Voorbeschouwing triatlon Mechelen*

In mijn vorige post zei ik het al: voorbereiding is alles in triatlon. En daarom had ik mij dus goed voorbereid. Gisteren alles in de auto geladen, gecheckt en gedubbelcheckt en nog eens getrippelcheckt. Alles was mee, alles was in tip top conditie, mijn ketting was gekuist en gesmeerd. Ik had mijn auto een beetje verderop in straat geparkeerd omdat er een autoloze zondag was in Vilvoorde en ik juist nog binnen de autoloze zone lag. Alles was piekfijn geregeld en in orde, en dit dus allemaal gisteren al.

Vandaag dan. Ik moet zeggen dat ik er wat tegen op zag naar de triatlon in Mechelen. Hoe moet ik het zeggen? Vorige keer had ik samen met een hele toffe bende maanden aan een stuk naar één bepaald punt gewerkt. De triatlon in Vilvoorde. Iedereen had dat doel voor ogen, iedereen werkte er samen naar toe. Af en toe nog eens gelijk afspreken om samen te gaan fietsen. De dag zelf dikke ambiance onder elkaar. Plus natuurlijk mijn gigantische supportersbende die ik moreel verplicht opgetrommeld had om te komen supporteren. Deze keer had ik dat dus niet gedaan. Plus ja, "het nieuwe" is er nu wat van af, vandaar waarschijnlijk het gebrek aan animo.

De dag van de wedstrijd zelf. De planning was: 's morgens opstaan zonder wekker. Wakker worden wanneer ik uitgeslapen was leek mij het beste. Mijn interne klok besliste echter dat ik om 8h al genoeg had geslapen. De smeerlap. Bon, ontbijten zoals ze dat doen bij ganzen die ze gebruiken voor foie gras. Een kom met musli, honing en melk en maar stompen tot ik vol zat. En dan nog een lepeltje of drie vier erbij. Pure energie voor straks! Dan zou ik dus rond 11h naar Mechelen rijden met de auto, mij gaan inschrijven, rustig nog een banaantje of vier naar binnenspelen, fiets- en loopgerief afgooien en dan maar naar het water gaan zien of er nog andere TTG'ers waren. Het zal u al opgevallen zijn dat ik zeer sterk ben in het maken van waterdichte plannen. Geen speld tussen te krijgen en ruim voldoende speling in mijn planning om enkele probleempjes op te vangen.

Dus, ontbijten, naar de auto toe wandelen en dan naar Mechelen. Daar was er parkeergelegenheid voorzien op de parking van Du Pont. Even een "nerd fact" tussendoor: DuPont heeft in 1941 Teflon - de antiaanbaklaag - uitgevonden. En voor zij die mij willen aanvallen op dit "nerd fact", door te antwoorden dat NASA dat heeft uitgevonden, don't. NASA is pas in 1957 opgericht. En velcro - klittenband - hebben ze ook al niet uitgevonden.

Mijn auto gestald, fiets uitgehaald, alle twee mijn banden nog snel eventjes bijpompen. En bij de eerste poging loopt mijn voorste band al volledig leeg... Lek dus. En op zo'n moment vloekt ne mens al eens. Serieus. Kijk, ik hoef hier geen preek van u te krijgen van "waarom hebt ge gene reserve band meegenomen?". Ik héb die preek trouwens van JP en PJ - zijn zoon, ik verzin dit niet! - gekregen. Maar bekijk het eens vanuit mijn perspectief. Ik laadde mijn fiets gisteren in, geen centje pijn, perfect in orde. Ik herhaal, mijn fiets was perfect in orde! Waarom zou ik in godsnaam een reserveband meenemen voor iets dat in orde is? Als ik onderweg lek zou rijden, ga ik mij niet langs de kant zetten om snel een nieuwe band te steken. Dan geeft ik maar op. Fiets was perfect in orde toen ik hem inlaadde. Ik laad hem uit, zie dat de voorste band nog wat bij mag krijgen en ineens "poef" loopt ze volledig leeg. Het rubber aan de "soupape" was doorgescheurd. Hoe kon ik dat in godsnaam zien gebeuren? Rommel van Continental, dat ik het u zeg. En dan staat ge daar dus.

