Mannen die fietsen haten - deel 3*

Zo snel na deel twee al deel drie uitbrengen komt mijn geloofwaardigheid niet echt ten goede vrees ik. Mensen gaan nog denken dat ik die zaken allemaal uit mijn duim zit te zuigen. Want ik zeg het u uit de grond van mijn hart, ik hoop echt dat ik hier eens een post kan beginnen met: "Mannen die van fietsen houden". Of toch op zijn minst: "Mannen die niet langer bang zijn van hun fiets". Of misschien zelf ooit: "Mannen die hun fiets mee naar huis nemen om aan hun moeder voor te stellen". Of nee, wacht, dat laatste is bij iets anders.

Maar kom, op het risico af om voor leugenaar of - zelfs nog erger - overdrijver uitgescholden te worden zal ik toch maar mijn verhaal van de dag doen. Van gisteren eigenlijk. Dinsdag dus.

Ik heb dus ondertussen al geleerd dat ik niet moet proberen om de uitrit van de garage uit te fietsen. Want dan trap ik door en kom ik redelijk onzacht neer op de stang van mijn fiets. En ik mag ook niet te veel kracht uitoefenen op mijn pedalen want dan ligt mijn ketting er af. En heb ik smerige handen. Létterlijk smerige handen overigens, want mijn ketting hang vol met smeer.

Vandaag is gebleken dat ik eigenlijk niet al te veel meer mag doen. Mijn ketting lag er namelijk wéér af. En dat terwijl ik alleen nog maar naar mijn pedalen kéék. Maar het geluk zat voor een keer mee, ik was gestrand op zo'n 100m van het station. Mijn lesje van de vorige keer indachtig heb ik mijn fiets gewoon tot aan de stalling geduwd en hem daar op slot gedaan. Deze keer zal ik niet met smerige handen op het werk aankomen. Dat is toch al iets.

's Avonds na het werk mijn fiets dan maar bij het Fietspunt binnengebracht waar hij vandaan kwam. 6 maanden garantie op een fiets van €65, dat is niet slecht. Maar langs de andere kant: 65 euro voor een fiets, wat had ik er zelf van verwacht? Dat ze mij voor die prijs een gloednieuw vouwfietsje konden geven? Als dat het geval zou zijn, zou ik dat om de een of andere reden wel redelijk verdacht vinden. Maar kom, de persoon die mij de fiets had verkocht zat er nog en hij herkende mij al onmiddellijk.

Nu, onze Abdeslam is een hele vriendelijke jongen en hij is ook heel behulpzaam, maar hij is niet van de snuggerste. Eer hij begreep dat mijn ketting er af viel wanneer ik te veel kracht op de pedalen zette, waren we weer een halve dag verder. Dan moest ik hem ook nog uitleggen dat mijn band tegen mijn fietskader schuurde als ik te hard trapte. En hem ook nog eens opnieuw zeggen dat mijn ketting er af viel telkens ik te veel kracht op mijn pedalen zette.

Maar kom, hij noteerde toch flink wat ik zei. “Kettin [sic] is los, band schuurt.” Kort en bondig, meer moet dat niet zijn. Maar ja, toen kwam natuurlijk de kat op de koord. Wanneer zou die fiets in orde zijn? "Ze komen pas donderdag, dus dinsdag is die in orde."

Dinsdag... dat wil dus zeggen dat ik terug een week naar het station mag wandelen.

Iemand enig idee waar ik offerandes kan brengen aan Fiets-Jezus?

*Deel 2 is hier terug te vinden. En daar staat dan de link naar deel 1.

Mannen die fietsen haten - deel 2*

Een vorige keer deed ik nogal lyrisch over de “goodies” de we hadden gekregen van De Beul. Eigenlijk gekregen van de Vlaamse Triatlon en Duatlon Federatie, maar De Beul had ze ons wel degelijk gegeven. We gaan hier niet in een semantische discussie verzanden, dat ik het u nu al maar zeg.

