dinsdag 8 april 2014

Komaan en doe het*

Soms stel ik mezelf de vraag of ik dat hele "Voorzitter van de Phil Kevinfanclub" gedoe niet een beetje te ver heb doorgedreven.

Sta mij toe dit te plaatsen aan de hand van deze drie recente gebeurtenissen.

Zoals jullie waarschijnlijk in de pers hebben gelezen gaat Phil Kevin 25 jaar na datum zijn zomerhit "Komaan en doe het" opnieuw uitbrengen. Jarenlang lobbywerk mijnentwege dat dus eindelijk zijn vruchten heeft afgeworpen.

En deze comeback heeft dan ook terecht zeer veel media-aandacht gegenereerd. Ge moet al onder een steen geleefd hebben om dat gemist te hebben. Mijn Youtubekanaal kende alvast een serieuze piek op 18 maart, de dag dat het heuglijke nieuws wereldkundig werd gemaakt.

Phil Kevin doet rare dingen met de mensen.

Uit al deze reportages en de reacties van de mensen erop, vielen twee zaken af te leiden: Phil Kevin werd - te begrijpen overigens - zeer hard gemist en de jongste generatie muziekliefhebbers/kenners omarmt hem nu opnieuw met open armen.

Zoals ik in een vorige post reeds had gezegd, heb ik ooit van de overige bestuursleden van de Phil Kevinfanclub enkele gesigneerde plaatsjes gekregen van ons aller idool. En dat ik ondertussen ook een platendraaier heb gekocht waarmee ik die liedjes kan omzetten naar mp3. Wat ik dus ook gedaan heb. Daarna had ik ze ook nog op Youtube gezet om de rest van de wereld laten mee te genieten van deze pareltjes van het betere levenslied.

Dat was ongeveer een jaar geleden, voor de hele Phil Kevinmania (opnieuw) losbarstte dus.

Fast forward naar 25 maart. Ik had blijkbaar een reactie gekregen van een zekere Martine Mathijs op een van mijn video's.

"Zal wel spam zijn", was mijn eerste reactie.

Maar kom, ik had niets beters te doen dus ik opende de reactie op "Die kat komt weer".

Huh? Spam op "Die kat komt weer"? Voor kattenbrokken ofzo?

Toen ik het bericht van Martine las, viel ik bijna van mijn stoel af:
"komen er nog meer video's?"
Ik had eventjes nodig om deze woorden tot mij door te laten dringen. Een andere Phil Kevinfan die ik niet persoonlijk kende?! En die mij vraagt om bijkomende muziek? Natuurlijk zullen we daar voor zorgen!

Maar wel niet onmiddellijk, ik heb het veel te druk. Het is ondertussen al twee weken geleden dat ik het haar beloofd heb.

Ze heeft alleszins geen enkel risico genomen en zich geabonneerd op mijn Youtube kanaal.

Nu, voor zij die dachten dat "de story daarmee ready was", think again.

Gisteren kreeg ik OPNIEUW een bericht dat iemand zich op mijn kanaal had geabonneerd.

En opnieuw een Phil Kevinfan die ik niet kende! Hij heeft zelf een heel kanaal aan Phil Kevin gewijd!

Kijk, zo voel ik mij dan op zo'n moment.

*Memo to self: nieuwe plaatje van Phil Kevin gaan kopen.


woensdag 5 maart 2014

Een man een man, een woord een woord*

Er is een tijd geweest dat onze Ondervoorzitter en ikzelf de hele wereld afreisden om De Blijde Boodschap van Phil Kevin te verkondigen. En daarom wil ik jullie eventjes meenemen op een van onze eerste missiereizen. Nadat we in 2006 reeds India hadden bekeerd, was het in 2007 tijd om Thailand te bekeren.

Maar eerst een paar stappen terug om de aanleiding van deze post wat beter te kaderen.

De ouders van onze Ondervoorzitter hebben onze Ondervoorzitter de laatste tijd verplicht om zijn kamer in het ouderlijke huis op te ruimen. Allez, daar ga ik toch van uit, want ik zie geen andere reden waarom hij anders spontaan zijn kamer zou beginnen op te ruimen.

En daar komt blijkbaar wat uit die kamer. Volgens zijn vader heeft hij zelfs nog schoolboeken teruggevonden die nog in de plastic verpakking zaten!

Voor onze Ondervoorzitter was het dan ook een zeer blij weerzien met zijn reeds lang verloren gewaande "Tiny leert koken" boekenreeks.

Naast dit literatuurpareltje wist onze Ondervoorzitter ook nog dit andere pareltje op te duikelen.