Ikke dus terug alles in de auto geladen, in de auto gesprongen en terug naar huis gereden. Auto geparkeerd, TE VOET naar mijn appartement mogen teruggaan - autoloze zondag begint mij te irriteren - met mijn kapotte wiel en mijn fietspomp in de hand. Ik zweer het u, moest er mij iemand op dat moment hebben aangesproken, ik zou hoogst onaangenaam uit de hoek zijn gekomen.

Appartement binnengaan, tube eruit halen, nieuwe tube vastdraaien, in de buitenband fokken, oppompen...

WAAROM? Waarom in godsnaam weer bij mij? Wat heb ik nu weer verkeerd gedaan? Waarom pak ik nu eerst een verkeerde binnenband? Nog niet genoeg stress Tristan? Bon, binnenband terug van de velg afhalen, correcte binnenband erop leggen. Verkeerde binnenband zo ver wegleggen zodat ik ze nooit meer kan gebruiken. Vuilbak, inderdaad. Allez, band er toch opgekregen, opgepompt, geen lek te bespeuren, terug naar mijne auto moeten wandelen - ik zweer het u, dieje autoloze zondag hangt mij na vandaag serieus mijn keel uit - en naar Mechelen. En ondertussen waren we dus ook al compleet achter op schema.

In Mechelen aangekomen, auto geparkeerd. Fiets uit de koffer gehaald en in elkaar gestoken en dan als een razende zot naar het secretariaat gefietst om mij aan te melden. 13h15, oef, gehaald. Om 13h30 sloot het secretariaat namelijk. Ja, mijn cortisolniveau heeft vandaag bij momenten gepiekt, dat kan ik u zeggen. Dan nog al mijn spullen gaan neerzetten op de juiste plaatsen. Euhm, wat doe ik met mijn autosleutels? Ik heb vandaag geen vriendjes waar ik het aan kan geven. Ze maar in mijn zak gestoken en in de loopzone achtergelaten. Ik ga er van uit dat triatleten eerlijke mensen zijn. En nee lezer-triatleet, ge moet mij niet per sé het tegendeel willen bewijzen de volgende keer.

Fiets gestald, zak voor mijn wetsuit vastgebonden aan de reling, en dan naar het strand. De weg van de fietsen naar het strand was de omgekeerde weg die we zouden moeten volgen zodra we uit het water waren. Man, wat was me dat in godsnaam? Via een trap omhoog? En eerst nog een paar honderd meter moeten lopen alvorens we bij onze fietsen zijn? Ik ga al uitgeput zijn alvorens ik bij mijne fiets ben!

Onderweg naar het strand dan nog aangesproken door een referee die zag dat ik van "Over De Streep" was, en die mij succes wenste. Het was de eerste van de dag, maar zeker niet de laatste. Op het strand aangekomen, daar wat TTG'ers tegen het lijf gelopen en hun supporters gelukkig ook kunnen overtuigen om voor mij te supporteren. De zuster van PJ was zelfs zo sympathiek om mij te wijzen op een schoonheidsfoutje betreffende de rits van mijn wetsuit en ze heeft dit zelfs eventjes voor mij gecorrigeerd. Supporter én personal assistent! Wat kon ik nog meer verwachten? Ja, masseuse voor na de wedstrijd zou natuurlijk mooi meegenomen zijn. Dat heb ik haar maar wijselijk  niet voorgesteld. Een knietje krijgen vlak voor de wedstrijd begint lijkt mij niet een ideale start.

*Al deze miserie verdiende wel een post op zichzelf vond ik zo.

De Olympische Afstand*

Voorbereiding is alles in triatlon. Vandaar dat ik vanavond eens met zeer veel aandacht het plannetje van het parcours in Mechelen heb bestudeerd. Ik heb mij voorgenomen om het zaterdag eens te gaan fietsen zodat ik weet waar ik op moet letten. Op het kaartje te zien zijn het lange rechte stukken, met een paar bochten van 180 graden in. Best eens ter plaatse gaan bekijken dus. We moeten dus drie rondjes fietsen, een totaal van 43 kilometer. Een triatlon over de Olympische Afstand dus, zoals ik al eerder zei.