Nu, ondanks het feit dat ik absoluut geen kenner ben van sportmateriaal, zei mijn ongetrainde oog mij al onmiddellijk dat het “gene kamelot” was. Bioracer, die naam deed alvast vaag een belletje bij mij rinkelen. En als het zelfs bij zo'n salonatleet als mij gekend is, dan moet het wel een gekend merk zijn. Zie hiervoor ook Adidas, Nike, etc. Maar dan voor fietsoutfits.

Dus, de verwachtingen waren alvast hooggespannen. Op het begeleidende kaartje staat er namelijk: “Bio-racer 3D The absolute pinnacle when it comes to comfort [...] ensures a better support for some areas of the seat, such as the seat bones. On other places the chamois reduces the pressure.” Klinkt alvast veel belovend.

Zopas is ook mijn nieuwste speelgoed aangekomen, een Garmin GSC 10 snelheids- en cadansmeter. “Qué?” Hoor ik u nu al vragen. In het schoon Vlaams: “ne kilométrique” en “ne toerenteller” samen in één handige verpakking en die is dan rechtstreeks gelinkt aan mijn hartslagmeter. Neen, ik overdrijf niet in mijn gadgets, wat is dat voor een domme opmerking.

Dit “speelgoed” zoals ik dit zojuist nogal oneerbiedig noemde, zorgt er namelijk voor dat ik extra gemotiveerd ben om te sporten. Want ik kan namelijk elke keer mijn “prestatie” vergelijken met de inspanningen die ik de keer ervoor heb geleverd. Kan ik kijken waar ik ben geweest, hoe lang ik er ben geweest, hoe hard ik er heb gelopen/gefietst, waar ik verkeerd ben gelopen. Waar ik de keer erop opnieuw verkeerd ben gelopen. Waar ik lek ben gereden...

Meten is weten.

En ja, ik ben een nerd.

Wel, wat zijn mijn ervaringen nu ik zondag in dit supersonische pakje en met dit high tech meetmateriaal op mijn fiets geïnstalleerd voor de eerste keer ben gaan fietsen? Drie punten eigenlijk.

1. Ik moet nog altijd zélf trappen. En dat valt nog altijd hard tegen.

2. Zo'n hypermodern meettoestel dat is geweldig. Maar de volgende keer moet ik toch zien dat de batterijen zijn opgeladen. Dus nu kan ik nog niets vergelijken. Ook dat hard valt tegen.

3. Mijn gat doet nog altijd zeer. En dat valt ongelofelijk hard tegen. Vooral omdat ik weet dat ik morgen met mijn fiets ook nog eens naar het station mag rijden.

Zouden ze bij Bio-racer ook fietspakjes met een ingenaaid kussen maken?

*voor deel 1: http://pjeirefretter.blogspot.com/2012/02/mannen-die-fietsen-haten.html

Kleine wasjes, grote wasjes*

Ik heb nieuw speelgoed! En natuurlijk heb ik het onmiddellijk willen uitproberen. De mannen van Vandenborre (ik weet het, VDB, ondanks alle dure eden die ik ooit gezworen had om NOOIT maar dan ook NOOIT iets bij VDB te kopen - SD Worx related) hebben namelijk vandaag mijn wasmachine (en mijn strijkijzer) geleverd.

Ik ben nu dus de trotse eigenaar van een HAIER HW70-1401-E1. Het was eerst al een heel gekloot om dat spektakel in mijn washuis te krijgen. Very tight fit, het mag gezegd worden. Nog eerst de schuifdeur naar het washuis er half uitgehaald om dan tot de vaststelling te komen dat ik die ook nog verder door naar achteren kon schuiven. Deur er dus terug inhangen - eruit halen gaat heel wat makkelijker, trust me - vast schroeven, vanachter losschroeven en dan konden we weer verder.

Bon, als die machine er dan stond was het een wel redelijk grappig tafereel van twee mannen die over machines aan het praten waren. En deze keer ging het niet over auto's, zoals het normaal gezien wel het geval zou zijn wanneer mannen over machines praten. Ik moest mezelf wel tegen houden om niet eventjes de "capeau" open te gooien en wat tegen de banden te stampen.