Alle mannelijke lezers van mijn blog zullen wel denken dat ze dit kennen: de Voorzitter en de Ondervoorzitter van de Phil Kevinfanclub zijn zwaar op stap gegaan en in een zatte bui stellen ze contracten op.

Ze zijn mis.

Maar kom, een mens vraagt zich nu af: wie van de twee is hier het meeste "gejost" en waarom zouden ze zo'n onnozele contracten aangegaan?

Waarom ik ineens moest zeggen waar het staat, daar heb ik verder het raden naar. Echter, het vervolg van het contract dat herken ik maar al te goed. Het zou ook mogen, aan het geschrift te zien heb ik het er zelf aan toegevoegd.

Het zat namelijk zo: toen de Ondervoorzitter en ikzelf naar Thailand gingen moesten we vanuit Schiphol naar Thailand vliegen. En er was op dat moment juist een taifoon die in Thailand woedde en ervoor zorgde dat onze vlucht zo'n 12h vertraging had. En dus kregen we van onze luchtvaartmaatschappij een kamer in de Sheraton - de Sheraton, jawel! Op het eerste velletje van de rol WCpapier was er een "S" in reliëf gedrukt, I shit you not! - en ook nog vouchers zodat we iets konden eten terwijl we aan het wachten waren.

Ons hele gezelschap ging pizza's of zoiets eten, de Ondervoorzitter en ikzelf hadden uitgevogeld dat Burger King de voordeligste optie was.

En dus heb ik mij volledig laten gaan en al mijn vouchers opgekocht.

Een Tripple Wopper, frieten, Sprite, onion rings en als dessert een brownie mét ijs.

Neem het van mij aan: dat is onmenselijk veel. Toen we de rest van de groep vergezelden moest ik mijne buik met twee handen ondersteunen, elke stap deed gewoonweg pijn aan mijne buik.

Maar ik had er gene seconde spijt van!

Nu stelt zich enkel nog de vraag of ik het contract verbroken heb en wat hiervoor de gevolgen zullen zijn voor onze Ondervoorzitter...

*Ter info: Tripple Wopper: 1.160kcal., frieten: 500kcal., 6 onion rings: 268kcal., Sprite: 210kcal. en de brownie: 530kcal.

Wat een totaal geeft van 2.668kcal.

Een gemiddelde man heeft 2.500kcal nodig.

Per dag.

woensdag 12 februari 2014

All is quiet on New Year's Day*

Mijn afkeer voor kerstmis is ondertussen al goed gekend denk ik.

Mijn haat jegens nieuwjaar daarentegen overstijgt die voor kerstmis nog heel wat. Want zeg nu zelf, is er een moment op het jaar dat zwaarder overroepen en gehypet wordt dan nieuwjaar?

Ahja juist, Valentijn.

Soit, het jaarlijks georkestreerde non-event dat de overgang van een "oud" naar een "nieuw" jaar bepaald, daar gaat het hier nu over.

En ja, het is een non-event. De enige mensen die volgens mij al die flauwekul rond het nieuwe jaar nog meer haten dan mij zijn boekhouders. Want ja, alle mensen willen tegelijkertijd hun boekjaar afsluiten zodat het mooi samenvalt met het kalenderjaar. Daarom, als ge ooit zinnens zoudt zijn om een eigen firma op te richten, neem dan een boekjaar "te paard". Uwe boekhouder zal u er alvast dankbaar voor zijn.

Na deze boodschap van algemeen nut gaan we dus eventjes terug in de tijd, naar 31 december.

Maar eerst nog wat verder terug.

Het kon al niet veel slechter beginnen voor mij. Op 20 november stuurde onze Sportief Directeur een uitnodiging rond met de vraag "Hebben jullie allemaal geen zin om voor de eerste keer eens gelijk NY te vieren?"
 
Toen ik die vraag las had ik gegeten en gedronken.

Serieus. Welke idioot is er ooit mee begonnen met nieuwjaar NY te noemen? Of nog erger NYE? Als we het al zouden gebruiken als afkorting, dan is NY = New York en daarmee basta.

Nadat ik onze Sportief Directeur erop gewezen had dat alleen loesers, janetten en hipsters NY zeggen begreep hij mijn punt. En refereerde er voortaan aan als "nj". Ok even belachelijk maar toch al iets minder onnozel als NY en tenminste een stuk origineler.

Maar nu die flauwiteit uit de weg was gingen we over tot de praktische planning. De vrouwen zouden voor de aperitief en het voorgerecht zorgen, de mannen voor het hoofdgerecht en dessert. En om het spannend te houden zouden we niet van elkaar weten wat we voorgeschoteld zouden krijgen.

