenspelers gezet.

Soms overleefde ik het, meestal was ik de pineut.

Maar kom, vandaag was voetbal maar bijkomstig. Het Eurovisiesongfestival, daar was het ons om te doen! En voor alle duidelijkheid, dit is inderdaad geveinsd enthousiasme.

Om eerlijk te zijn: ik kan mij met de beste wil van de wereld niet meer herinneren wanneer ik de laatste keer naar Eurosong heb gekeken. Of liever, het van begin tot einde heb uitgekeken. Dat moet volgens mij van Clouseau of Ingeborg geleden zijn. Ik was echter een van de weinigen in die positie. Een van onze supporters was ook een leek zoals mij, maar de rest waren echte die hards. Ze hadden allemaal de halve finales gezien én konden ondertussen al enkele liedjes meeneuriën. En ze waren ondertussen al volledig gesmolten voor de charmes van onze Belgische inzending, Roberto Bellarosa. Volgens hen zou hij hét meisjesidool van het moment zijn.

Die poster boven het bed van Tsigalko vond ik er echter een beetje over.

Om eventjes het plaatje beter te schetsen: 6 mannen en 1 vrouw, allen dertigers, die naar Eursong zaten te kijken. Het zou het begin kunnen zijn van een slechte mop. Strafste van al was dan nog dat het vooral de mannen waren die begeleidende commentaar gaven op de garderobes van de deelnemers. Vooral de vurige jurk van Moldavië wist hun voorkeur weg te dragen.

Verder natuurlijk de nodige commentaar op de falsetstem van Roemenië, de fluit van Denemarken, de vertederende lach van Roberto Bellarosa en de reus van Oekraïne. Onze voorkeur ging uiteraard naar Roberto Bellarosa. Hij zou zeker winnen. En daarna Noorwegen. Bon, na de eerste stemrondes werden onze verwachtingen al aangepast naar 'top-5'. Dan 'top-10'. Om het uiteindelijk toch maar op de linkerkolom te houden. Waar Roberto dan ook met zeer veel glans in slaagde!

Dat ik die avond met echte diehards te doen had, bleek ook duidelijk bij het toekennen van de punten. Toen het de beurt was aan Spanje, werden ze lichtjes euforisch. Ik snapte het niet echt.

"Allez nu Tristan. Spanje... Spànje! Ge zijt toch niet vergeten dat die indertijd Lisa del Bo ook 12 punten hebben gegeven?"

Ik heb het opgezocht, het klopt...

*Om de link te vinden tussen de titel en mijn post, een korte samenvatting vinden jullie hier en dit dan gecombineerd met de winnares van de avond.
 

Proximus - you can't explain that*

Zoals jullie hier al konden lezen is het hoofdbestuur van de Phil Kevinfanclub naar Portugal gegaan. Heden ten dage moet iedereen altijd en overal bereikbaar zijn, dus had ik mijn gsm ook maar meegenomen. Niet dat ik ze daarom altijd bij had - meer niet dan wel eigenlijk - maar kom toch maar meepakken die handel.

En via sms kon ik dan toch het thuisfront op de hoogte houden van mijn lotgevallen en ook via Facebook, als we terug in ons appartement waren en er wifi was. Mijn mening daarrond kondt ge al in een vorige post lezen.

Wat mijn gsmgebruik in België betreft kan ik kort zijn: praktisch onbestaande. Ik haat het om tegen een plastiek bakje te praten. Om de een of andere reden heb ik dat minder met een gewone telefoon. Maarja, dat is ook minder aanwezig. Als ik mijn bureau uitga hoor ik hem bijvoorbeeld al niet meer. Als mijn gsm in mijn zak steekt en hij gaat af op de trein dan valt dat moeilijk te negeren. En mensen verwachten ook dat ge altijd bereikbaar zijt op uwe gsm. Daarom verkies ik ook sms boven bellen. Dat is minder opdringerig. Een biepje en that's it. Een beetje zoals een kattebelletje op uwe bureau.

Internet stelt nooit teleur.

Om u een duidelijker voorbeeld te geven van mijn praktisch onbestaande - uitgaande - gebruik van mijn gsm: op 22/11/2012 heb ik er 50 euro bij opgezet. Vandaag - dus dik 6 maanden verder - staat er nog altijd 22,06 euro op mijn kaart. Ik gebruik dus belachelijk weinig mijn gsm. Ik denk dat ik hem meer gebruik als afstandsbediening voor mijn laptop dan dat ik hem ook effectief gebruik om mee te bellen.