Dan, de eerste keer wassen. Spannend! Euhm... eerste probleem: Dash of Ariël? We zullen van elk de helft nemen, dan kunnen we niet missen. Bon, volgende vraag. Hoeveel moet ik daar in doen? Kom, we spelen op zeker, we gieten dat uitschuifbaar bakske maar vol. Nog een blokje Calgon erbij om zeker te zijn, met dat harde water hier in Vilvoorde. Beter te veel als te weinig, toch? Dan nog rap op wat knopjes duwen tot er iets in gang schiet – mannen hebben geen handleiding nodig, dat weet iedereen – en het spel is vertrokken! Losgehen!

Ik weet niet veel van wasmachines, maar ik kan mij niet herinneren dat thuis ooit het kot onder een laag schuim van 30 cm heeft gestaan. Allez ja, in het begin is dat nog wel grappig, zo'n schuimbaard bij uzelf maken en zo. Maar vanaf het moment dat ge u zonder problemen in een Yeti kunt transformeren, begint ge uzelf wel wat vragen te stellen. Is dat wel normaal is de eerste vraag die dan door uw hoofd schiet. Hulplijn papa wist dit meteen te beantwoorden. Schuim op de vloer is blijkbaar geen vereiste om te kunnen wassen.

Dus, wat heb ik na deze eerste wasbeurt met mijn nieuwe wasmachine en dankzij hulplijn papa bijgeleerd?

Drie zaken eigenlijk.

Eén: Dash is voor witte was en Ariël voor "bonte" was. Papa zei dat we thuis Ariël gebruiken voor gekleurde was. Toen ik daarop met hem in discussie trad en zei dat zwart eigenlijk geen kleur, is maar een afwezigheid van kleuren, zuchtte papa eens diep, wreef met zijn hand door zijn ogen,  corrigeerde hij zichzelf en gebruikte hij vanaf dan de term "bonte was". Volgens mij heeft hij achteraf de telefoon ingehaakt en tegen zichzelf gezegd: "Wat ben ik blij dat ik dieje onzin niet meer elke dag moet aanhoren."

Twee: ik moet minder zeep gebruiken. De aanbevolen hoeveelheid is zo het schijnt meer dan voldoende. "Daar zijn verstandige mensen mee bezig geweest om te kijken hoeveel ge nodig hebt. Geloof die mensen dan ook maar Tristan", dixit papa. Who can argue with that?

Drie: misschien wel de belangrijkste van allemaal. De volgende keer moet ik zien dat ik de vuile was ook effectief in de wasmachine steek.

*http://www.youtube.com/watch?v=siDguoUQ5Rw

How to dismantle an atomic bomb - De plannen*

Bon. Op mijn vorige post kreeg ik heel wat reacties van ongelovige T(h)omassen. (Sinds kort weet ik dat er ook een Tomas bestaat, vandaar de "h" tussen haakjes.) Dat ik "weer aan het overdrijven was met mijn commentaar op die trainingsschema's" en "dat het allemaal zo zwaar wel niet zou zijn".

Bij deze dus de bewijzen.

Hieronder vinden jullie het schema zoals het door mijn cryptograaf is afgeleverd. De zeven (opnieuw, 7!!!) bladzijden van De Beul samengebald in één schema. Now that's what I'm talkin' about!

Overdrijven, moi? Jamais!

Als er na het doornemen van dit schema nog altijd mensen overtuigd zouden zijn van de goede bedoelingen van De Beul, dan hebben zij hem gewoon betaald in de hoop dat ik het loodje ga leggen en zij in mijn testament zijn opgenomen.

*Voor zij die willen weten hoe je écht een atoombom kan ontmantelen: een beknopte handleiding is hier terug te vinden. Samen met een niet tevreden, geld terug garantie.

How to dismantle an atomic bomb*

Eerst en vooral een korte vraag: wie onder jullie kent er toevallig een astrofysicus, gespecialiseerd in singulariteiten? Een onderzoeker aan NASA of CERN zal misschien ook nog juist voldoen. Of anders een “native speaker” mandarijn Chinees - Nederlands.