Wacht eens heel even. Zei ik juist 43 kilometer? Ik bedoelde natuurlijk 40 kilometer. Volgens de International Triatlon Union is de "standard distance" 40 kilometer. Ik zal me wel miskeken hebben. Waar was die pagina al weer? Effe kijken, Australian exit, dat wist ik al... bla bla bla... ah, hier is het: "BK Olympic Distance Triathlon: 43km / 3 rondes".

Mmmm...

In België zullen ze waarschijnlijk wel afwijken van de norm zeker? Want ja, het is natuurlijk het Belgisch Kampioenschap. En dus zullen ze wel een "Belgische afstand" hebben ofzo zeker? Euhm... niet dus. (pagina 37)

Kijk, nu niet voor het een of ander, maar wààrom ineens afwijken van de norm? De Olympisch Afstand is zeer duidelijk vastgelegd, toch? 1.500m zwemmen (die Australian exit kan ik nog juist door de vingers zien), 40 kilometer fietsen. Véértig. Niet DRIE-en-veertig. VEERTIG! Allez, is dat nu zo moeilijk? Internationaal gezien de standaard, voor de Belgische Federatie óók de standaard. In Vilvoorde allemaal geen enkel probleem, maar voor het BK... how maar. Waarom zouden we ons in godsnaam toch wel aan deze regels houden?

Kijk ze noemen het de Olympische Afstand. De afstanden zijn gekend: 1.500m/40km/10km. Zó moeilijk kan dat toch niet zijn? Allez, stel u nu voor dat ze op de Olympische Spelen ineens zouden beslissen om àndere afstanden te doen dan er zijn vastgelegd voor de Olympische Afstand.

Wacht nu eens heel even...

DIT KUNT GE NIET MENEN!

OP DE OLYMPISCHE SPELEN NOG WEL!

*zucht

Er zijn zo van die dagen...*

...die alleen maar verergeren in de loop van de dag.

Neem nu vorige vrijdag. Ik vertrek thuis, rij met de fiets de garage uit, om tot de vaststelling te komen dat ik mijn GFT-zak had moeten buitenzetten. Terug naar binnen gaan om die uit te halen en weg te zetten zou niet meer lukken, mijn tijdsschema is redelijk afgemeten 's morgens vroeg.

Op zich is dat niet zo'n groot probleem, dat ik mijn GFT zak een weekje extra moeten bijhouden zegt ge? Inderdaad, in theorie is dat zeer mooi. Alleen wil ik die rotzak mijn kot uit krijgen, liever vandaag als gisteren. Waarom? Welnu, heel in het begin hield ik die zak in mijn appartement zelf. Geen geweldig succes vermits vliegen - waar komen die beesten in godsnaam van? Ik heb toch horretjes? - dit als een "flying dinner" interpreteerden. Dus ik die zak buitengezet. Maarja, dan stond die dus overgeleverd aan de natuurelementen en dat was dus ook verre van ideaal.

Ik dan maar in de GIFI een grote afsluitbare emmer gaan kopen, zak erin en toe. Het stonk wel, maar als ik het deksel erop deed rook ik er toch niets van. Goed gedaan Tristan! Tot ik die zak dus wilde buiten zetten. Ik knoopte hem dicht, nam hem vast, tilde hem uit de emmer... en ik had de zak vast. Inderdaad, dat lekkere vettige goedje was door de bodem van de zak heen gescheurd. Serieus, wie maakt nu zo een slechte kwaliteit zakken? Dan heb ik thuis een schepje moeten meepikken, emmer overscheppen in een nieuwe zak - zéér pittig aroma, zo gegist groenafval op een warme dag - en om geen risico's te nemen er nog een extra zak rond gedaan. Dat was dus twee weken geleden. Twee weken geleden had ik dus een goed excuus om mijn GFT niet buiten te kunnen zetten, vorige week zou ik het dus moeten doen. Donderdagavond, na de looptraining stond het op de planning.