En inderdaad, prepaid en dus geen abonnement. Ik ben nogal van de oude stempel. Niet meer geld uitgeven dan noodzakelijk en met een prepaid kaart weet ge precies hoeveel ge hebt uitgegeven en nog kunt uitgeven.

Budgetbegeleiding quoi.

Wat gsmgebruik in het buitenland betreft ben ik ook nogal old skool: enkel indien het strikt noodzakelijk is, want dat kost geld. Veel geld. En ge moet er zelfs een stuk voor betalen wanneer ze u bellen. Want ja, uwe beller weet misschien niet dat gij in het buitenland zit, dus die betaalt enkel het stukje in België en gij moogt dan opdraaien voor de kosten van België tot hier. Gelukkig is smsjes ontvangen gratis, maar kost het versturen dan weer veel te veel geld. Zeer zuinig mee zijn dus!

Dat was dus tot op vandaag mijn redenering.

Zie hier een print screen van mijn smsverkeer van de laatste dagen. Zo kunt ge ineens zien dat ik mijn gsm maar zeer weinig gebruik.

02/05/2013: het thuisfront wat jaloers maken tijdens de wedstrijd.

En wat valt er meteen op? Een smsje versturen in België is duurder dan een smsje versturen van uit Portugal.

How wacht, ik denk dat ik mij miskeken heb.

... toch niet...

Smsje naar Proximus (vanuit - naar hun eigen netwerk dus): 0,12 euro. (Naar een ander netwerk kost het trouwens evenveel.)

Smsje vanuit Portugal: 0,109 euro. Oftewel 0,011 euro goedkoper!!! What the hell?

Kijk, ik ga hier niet belachelijk doen over die ene cent. Ondanks onze gedeelde haat jegens kerstmis, ben ik Scrooge niet. Maar toch zou ik het een graag willen weten waarom een smsje in België duurder is dan een smsje dat ik verstuur vanuit Portugal, meer dan 2.000 kilometer verder.

En ja, ik zal waarschijnlijk niet het goedkoopste of meest aangepaste tariefplan hebben, en ik wéét dat er Europese wetgeving is die een maximumbedrag heeft opgelegd voor het versturen van smsjes binnen Europa. Maar dat dit bedrag làger ligt dan een smsje dat ge verstuurt in eigen land van en naar dezelfde provider... dat gaat mijn verstand te boven.

Is er iemand met meer verstand die mij hiermee misschien kan helpen?

*http://knowyourmeme.com/memes/bill-oreilly-you-cant-explain-that

 

Portugese kortverhalen*

*Enkele stukjes die ik graag wil vertellen maar die op zich te kort zijn om er een volledige post van te maken, maar allemaal achter elkaar zit het wel snor.

Do the Lisboa Shuffle*

Voor zij die nog nooit in Lissabon zijn geweest: het is er redelijk heuvelachtig. En ik heb het geweten. Hoe het kwam, ik weet het niet, maar na dag 1 had ik ongelofelijk stijve kuiten. Normaal gezien heb ik daar nooit last van, zelfs niet na een triatlon gedaan te hebben. Maar daar in Lissabon dus wel. En van zodra ik langer dan 2 minuten had stilgezeten, waren mijn kuiten stijf en stram en kon ik amper bewegen. En dan schuifelde ik de eerste paar honderd meter als een oud peeke naar voren, en dan kon ik terug een beetje normaal stappen. Gelukkig zijn de leden van de Phil Kevinfanclub zo sympathiek om mijn lijdensweg dan niet te willen filmen kon ik de pijn lang genoeg verbijten om hilarische momenten van het internet te houden.

Maar man, ik heb afgezien!

*Met dank aan 10cc.

Het zwarte goud*

Koffie. Tot 2010 en mijn reis naar Cuba dronk ik het niet. Nu drink ik er sloten van. (Bedankt overigens Ondervoorzitter om mij aan deze verslaving te helpen). Ik denk dat ik op een doorsnee werkdag gemakkelijk aan 6 à 8 koppen koffie geraak. Ja, ik weet dat ik een probleem heb. De koffiecultuur in zuiderse landen is gelukkig volledig op mijn maat gesneden. Aan de bar een minuscule espresso voor twee keer niets bestellen, naar binnen kappen en doorgaan. Ideaal gewoonweg.