Waarom? Wel, De Beul heeft mijn trainingsschema doorgestuurd. 7 bladzijden. Ik herhaal: zeven bladzijden. Zéven. Ok, op zich niets verkeerd mee, dat is rap gelezen dacht ik zo.

Dus niet. Jullie weten ondertussen dat ik nogal beknopt ben in mijn uitleg en snel “to the point” kom. Onmiddellijk de vinger op de zere plek leggen, dat is meer mijn stijl. Niet te veel franjes of zijwegen die de lezer alleen maar zouden kunnen afleiden van de essentie. Ik denk wel dat mijn blog daar ook een perfecte weergave van is.

Maar De Beul die kan er wat van hoor. En als het nu nog eens léésbaar zou zijn, geen probleem. Maar dat is dus ook niet het geval. Onleesbaar. Volgens mij is het makkelijker om de stelling van Fermat op te lossen, eerder dan die trainingsschema’s te ontcijferen. En ontcijferen is één ding, ik ga ze nog moeten doén ook! In eerste instantie dacht ik dat De Beul bij lid was van al Qaida en mij per vergissing de plannen voor het maken van een atoombom had gegeven. Toen ik hem hierover opbelde ontkende hij zijn lidmaatschap in alle toonaarden en bleef hij bij hoog en bij laag beweren dat het wel degelijk mijn trainingsschema's waren. Ja, ja, het zal wel.

Weet ge, het zou veel beter zijn als De Beul gewoonweg had gezegd: Tristan, ga lopen. Regen is geen excuus. Ga fietsen. Geen winterbanden is geen excuus. Ga zwemmen. Niet kunnen zwemmen is geen excuus. Dan moest ik tenminste al niet meer langs de cryptograaf passeren alvorens ik ga trainen. Tevens verdenk ik mijn cryptograaf ervan cryptocommunist te zijn. Leeft senator McCarthy eigenlijk nog?

Misschien zijn er nu mensen die zeggen dat ik overdrijf. Of die zelfs beweren dat ik wéér overdrijf. Sommige overdrijvers zullen zelfs durven te stellen dat ik àltijd overdrijf. Wat ik dan weer overdreven vind. Maar echt waar, Jan heeft zijn naam “De Beul” wat mij betreft niet gestolen. Ik weet niet hoe het bij Mijn Zusjes zit, maar mij wilt De Beul alvast een driedubbele Iron Mantriatlon laten doen, als ik verder ga op zijn trainingsschema's. Ik zweer het u, ik dacht eerst dat de afstanden in kwestie in méter waren!

*http://nl.wikipedia.org/wiki/How_to_Dismantle_an_Atomic_Bomb

P.T. (post training): ok, het viel eigenlijk nog wel allemaal mee, die eerste looptraining.
P.T.T. Neen Jan, gij blijft De Beul.

Stipheid. We werken eraan, elke minuut.*

OK, handen in de lucht. Hoeveel onder jullie weten dat een Rail Pass kan vervallen? Niemand? Mooi zo, ik wist dat namelijk ook niet.

Tot vandaag. Met de trein naar Gent om daar op stap te gaan met de lokale dochterafdeling van de Phil Kevinfanclub. Zoals gewoonlijk ons weer goed geamuseerd, pinten gedronken, het nodige veldonderzoek gedaan naar de Wet Noelmans-O., en dan na herhaaldelijke bevestigingen, uit miserie nog maar wat meer pinten gedronken. Enige minpuntje was dat de avond/nacht wat in mineur eindigde omdat we hem niet hebben afsloten met Bokkenschieten. Maar verder geen opmerkingen over de door onze Verantwoordelijke Achtergestelde Gebieden in Oost- en West-Vlaanderen georganiseerde activiteiten. Volgende keer misschien wel een andere DJ regelen.

's Morgens dan ontbeten en hop, de trein op. Via een omweg langs Jette dan toch geraakt in Brussel en aldaar overgestapt naar Vilvoorde.