Dit was echter buiten de waard trainster gerekend. Ik verdenk mijn trainster ervan stiekem mijn blog te lezen en mij ook eventjes zou laten crashen, vermits het toch een crashweek was voor mij. "Ge volgt Johan maar, die is aan het oefenen voor zijne marathon." Eerst drie rondjes opwarmen, dan wat stabilisatieoefeningen - ieuw! - en dan wat lopen. "4 keer 2 rondjes." Huh? 8 rondjes dan of wa? Waarom zegt die niet gewoon acht rondjes? Bon, ik zal Johan maar volgen, die weet wel wat te doen zeker? Ah, dus twee rondjes lopen en dan een stukje temporiseren en dan terug opnieuw 2 rondjes tegen een hoger tempo.

Ja man, dat viel eventjes tegen. 2 keer 2 rondjes kon ik Johan volgen. Maar nadat ik die 4 rondjes dus aan een hartslag van 190 had afgehaspeld leek het mij verstandiger om iets terug te nemen. 12,5 km/h in plaats van 14 per uur op dit glooiende terrein zal ook wel goed zijn zeker? En dan als beloning mocht ik na mijn 4 keer 2 toertjes nog even loslopen. Een goei 14 kilometer op ne bloten donderdag. Moet kunnen! Thuiskomen, douchen, nog iets klein eten om dan uitgeput in slaap vallen.

Om dan dus 's anderendaags tot de vaststelling te komen dat ik mijn GFT niet heb buitengezet.

Vrijdag zelf dan: 's morgens van de garage terug naar mijn appartement mogen gaan om mijn treinabonnement op te pikken, bij het buitenkomen merken dat het GFTdag was en ik dat ondanks mijn voornemen toch nog vergeten was. Trein die vertraging heeft. Bij het terug naar huis gaan opnieuw vertraging. Gsm NOG ALTIJD NIET gerepareerd. Bij deze: nooit in een Proximuswinkel iets kopen. Ik zit al twee weken te wachten op een EEN DAG OUDE gsm om hersteld te worden. Thuis komen, een brief in de postbus vinden waarop staat: "Kieswet - portvrijdom" en ge dus bij de gelukkigen zijt die op 14 oktober mogen aan komen draven. Om 7h 's morgens. Op een zondag.

Dan gaat ge toch nog alle frustraties van die dag van u afzwemmen en is er toch nog een sprankeltje in uw voor de rest vrij grijze dag. Terwijl gij uw baantjes zit te trekken - 1.500m en 400 m voor de geïnteresseerden - ziet ge ineens dat uw niet geheel onknappe buurvrouw/stewardess - ik heb ze al in uniform gezien, vandaar dat ik het weet - ook aan het zwemmen is.

Met hare jong.

Ma nu eens niks gunnen ze mij!

*http://www.youtube.com/watch?v=HpohGIQQJV0

189... en het licht ging uit*

Oh ironie. Donderdag vroeg mijn ODS zusje Wendy mij nog of ik klaar was voor het BK in Mechelen. Half lachend had ik haar gezegd dat ik deze keer minder was voorbereid als voor Vilvoorde. Maar als ik een crashweekje zou invoeren zou het allemaal wel goed komen.

Nu, ik ging er eigenlijk van uit dat mijn crashweekje pas maandag zou beginnen. Dat was echter buiten de waard gerekend, want vandaag was dus het onverwachte begin van de crashweek. Extra pijnlijk...

Zondag is Josdag fietsdag. Maar blijkbaar waren we niet al te talrijk. Een van de jeugdatleten, de begeleider voor die jeugdatleten en dan nog iemand dat ik wel ken van gezicht maar niet van naam. Ik ben afschuwelijk met namen, ik weet het.

Bon, toen ik zag dat er niemand van de starters was wist ik al op voorhand: dit wordt afzien. En natuurlijk kreeg ik gelijk. En hoe!

De statistieken op voorhand vielen nog wel mee: 60 kilometer fietsen. Dat zou nog wel lukken zonder al te veel problemen. Maar...