Bij ons vertrek hadden we afgesproken aan Starbucks in Zaventem. Ik was als eerste daar en had al een espresso besteld. Tegen dat die op was, was de Verantwoordelijke Achtergestelde Gebieden ook daar. En dronken we samen nog een espresso. En toen de rest van de Phil Kevinclub er was dronk ik nog een grote tas koffie. "Dat gaat straks gezellig zijn op het vliegtuig, met al uwe koffie" was de algemene teneur onder de leden.

Vliegtuig steeg op, Tristan lag te slapen.

*Wat iedereen verwachte maar dus niet gebeurde...

Als uwe kop niet vasthing*

Op de luchthaven in Lissabon, nog snel een McDonalds doen  - ja ik weet het, daarvoor gaan we naar Portugal. De Verantwoordelijke gebouwen heeft gedaan met eten, ruimt zijn plateau af - propere jongen - zet zich neer. En komt dan tot de vaststelling dat zijn vliegticket nog op de plateau lag. Gelukkig kon hij nog juist de medewerker tegenhouden om in de vuilniszak te duiken en zijn ticket terug te vinden.

*... dan konden ze de deuropeningen een stuk lager maken.

Pretty fly for a wifi*

Voor mij is vakantie en bij uitbreiding mijn weekend zeer simpel. Mijne gsm ligt op tafel en blijft daar liggen. In Lissabon juist van hetzelfde. GSM lag in het appartement en die bleef er liggen als we de stad gingen verkennen. Blijkbaar ben ik daar redelijk uniek in. De overige vier heren in het gezelschap hadden altijd en overal hun gsm mee en zodra we ergens twee seconden neer zaten, nam de Verantwoordelijke Achtergestelde Gebieden zijn gsm - excuseer: iPhone - uit zijn zak om te kijken of er een open netwerk was en zodra hij het had gevonden haalden de drie andere hun gsm boven om er ook op in te loggen.

Zeer gezellig, ik kan het u verzekeren.

In ons appartement hadden we ook wifi en daar had dit tot gevolg dat de communicatie tussen de verschillende kamers via Facebook verliep. Ook ik pleit hieraan schuldig. En hoe later op de avond, hoe onzinniger de communicatie. Dan kwam de Verantwoordelijke Gebouwen ook nog op het onzalige idee om de Ambtenaar toe te voegen zodat zij vanuit België al onze onzin in real time kon volgen.

Met als gevolg dat ze om de twee zinnen op Facebook kon lezen hoe iemand haar naam uitriep/schreef.

En ook "moesjemarramarra".

Het is dat ze ons ondertussen al een beetje kent.

*Het origineel.

Het Schurend Scharniertje*

Zondag gingen we de laatste keer op stap in de Bairro Alto. Niet zo druk al de vorige keer, maar dat was natuurlijk ook een vrijdag. Als ge hier in België op een zondag op stap gaat komt ge alleen maar kappers tegen heb ik ooit van een collega gehoord die toen nog in hartje Brussel woonde. Ik snapte het eerst ook niet, maar de meeste kappers hebben maandag hun sluitingsdag, vandaar.

Maar na verloop van tijd begon het toch wat drukker te worden en raakten we aan de praat met Oost/West Vlamingen. Onze Verantwoordelijke voor de Achtergestelde Gebieden natuurlijk onmiddellijk in zijn nopjes omdat hij eindelijk eens in zijn eigen taal kon spreken niet langer zijn spraakgebrek moest verbergen. Maar kom, het waren wel plezante mannen. Studenten die hun collega Erasmusstudenten in Lissabon kwamen bezoeken.

Iets later kwam het tweede deel van hun groep daar en het eerste wat een van die mannen aan mij vroeg: "en hebt ge hier al veel wievekes geschuurd?".

Toen had ik het even moeilijk om mij serieus te houden.

*Met dank aan Jos Ghysen voor deze titel.