En dan begon dus de miserie. Er was in Brussel-Noord blijkbaar een heikneuter opgestapt met een speciale missie, die overduidelijk op zijn hesje gedrukt stond: “ticketcontrole”. Vergezeld door twee gorilla's van Securail, die op strategische plaatsen waren kaalgeschoren, om ze toch maar enigzins menselijk over te laten komen. De banaan die een van beiden opat hielp natuurlijk niet echt voor mijn beeldvorming.

Eerste vraag die mij dan door het hoofd schiet: “Tiens, ticketcontrole. Wat doet een conducteur dan weer juist?” Vond ik overigens wel een grappige opmerking mijnentwege. (Grijns) Kaartje klaarhouden, dieje mens moet ook zijn werk doen. Op een zondag dus. Waar zitten dat soort van mensen de rest van de week, vraag ik mij dan af. Misschien in zijn hutje op de hei?

En dieje gebuisde facteur onderwerpt dus elk kaartje individueel aan een forensisch onderzoek. Tegen het licht houden, er eens aan ruiken, er een stukje afbijten om te kijken of het wel de juiste papiersoort is, controleren op vingerafdrukken. En om de controle dan af te ronden doet hij nog snel eerst zijn horloge uit, daarna rubberen handschoenen aan en moogt ge eventjes vooroverbuigen terwijl uw broek en onderbroek op uw enkels hangt. “Eventjes ontspannen en rustig blijven ademhalen” zegt hij ondertussen om u op uw gemak te stellen. Ik kan alleen maar hopen dat hij de beleefdheid heeft om bij elke nieuwe reiziger een nieuwe handschoen te gebruiken. Hoezo, ge zit zonder handschoenen!?

“Mijnheer, heeft u uw identiteitskaart bij?” Vreemd, ik geef toch geen GoPass af zodat ze mijn leeftijd eventueel moeten controleren. Ik geef hem af en vraag hem wat er scheelt. “Uw vervoersbewijs is vervallen mijnheer.” Huh? Vervallen? Is dat niet zoals suiker en rijst, dat ge dat ongeveer eeuwig kunt gebruiken, zolangs als ge het maar op een koele en donkere plaats bewaart? Niet dus. Eén jaar blijkbaar. En daarnaast: “vervoersbewijs”? Really? Welke normale mens zegt er in godsnaam “vervoersbewijs”?

“Euhm mijnheer, ik heb wel een treinabonnement van Brussel naar Vilvoorde, mag ik dat dan niet gebruiken?” “Neen, sorry mijnheer, u heeft dit vervallen vervoersbewijs nu gebruikt. Dat is dan €21,50.”

WHAT THE FUCK!? Kerel, stop toch met zo ne potloodzuiger te zijn! Ik héb een abonnement. Ik héb het nù in mijne jaszak steken. Als ge wilt kom ik het zelfs hoogstpersoonlijk daar steken waar de zon nooit schijnt. Met of zonder horloge rond mijn pols, moest dat uw ding zijn. Ik besef wel dat het een zeer zware inspanning is om mijn identiteitskaart uit uw bakje te trekken en te doen alsof er niets gebeurd is. En dat gij als “superconducteur” zoiets niet met uw geweten in overeenstemming kunt brengen. Maar kom, een beetje serieus blijven he.

Soit, bovenstaande conversatie speelde zich dus af in mijn hoofd. Ondertussen probeerde ik nog aan te dringen om toch maar mijn abonnement te aanvaarden, maar neen, dossier 004QQZ$%]cosinus=:/+CLL73 was al aangemaakt. Altijd fijn om als een nummer beschouwt te worden.

“Dat is dan €21,50”

Maar nu zit ik dus met een dilemma. Want ja, al die vorige keren dat mijn kaartje gewoon geknipt is geweest en niemand iets gezegd heeft, ben ik natuurlijk mooi, zij het volledig onbewust, de dans ontsprongen. Maar waarom hoor ik dit eigenlijk nù pas? Waarom hebben al die andere kaartjesknippers mij dan gewoon doorgelaten? Is de opleiding van conducteur dan zo verschillend van die van “superconducteur”? De ene kan schrijven en de andere kan lezen, zoiets?