Mijn eerste voorstel was parelhoen. Dit werd echter onmiddellijk afgeschoten.

Het voorstel, niet het dier in kwestie.

"Das gewoon een duur kiek" was de reactie van een culinair barbaar, door ons beter gekend als onze Sportief Directeur.

Waarna er nog honderd-en-een andere voorstellen uit mijn hoed werden getoverd, die even goed afgeschoten werden. Om dan tot de vaststelling te komen dat parelhoen eigenlijk nog niet zo'n slecht idee was.

Een bende kleuters was er niets tegen.

Maar kom, we waren er toch uit geraakt. Bijna dan toch.

Twee seconden na het besluit parelhoen te nemen, was er opnieuw discussie met de Sportief Directeur!

"Filets zijn feestelijker."
"Filets hebben minder smaak."

Gevolg: twee ganse parelhoenen gekocht, die dan maar uitgebeend zodat we filets hadden voor de Sportief Directeur en al het andere lekkers voor de Ondervoorzitter en mezelf. Tijdens het uitbenen kwam de Sportief Directeur vol bewondering naar mijn snijkunsten kijken.

"Gij hebt dat precies al vaker gedaan."
"Nope, dit is mijn eerste keer."
"Euhm, hoe weet gij hoe ge dat moet doen?"
"Piet Huysentruyt" was mijn magische antwoord waarbij de Onderdirecteur bevestigend knikte. Hij had die aflevering precies ook gezien. Echter, gezien zijn bedenkelijke voorgeschiedenis met messen vertrouwen we hem alleen maar in de buurt van lepels.

Waarop de Sportief Directeur toch nog eventjes de volgende ongepaste opmerking moest geven: "Seg, al dat vet moet der niet aan blijven hangen he!".

Zucht.

"Vet geeft smaak, Sportief Directeur."

Maar kom, ik ken zijn aversie voor vet ondertussen maar al te goed, dus trimde ik het vet mooi van de parelhoen af. En zodra hij zich omdraaide gooide ik het bij de rest van het vlees zodat het straks toch maar mooi mee in de pan kon. Wat niet weet, niet deert zeg ik maar. 

Hij zal mij er later nog dankbaar voor zijn.

Bon, wat bleek na de maaltijd. De 4 filets waren opgegeten - uiteraard, elk ene dat was de moeite nu ook niet - maar ook de 4 billen en een goed deel van de vleugeltjes en dijen waren opgegeten. Dat kon dus niet enkel aan de Ondervoorzitter en mezelf te wijten zijn zou ik durven denken.

Conclusie: de ganse parelhoen had het gehaald van de filets.

Discussie gesloten.

*U2 niet vergeten.

dinsdag 11 februari 2014

When in Vilvoorde, do as the Vilvoordenaars do*

De naam van mijne blog is niet zomaar gekozen. De inwoners van Vilvoorde worden Pjeirefretters genoemd, op het rond punt aan de kerk staat er een beeld van een paard waar dat stukken uit zijn en ikzelf eet ook maar al te graag eens een stukje paard.

Als ik maar een kleine honger heb, is het meestal pony.

En bij deze ook al een bekentenis. Van de paar jaar dat ik ondertussen in Vilvoorde woon ben ik nog nooit bij De Kuiper gaan eten. Een schande, ik weet het. Voor de leken onder jullie, De Kuiper is een monument in Vilvoorde en ver daarbuiten en staat bekend om zijn paardenvlees.

Een paar maanden geleden kwam Friedje bij mij op bezoek en had ik mij voorgenomen om er eens op zijn kosten te gaan eten, maar ik had mij van straat vergist en zo waren we dus in Pur Horse House terechtgekomen. Ook niet te versmaden, daar niet van, maar mentaal was ik al volledig ingesteld op De Kuiper, in die mate zelfs dat het stilaan mythische proporties begon aan te nemen.

Nu, donderdag had ik weer eens zin in paard en ging ik dus de supermarkt binnen om mij van een stukje te voorzien voor die avond. Ik kwam buiten en stapte door de regen naar huis, zonder paraplu. Schrik dat mijn haren nat zouden worden moet ik toch al lang niet meer hebben.

En onderweg naar huis ging mijne gsm ineens af. Mijn Broer passeerde in de buurt en vroeg of ik geen zin had om samen naar De Kuiper te gaan. Nu hoor ik jullie al hardop denken: ge hadt dus juist zin in paard, ge hadt juist paard gekocht en juist op dat moment belt uw Broer u om te vragen om paard te gaan eten?

Maar Tristan, die link dat gij en uw Broer hebt, dat is gewoonweg telepathie!