Wie geschoren wordt, moet stilzitten*

Zoals gezegd, de Phil Kevinfanclub beviond zich in Lissabon, met een teveel aan gezichtsbeharing. Maar er was afgesproken dat we een snor zouden hebben. En dus moest die baard ervan af. En om dit bijzondere moment toch voldoende allure te geven, zijn we een barbier binnengegaan om met een open mes ons van de baard te ontdoen en de snor te laten staan. Dat was het plan. Maar daar ben ik dan toch van op teruggekomen en maar alles afgeschoren. Want ja, anders loop ik hier in België rond met een gebruind gezicht en een witte bovenlip. Ook een beetje dwaas.

Maar een kapper vinden die met een open mes kan scheren is nog geen evidentie. Elke kapperszaak die er glimmend en blinkend uitziet moogt ge sowieso al links laten liggen. Een kapperszaak waar er alleen maar vrouwen in staan, idem dito. Uit eigen ervaring weet ik wel dat ze dat aangeleerd krijgen tijdens hun opleiding, maar blijkbaar moeten ze dat maar ene keer of zo doen en dan de rest van hun leven nooit meer.

Eén keer heeft de Kapster op vakantie in Thailand mijn hoofd zo onder handen gehad. Volgens mij was ik de eerste keer dat ze het "in het echt" moest doen. Laten we zeggen dat ik achteraf zeer blij was dat mijn lichaam nog via mijn nek aan mijn hoofd hing. Gelukkig begon ik nergens leeg te bloeden, maar er stond toch nog zeer veel baard op.

De mannelijke kappers zijn echter niet veel beter hoor. Mijne kapper in Vilvoorde heb ik een keer op mijn kinnebakkes losgelaten. En die mag dat nu ook niet meer doen. Toegegeven, het was duizend maal gladder dan bij de Kapster, maar ik had ook wel heel wat meer krassen op mijn gezicht. Een klein bloedbad als het ware, wat natuurlijk ook niet de bedoeling is. En - o horror - hij gebruikte scheerschuim uit een bus. Wat voor ne luie kapper zijt ge dan wel niet?

En wij dus bij een overjaarse Portugees binnengegaan. Hij droeg zo'n kappersjas zoals Albert Vermeersch (Alberto Vermicelli uit Samson en Gert), maar dan in het blauw in plaats van zo'n stijlvolle roze. Niemand van ons spreekt echter Portugees, dus met de nodige handgebaren duidelijk gemaakt dat we een scheerbeurt wensten. Gewoon eens over de kaken wrijven bleek duidelijk genoeg te zijn.

De Verantwoordelijke Gebouwen en de Ondervoorzitter hadden er precies niet al te veel vertrouwen in, want ze lieten mij als eerste op de stoel plaatsnemen. Ik moest achteruit leunen, en wachten op wat zou komen. Ik had al een scheerkwast zien liggen, dus dat zat alvast beter dan mijn kapper thuis. Eerst met de tondeuse over mijn baard zodat het ergste toch al weg was, en dan kon hij er aan beginnen.

Klets, een natte koude kwast tegen mijn gezicht. Ja lap, daar ging dus mijn hoop om eerst een warme handdoek rond mijn gezicht te krijgen en al het andere waar ik op gehoopt had. Maar kom, hij gebruikte toch échte scheerzeep en een echte scheerkwast, ik moest niet te hard klagen. Met het mesje ging hij vlot over mijn wangen, hij trok met zijn vingers mijn vel zo strak als hij kon en ging daarna rustig door. Het ging sneller dan ik verwachte.

 Het resultaat was alvast het beste van mijn drie scheerbeurten ooit, maar toch was ik nog lichtjes ontgoocheld. Zo goed/slecht kan ik het zelf namelijk ook.  Ok, het duurt iets langer, maar toch. En als ik een krabbertje gebruik, doe ik het zelfs nog béter. De Verantwoordelijke Gebouwen had achteraf dezelfde bemerking goed geschoren, maar niet beter dan wanneer ge het zelf doet. En bij mijn collega's was het een iets bloederige geval als bij mij.

Het enige memorabele aan heel de kappersbeurt was eigenlijk zijn kapsalon zelf. Zijn boekhouding van de afgelopen 20 jaar lag over heel zijn kapsalon uitgesmeerd en op de muren had hij twee kalenders hangen die eerder op zijn plaats waren in een autogarage. Maar kom, voor die paar euro's dat het gekost heeft doen we niet te moeilijk.

Epiloog: bij thuiskomst bleek een van de collega's van de Ondervoorzitter bij krek dezelfde barbier langs geweest te zijn.

*Waar ik eigenlijk op gehoopt had.