En wat met al die keren dat ik gewoonweg niét werd gecontroleerd? Ik snap direct dat die treinconducteurs vervroegd met pensioen willen. Met al dat werk dat ze altijd moeten doen. Alleen moet dat werk volgens mij achter gesloten deuren gebeuren, ver weg van alle treinreizigers. Want ja, waar waren ze al die keren?

Vandaar mijn voorstel aan de NMBS om mij bij deze mijn kaart terug te bezorgen. Ik zal hen dan zeggen hoe laat ik de welbepaalde treinen heb genomen en dan kunnen zij de conducteurs in kwestie aanspreken en vragen a. waarom  Tristan niét is gecontroleerd op al die treinritten. Een systeem van wereabouts voor de conducteurs als het ware. Waar waart ge en wat waart ge aan het doen, iets in die aard. En b. waarom is Tristan al die keren met de trein kunnen reizen en heeft er niemand hier er een opmerking over gegeven en gewoon zijn kaartje geknipt? Daar wordt een nummer op mijn kaart gedrukt wanneer dat geknipt wordt, dus onderwerp die conducteur dan maar aan een test om te kijken of hij niet aan dyscalculie lijdt. Voor deze inspanningen wil ik dan natuurlijk wel een billijke vergoeding van €21,50.

Maar kom, ik zal maar niet van mijne nek maken zeker? Want ik ken dat, dan smeren ze mij nog eens een boete aan mijn broek omdat ik al die andere keren ben zwart gereden en dan ben ik nog verder van huis. Langs de andere kant, niet betrapt is niet strafbaar, toch?


*http://www.nmbs.be

It has begun! - En nu dus voor echt. Echt waar*

Onze eerste ODSsamenkomst is achter de rug. Voor mij is nu dus ook - mentaal gezien - écht begonnen. Mezelf kort voorstellen aan de mede ODSers (Wendy en Liens), onze trainer/begeleider/beul, Jan en onze "manager" Pieter. Pieter is niet écht onze manager, hij is een student sportkot die sportmanagement studeert en - onder andere - ODS als schoolproject heeft. Daarbij, échte managers dragen een overjas.

Wendy en Liens hebben beiden een vriend/echtgenoot (details weet ik niet juist meer) die al zeer intensief bezig is met triatlon, en nu was het dus aan hen om ook de stap te zetten. Ge zoudt dan toch denken, die hebben thuis al ene zitten die dat doet, ze weten hoe zwaar dat is, die beginnen daar nooit van hun leven aan. Neen, toch niet. Ondanks dit, twee toffe madammen. Ter info: Jan en Pieter, jullie waren ook héél tof. Alleen klinkt dat zo fout om dat tegen andere mannen te zeggen. Maar toch: Jan en Pieter, ik ben blij dat jullie in mijn team zitten. Klinkt al heel wat beter.

Voor diegenen voor wie het nog niet duidelijk zou zijn, ik ben overduidelijk het zwakke broertje van de ODSfamilie. Ik heb namelijk twee grote zussen die al duatlons doen, hapkido (het is een gevechtssport en ze heeft een zwarte gordel. Opnieuw, gedraag Tristan!), kinderen op de wereld hebben gezet... Al zware sportieve inspanningen hebben geleverd, om het kort samen te vatten. En daar sta ik dan tussen. Ze konden nog juist een lachje onderdrukken toen ze mij voor de eerste keer zagen denk ik.

Aan de logistieke omkadering van de VTDL zullen mijn prestaties alvast niet liggen. We hebben een fietsbroek (met bretellen) en een shirt met korte en een met lange mouwen gekregen. Alles gloednieuw en duidelijk herkenbaar. Haja, wij zijn de zwemmende/fietsende/lopende uithangborden van ODS, we moeten er een beetje goed uitzien, nietwaar. En verder kregen we ook nog een drinkbus met de bijhorende sportdrank in zakjes. Of was het nu dorstlesser? Of misschien toch energiedrank? Soit, Jan zal het ons nog wel eens opnieuw uitleggen.