Sta mij toe om het aan de hand van de statistieken wat te kaderen: een gemiddelde van 29 per uur, dik twee uur aan een stuk. Dat was dus dóódgaan, neem dat gerust van mij aan. Gemiddeld, dat wil dus zeggen dat er ook uitschieters naar boven en naar onder tussen zaten. Die naar onder lijken mij niet echt interessant, die naar boven wil ik jullie echter niet sparen: 45 kilometer per uur. VIJF-EN-VEERTIG kilometer per uur. En ok, dat is wel een uitschieter, maar om aan 30 gemiddeld te raken heb ik een paar keren veel te lang tegen 40 per uur mogen doorsjesen. En gelukkig werd ik nog uit de wind gezet maar toch, ik stierf wel in het zadel.

Wat mij dan ook brengt tot de titel van deze post. Op een gegeven moment, trokken de heren door van 30 naar 40 per uur langs het kanaal. Ik hoor u nu al afvragen: die 10 kilometer per uur, dat kan toch niet zoveel maken. Geloof me vrij, het was een wereld van verschil. Hartslag ging ineens van 164 naar 189...

En toen ging het licht uit.

Echt waar, die 39, 40 kilometer per uur dat ging eventjes, maar ik voelde gewoonweg alle "jus" uit mijn benen vloeien. Met als gevolg dat mijn snelheid ineens kelderde naar 23 per uur, net als mijn hartslag die naar 154 ging. Heel raar gevoel. Gewoonweg moéten vertragen omdat het niet meer ging. De man met de hamer die een ongelofelijke slag verkocht en mij dan terug door liet gaan alsof er niets aan de hand was.

Maar ja, zo kent een mens ook zijn limieten he. Met lopen kende ik mijn limieten al. Dat was heel in het begin toen ik mijn horloge had en hem eens wilde gaan "testen". Drie kilometer aan een stuk tegen hartslag 193...

*Kijk, ik weet dat dat niet gezond is, wat ik doe, maar hey, dat maakt het juist plezant! Living on the edge!

De Anonieme Smulpapen*

Onder het motto: "de boog - van een triatleet - kan niet altijd gespannen zijn" was het maandag tijd om eens een culinaire inspanning te leveren. En dus zijn de neefjes en nichtje Noelmans onder aanvoeren van hun hoofdsponsor suikernonkel een lunch gaan houden bij Lucy en Jimmy. Zelf heb ik geen televisie, maar blijkbaar zou de rest van België hen persoonlijk kennen wegens hun deelname aan "Mijn Restaurant". Dat is blijkbaar een gigantisch gebrek in mijn cultuur. Bon, dat gat in mijn cultuur zullen we dan nu maar culinair opvullen zeker?

Om de sfeer een beetje te scheppen: bij aankomst aan het restaurant stond er een plakkaat voor de deur met daarop reclame voor hun "candle light dinner". De ondervoorzitter - tevens mijn neefje, de naam hielp bij het verkrijgen van zijn functie - wist al onmiddellijk te melden dat er op het eerste exemplaar een zetduiveltje aan het werk was geweest en dat er "candel" zou gestaan hebben. Wat natuurlijk weer de reactie opriep dat er in Tongeren eigenlijk "kendel" had moeten staan. Hilariteit alom en ineens hebt ge ook een idee van het niveau dat er de rest van de middag was.

Bij het binnenkomen werden we vriendelijk gegroet en naar onze tafel begeleid. En tegenwoordig kunnen we nergens meer met onze ondervoorzitter de benen onder tafel schuiven of hij kent er wel iemand. Eerst op de trouw van onze sportief directeur en nu duw wéér. Blijkbaar kende hij de bovengenoemde Jimmy en ook nog een van de garçons uit zijn roemruchte verleden als voetballer - links bank - bij Valencia Piringen. Neen, ik verzin deze naam niet. Maar ja, als niet scorende spits bij Verbroedering Loksbergen moet ik hier niet te hoog van mijne toren staan te blazen.

Gezien het mooie weer konden we ons achterin op het terras installeren. Gelukkig onder de beschutting van een parasol want anders zou ik wel eens een heel rode kop kunnen krijgen, nog voor mijn eerste glas wijn. Zeer mooie setting die de eetervaring eens zo veel waard maakte. Puntje van kritiek hier toch wel eventjes noteren: ik mankeerde een vork en een botermesje. Niets overkomelijk, maar toch, het viel mij onmiddellijk op.