Sorry boomknuffelaars, dat is maar telefonie.

Nu kwestie van De Kuiper zelf: voor ne blote donderdag te zijn zat de zaak goed vol, wat altijd een goed teken is. Broer en ik moesten zelfs nog eventjes wachten tot er een plaats zou vrijkomen. Ook kwestie van inkleding was het wel wat speciaal. Het heeft zo wat weg van een bruine kroeg of een voetbalkantine ergens te lande in vierde provenciale. Zitbanken, hout tegen de muren, maar er hing wel een zeer gemoedelijk sfeertje.

Alleen jammer van het gezelschap.

*Een klassieker van Beavis and Butt-head, totaal naast de kwestie.

woensdag 25 december 2013

Fuck you, I won't brew what you told me!*

Ethisch gezien bevind deze post zich ter hoogte van foie gras. Ge weet dat het fout is maar toch eet ge het omdat het zooooo lekker is. En ook al omdat faux gras gewoonweg niet deugt.

Maar hey, het is nu ook niet alsof ik elke dag foie gras tussen mijn boterham smeer he. Om dat te kunnen moet ik eerst het grote lot winnen bij Euromillions. En om dat te kunnen ga ik eerst moeten meespelen met Euromillions.

En daarbij, foie gras smeert ge op toast.

Enniewij, het zijn feestdagen en dan mag een mens zich wel eens een uitspattingske meer permitteren vind ik zo.

Voor kerstavond werd ik door mijn oudste Nicht uitgenodigd om samen met de rest van de familieleden bij haar in de straat - waaronder ook mijn Ouders en ik dus vroeger ook, vandaar dat ik mocht komen - af te komen en een goed stukske te fretten. Dit laatste had ze er dan wel niet hardop bij gezegd, maar ik wist uit ervaring dat dit wel mee in het pakket zou zitten. Mijn Schoonneef (bestaat dit eigenlijk wel?) kan namelijk een lekker stukje koken. De Souschef zal waarschijnlijk wel beter kunnen koken, maar Schoonneef kookt toch wel op een niveau dat  de betere boerenkost ver te boven stijgt.

Maar kom, als ge al op voorhand weet dat er op "hoog op smaak" gekookt gaat worden, dan kunt ge zelf ook niet achterblijven vind ik. Plus dan kunt ge als gast ook iets speciaals meepakken, omdat ge weet dat ge kok in kwestie het wel zal weten te appreciëren. Daar had ik vorig jaar bijvoorbeeld voor gezorgd door de chocolaatjes voor bij de koffie bij Marcolini te gaan halen.

Deze keer had ik het anders aangepakt. Bij het binnenkomen groette ik mijn Nicht en bij het overhandigen van het cadeautje zei ik de mysterieuze woorden: "Vorig jaar had ik voor de chocolade bij de koffie gezorgd, dit jaar heb ik voor de koffie zelf gezorgd."

Een lege blik van mijn Nicht was mijn deel.

Bon, culinair barbaar, ik zal het cadeautje maar overhandigen aan mijn Schoonneef, die zal dat tenminste naar waarde weten te schatten. Plus dan heb ik een excuus om eventjes in de potten te gaan snuffelen.

"Ha Schoonneef! Uw echtgenoot wist mijn cadeautje niet naar waarde in te schatten, maar ik denk dat gij het wel beter weet."

"Oelala, kopi luwak ofwa?"

Kijk, ondanks het feit dat mijn Schoonneef dit gewoon van het etiket kon aflezen, was dat de reactie die ik een beetje hoopte te krijgen.

"Dat is toch gemaakt van kak he?"

Zucht.

En dat was dus de reactie die ik vreesde te krijgen.

Voor de laatste keer: de civetkat - geen kat trouwens - eet de koffiebonen op, verteert die deels in zijn maag en kakt ze terug uit. Het vruchtvlees is weg, de boon blijft over. En die bonen worden dan verzameld - en goed afgespoeld mag ik hopen - gebrand, gemalen en daar drinken we dan koffie van.

En dat is niet echt ethisch vermits ze die beesten in kooien houden en wat uithongeren en ze dan koffiebonen voederen. In het wild eten die beesten alleen de meest rijpe bonen. Als ze in gevangenschap wat worden uitgehongerd blijken ze ineens niet meer zo kritisch te zijn wat rijpheid betreft.

Kijk als ik dit zou vertellen in aanwezigheid van de Ondervoorzitter zou hij ineens met zijn hand zijn broekzak ingaan om zo snel als mogelijk zijn gsm op te kunnen duikelen en zijn buzzer af te kunnen spelen.

Meestal is onze Ondervoorzitter te laat.