Nu, als jullie dachten dat een spannende joggingsbroek of een fietsbroek ongeveer het meest foute is wat je als man kan dragen, think again. Het "kledingsstuk" in kwestie heet een tri-suit. Bedoeld om mee te zwemmen, fietsen én lopen (vandaar de "tri" in tri-suit). Maar alweer veel en veel te strak. Ik heb daar dus de hele tijd mijne buik moeten intrekken om toch maar een beetje convenabel over te komen.

Maar toch, very nice, onze éigen ODSpakjes. Maar het mes snijdt natuurlijk wel langs twee kanten: langs de ene kant zullen de mensen nu ook zien: dat zijn ODSers, die beginnen er nog maar pas mee, daar mogen/moeten we compassie mee hebben. Langs de andere kant zullen er ook mensen denken: dat zijn ODSers, die krijgen goede begeleiding, dus die moeten wel een beetje kunnen presteren. Bij deze een warme oproep om mij in de eerste groep onder te delen.

Onze eerste training dan: een loop- en zwemtraining. Lopen: tja, ik doe dat nog maar 30 jaar, ik zal dat toch wel goed doen zeker? Een paar kleine opmerkingetjes - een voet die wat uitzwaait blijkbaar en een redelijk op en neer gaande beweging tijdens het lopen, maar verder dus niets speciaals op te merken. Gracieus als een gazelle zou ik zelfs zonder enige zin voor overdrijving durven te beweren.

Zwemmen dan. Tja, waar begin ik? Ik ben niet verdronken. Ik denk dat we dan ongeveer al mijn sterke punten hebben gehad. Mijn slag komt overeen met die van iemand die een broodrooster aan het repareren is. Maar dan wel vergat om eerst de stekker uit te trekken. En mijn ligging in het water komt ongeveer overeen met die van Buckingham Palace. Jan en Pieter hebben alvast hun plezier gehad om mij overal in bij te sturen. Dan staan ze u langs de kant op te wachten met een lijst van de verschillende punten die ge verkeerd doet. Het enige probleem is dat ik, nadat ze aan de derde bladzijde moesten beginnen, alweer vergeten was wat ze op die eerste twee pagina's tegen mij zeiden. En dan moesten er nog vijf bladzijdes volgen!

En om alles nog wat erger te maken kreeg ik last van krampen. Eerst enkel wanneer ik met zwemvliezen aan moest zwemmen, en dan nog maar enkel in mijn tenen. Maar tegen het einde van de training schoot het recht in mijn kuiten, wat verder zwemmen helemaal onmogelijk maakte. Gelukkig was de training toen ook ook al ver gedaan.

Volgens Jan en Pieter zouden die krampen het gevolg zijn geweest van uitdroging en de opeenvolging van twee activiteiten op redelijk korte tijd. Dikke kwatch volgens mij. Mijn lichaam is ondertussen al volledig ingesteld op een triatlon. En nu wisselden zij de volgorde (eerst lopen, dan zwemmen) met als gevolg dat mijn lichaam daar tegen protesteerde. En dan zoeken zij natuurlijk zo'n zwakke uitvluchten. Ik had een half zwembad uitgedronken! Uitdroging... waar blijven ze het toch halen?

Desalniettemin, een zeer geslaagde eerste kennismaking. We wachten nu allemaal vol ongeduld op de trainingsschema's van Jan en ik kijk alvast uit naar onze nieuwe bijeenkomst.

Misschien ook dat Pieter tegen dan een echte managersjas heeft?


*Deze keer is "echt" zonder aanhalingstekens. Allez ja, de "echt" hier nu juist aan het begin van de zin en die wat in deze zin gebruikt worden zijn ook met een aanhalingsteken, dat wéét ik. Maar kom, we wijken af. Ik doelde dus op de "echt" (ook hier aanhalingstekens) in de hoofding. De reden voor deze door mij gemaakte nuance kan je hier opnieuw lezen.