Van zodra ge ergens gaat eten waarbij de keuken boven het niveau van de boerenkost komt die ge thuis zelf maakt, merkt ge het niveauverschil wel direct. Ze komen u dan namelijk het menu vertellen en dan hebt ge best een notitieboekje en een woordenboek/encyclopedie bij de hand. De helft van wat er gezegd wordt klinkt zeer lekker, de andere helft moet ge noteren om dan later opzoeken om te kijken wat het nu eigenlijk is. Om dan tot de vaststelling te komen dat ge niet weet of het lekker is of niet want ge hebt het nog nooit gegeten. Nu, als iemand die al een duizendjarig ei heeft gegeten doe ik gelukkig niet zo moeilijk over voor mij volslagen onbekende zaken. Dit in tegenstelling tot onze sportief directeur die ook alles eet zolang het maar spaghetti bolognese is.

Als aperitief doen we niet moeilijk: niets zo goed als een frisse pint om de smaakpapillen wakker te maken. Als amuse kregen we eerst Spaanse chorizo - bestaat er ook niet-Spaanse chorizo? Heb ik de laatste ontwikkelingen op het gebied van chorizo misschien gemist? - en "tomate crevette en vis". Correctie. Dit laatste klonk redelijk onrespectvol voor wat het eigenlijk was. Gazpacho met garnalen en daarnaast een maatje met zeer lekkere currymayonaise. Zeer verfrissend en zeer lekker. En ook zeer snel op, jammer genoeg.

Bij het voorgerecht bleven we in de vis zitten. Tartaar van zalm met crème van avocado, watermeloensorbet, rammenas, yuzuparels, gepofte quinoa en nog een hele hoop zaken dat ik vergeten ben. Dus bij deze mijn verontschuldigingen aan al die groenten op mijn bord die zich nu zwaar verongelijkt voelen, jullie waren óók zeer lekker!

Ook hier een kleine opmerking over het bestek. Maar wel een positieve nu. Bij het afruimen zag Jimmy - ik doe hier nu al bijna alsof ik hem persoonlijk ken - dat ik maar één vork had. En dus nam hij mijn gebruikte vork, legde die ook op mijn gebruikte bord en kwam dan aandraven met een nieuwe vork, hierbij getooid met een zwart fluwelen handschoen. Nu niet dat ik vies ben van mijn eigen, maar toch goed gezien en mooi opgelost.

Hoofdgerecht dan. Om het opnieuw gemakkelijk te houden: het was varken. Nu, dat klinkt wel zeer denigrerend voor wat eigenlijk een "kloostervarken" was, ik weet het. Eigenlijk, wat wil dat zeggen "kloostervarken"? Dat zijn modder bestaat uit grond en gewijd water? Of dat dat beest zoals broeder Tuck in Robin Hood de hele dag in habijt rondloopt? Moet ook niet praktisch zijn denk ik dan.

Maar kom, terug naar het eten. Twee mooie lappen vlees met daarbovenop een ongelofelijk lekker stuk buikspek. Traag "hehaard" zou Piet zeggen. Toen ze mij vroegen of ik er saus bij wilde zei ik hem "laat u maar volledig gaan" en gelukkig begreep hij dat ik als triatleet voldoende vetten moet binnen slaan. Mijn trainers zullen die mening niet toegedaan zijn, maar die waren toch niet in de buurt om in te grijpen. Maar kom, er waren ook nog groentjes bij zoals een gegrilde ui, krielaardappelen, auberginecrème, courgette en ook nog geitenkaas.Van alle voedingsgroepen iets dus.

Over de dessert kan ik al even lyrisch doen. Vanilleijs met tonkabonen, Italiaanse meringue, zoete pruimen, mango en nog enkele andere dingen - kijk wie onthoud dat in godsnaam ook allemaal? Ok, buiten de maître en hopelijk ook de kok dan - opnieuw zeer lekker.

Dan namen de neefjes en nonkel nog een koffie en het nichtje een thee. Maar niet vooraleerst de moeilijke keuze van wélke thee ze ging nemen. Dus gingen ze eventjes de thee erbij halen zodat ze haar keuze kon maken. Stel u nu hier niet zo'n doos Lipton assortiment voor als ik het over de keuze maken heb. Nope. Twee plateaus vol met zo'n 20 verschillende soorten thee. Ik herhaal: twintig verschillende soorten thee.

TWINTIG!

Vooraleer ons nichtje dus haar keuze had kunnen maken waren we dus een hele tijd zoet met alle potjes open en dicht te doen, er eens aan te snuffelen, vergelijken met een andere pot die we juist open hadden gedaan om dan terug te zetten of aan haar voor te leggen.

Bij de koffie/thee kregen we nog 4 knabbeltjes. Hier werd eerst nog wat over gemarchandeerd: "gij krijgt dit van mij als ik dat van u krijg", maar niemand bleek bereid toch enige koehandel. Crème brûlée, een macaron, een chocoladevormpje gevuld met bessen (en mango?) en nog een gemarineerde banaan met een laagje chocolade er rond. De macaron was niet direct mijn ding, maar de rest was niet te versmaden. Ne mens zou er bijna een koffie voor durven bijnemen.

Ik denk dat het uit bovenstaande allemaal wel duidelijk is gebleken dat ik er zeer lekker heb gegeten en ge mij altijd opnieuw moogt uitnodigen om daar eens naar toe te gaan op uw kosten. En dan neem ik zeker een thee om af te sluiten, gewoon om opnieuw het plezier te hebben om al die potten een voor een te kunnen geuren en keuren.

*Kiekeboealbum nummer 24.

Natural Barefoot Running*

Eerst en vooral: ik wil dat niemand, maar dan ook niémand na het lezen van deze post zegt: tja, eigen fout, ge moet maar beter op uw materiaal letten. Niemand. Gesnopen?

Dit gezegd zijnde, over naar de gebeurtenissen van de dag dan maar.

Zondag en dus fietsen. Ik had tijdens het lopen afgesproken met enkele vrouwen om gelijk een toertje te doen. En ik moest zeker zien dat ik ging daar zijn! Voor mij geen probleem. Paar uurtjes peddelen tegen een gezapig tempo zag ik wel zitten. Een van mijn medestanders had daags ervoor afgezegd, maar dan zou ik sowieso nog een andere collega hebben. Toen ik hier vertrok was het betrokken, winderig maar droog. Tegen dat ik in Grimbergen was begon het al wat harder te regenen dus zette ik mij maar eventjes onder een boom om mij te schuilen. Vijf voor negen, nog niemand te zien.

Negen uur, der komt er ene bij. Mia had hem blijkbaar gevraagd om de jeugd te begeleiden vandaag. En iets later was "de jeugd" - twee jong gasten -  daar ook. Van mijn afspraken was er geen kat te zien. Zeer sympathiek mannen vrouwen! Ondertussen was het al wat harder beginnen te regenen en besloten we maar onder een afdak te schuilen, in plaats van onder de boom waar we nu nog onder stonden. Omdat ik mezelf niet echt tegen dat jonge geweld opgewassen zag zei ik dat ik na de regenbui maar terug naar huis zou gaan, kwestie dat ze niet altijd op mij moesten wachten. Tut tut, ik zou mee gaan. De jeugd moest zich gewoon wat los fietsen omdat ze gisteren een wedstrijd hadden.

Tussen de regenbuien door hebben we dan maar een klein tochtje gedaan. En inderdaad, ik kon zonder problemen volgen met die mannen. Of ze hielden gewoon heel veel rekening met mij, dat kon natuurlijk ook zijn. Zoals gezegd, een klein tochtje. Zo'n 30 kilometer, met enkele klimmetjes er tussen. Een dik uur gefietst.

Terug naar huis fietsend reed ik ineens in een put. Een serieuze slag. Ik stopte snel om te kijken of ik geen stukken had, maar gelukkig was mijn voorste band nog in orde. Maar door fietsen, een kleine omleiding wegens een begrafenis en toen sloeg het noodlot toe. Ik weet niet of het die put was die met vertraging werkte of als ik ergens anders lek was gereden, maar ik zat dus met een lekke voorste band...

Geen paniek, zoals de scouts zeggen: "be prepared" en ik was al vanaf dag 1 voorbereid op dit soort ongemakken. Dus ik neem mijn busje met band reparatieschuim van mijn zadelpin af, lees snel de handleiding en ben klaar voor actie! Dopje van mijn ventiel losdraaien, ventiel zelf openzetten, busje opschudden, tube op het ventiel zetten en dan du...

Tiens, ik krijg die tube niet op dat ventiel gezet? Nog eens proberen. Nog altijd niets. Hoe, daar mankeert een stuk aan? Echt waar, ik word hier zo moe van. Altijd weer opnieuw bij mij. Opnieuw en opnieuw. Ik moet dat tussenstuk dus ooit ergens onderweg zijn kwijtgeraakt... En nu? Verder fietsen mag ik niet doen, want dan verknoei ik mijn buitenband en mijn velg. Ik kan geen nieuwe band steken want ik heb er geen mee. En herstellen kan dus ook niet omdat het essentiële tussenstuk ontbreekt.

Dat wordt dus stappen.

Gelukkig was ik niet al te ver meer van huis. Zo'n 3 kilometer, daar draai ik mijn hand niet voor om. Half uurtje. Alleen stappen die schoenen met plaatsjes voor de klikpedalen niet zo handig. En eenmaal de Verbrande Brug over - waar ook nog eens juist een herdenkingsmoment was voor korporaal Léon Trésignies aan de gang was - nam ik het besluit om mijn schoenen uit te doen en te (blote) voet door te gaan.

En ben ik dus te voet naar huis gewandeld. Door de regen. Over de weg. Zonder schoenen aan. Een half uurtje, no big deal.

Enige nadeel was dat op het industrieterrein van Vilvoorde het fietspad in zeer slechte staat was en het hier wel wat zeer deed aan mijn voeten. Maar ik ben er van overtuigd dat het met klikpedalen aan op een groter fiasco zou uitgedraaid zijn. Pijnlijke voeten, dat wel, maar geen wondjes.

*Het is blijkbaar ofwel Barefoot Running ofwel Natural Running. Nu ik erover nadenk, eigenlijk was het eerder een Natural Barefoot Bricktraining!

Seg euhm Tristan... ge beseft toch dat... - deel 2*

Ik vind van mezelf dat ik een gezonde dosis zelfvertrouwen heb. Vrienden en familie Kwatongen durven dan weer te beweren dat ik in het bezit ben van een ongezonde dosis arrogantie.

Zelfvertrouwen, arrogantie... een pot nat.

Nu, ik moet echter wel toegeven dat ik bij het inschrijven van mijn laatste triatlon van het seizoen - die van Mechelen, supporters op post! - blijkbaar iets over het hoofd heb gezien in al mijn enthousiasme. Allez, ja twee dingen eigenlijk.

Eén: het is in Mechelen een "Australian exit". Daar ben ik pas van op de hoogte gekomen nàdat ik mij had ingeschreven en betaald. En neem het van mij aan, dat is echt wel doodgaan, zo'n Australian exit.

Twéé: de triatlon in Mechelen fungeert blijkbaar ook als BK.

BK, zoals in Belgisch Kampioenschap.

Om het eventjes beter te kaderen: als ik de deelnemerslijst bekijk, kén ik er onmiddellijk al enkele namen van op de lijst. Namen van triatleten. Die ík ken. Van naam. Zonder ze dan ook maar in de verste verte persoonlijk te kennen.

Luc Van Lierde, iemand?

Simon De Cuyper en Katrien Verstuyft - onze inzendingen voor de Olympische Spelen - iemand anders?

Ook nog Sofie Hooghe en Peter Croes. Die mensen ken ik niet maar ze krijgen een speciale vermelding op de Facebookpagina van de VTDL, naast die twee Olympiërs van hierboven. Dus dan zullen ze wel iets kunnen denk ik zo.

Langs de andere kant, ik kreeg ook al een speciale vermelding op diezelfde pagina. Zo'n vermelding zegt dus ook weer niet alles over het atletische vermogen van de vermelde personen.

Maar toch, als ik al dat sportief geweld hierboven zie staan, kan ik mijzelf maar een ding afvragen:

Wat ga ik daar in Mechelen toch in godsnaam doén?

*Ik moet echt wel beter tegen mezelf beschermd worden.