Véél te laat.


*Rage Against The Coffeemachine

zaterdag 7 december 2013

Zwarte Speed*

Eerst en vooral dit: wat bezielt die Hollanders toch om zo te zitten kankeren of Zwarte Piet al of niet racistisch is? Ik kan mij niet voorstellen dat er ook maar een Piet rondloopt die zich laat schminken met het idee: "Nu ga ik hier eens een hoop negers belachelijk maken."

Net zomin ik mij kan voorstellen dat er ook maar één kind rondloopt die zich vragen stelt bij de persoon van Zwarte Piet. Dat is de hulp van Sinterklaas. En ja die is Zwart. En dan? Zwarte Piet is overigens veel plezanter en grappiger. De Sint is een oude man... in een lang kleed! Zwarte Piet komt tijdens de speeltijd tenminste mee met ons voetballen op de speelplaats!

Op 6 december maakt Zwarte Piet de kinderen gelukkig. Zo eenvoudig is het.

Maar kom, over tot de orde van de dag.

Voor zij die vrezen dat ik aan het experimenteren ben geslagen met drugs, gene paniek. Deze post gaat over fastfood en het hulpje van Sinterklaas. Vandaar dus Zwarte Speed.

Donderdag had ik na het werk een hongertje en dat kon voor een keer niet wachten tot ik terug thuis was. Gelukkig is er in het Centraal Station een Quick die mij van dit hongertje kon afhelpen. En ik dus aanschuiven voor een hamburger. Hamburger besteld en dan doorschuiven naar de andere kant van de toog waar ik hem zou krijgen.

Terwijl ik daar stond te wachten riep de Quickmedewerker ineens naar iemand in het filiaal. Ik keek achter mij om te zien wie de onverlaat was en wat hij verkeerd zou hebben gedaan. Ik zag er een clochard stilletjes zitten aan een tafel, volledig onderuit geschoven, een wazige blik in de ogen.

"Monsieur! Venez ici s'il vous plait" Met veel tegenzin waggelde de clochard naar de toog. Ik verwachte dat Quickie deze man diets zou maken dat het niet de bedoeling is dat hij daar zijn roes zou komen uitslapen en vriendelijk te verzoeken op te hoepelen, zonder de rest van de klanten lastig te vallen.

"Je peux vous offrir des frites?"

Mijn broek zakte ter plaatse af.

De clochard mompelde iets onverstaanbaars, Quicky haalde een groot pak frieten met nog mayonaise er boven op.

Had ik al gezegd dat Quickie zwart was?

Donderdag was het 5 december.

Nu weet ik dus wat Zwarte Piet de rest van het jaar doet.

Incognito de minderbedeelden gelukkig maken.

Mijn dag was meteen goed.

*Met dank aan Filemon voor deze titel.

dinsdag 12 november 2013

Kiss The Sous Chef*

Als ik zelf op mijn blog afga lijkt het alsof ik alleen maar alcoholische uitspattingen heb gekend de laatste tijd. Allez ja, de laatste vier posts gaan al dan niet expliciet over op stap gaan met Tsigalko.

Maar deze keer heb ik mezelf eens culinair laten gaan.

En zonder Tsigalko.

Wel met aangepaste wijnen, er zijn grenzen.

Het zit namelijk zo. Mijn nichtje is Sous Chef bij De Kwizien. En zij had voorgesteld om eens een neven- en nichtenavond te houden "op haar werk".

Uitstekend voorstel.

De avond begon voor mij jammer genoeg redelijk slecht. De te verwachten spits van een vrijdagavond kreeg een goede klets regen erboven op waardoor de ambiance onderweg gegarandeerd was. Al een geluk dat Gunther D. mij onderweg naar Hasselt vergezelde met Danny Fabry die live zijn beste hit ten gehore bracht: Ca c'est la vie. Jammer genoeg brak hij dit hoogtepunt van de avond af door zijn nieuwste singletje te brengen: Fitter Van Getwitter.

Ik weet niet welk clipje ik het meest verontrustende vind: het eerste clipje waarin hij zijn eigen dochter aan het versieren is of het andere waarin hij doet alsof hij helemaal mee is met de moderne communicatiemiddelen. En daarmee vrouwen weet te versieren.

En ja, hij is wel degelijk te volgen op Twitter.

Kom, een half uur later dan afgesproken was ik dan toch veilig tot in Hasselt geraakt. Het schoon volk komt altijd later op de avond, dat is al langer geweten.

Deze keer was het echter aan mij om Bob te spelen, nadat Broertje het ook eens voor mij en Broer had mogen doen en Neefje het bij de trouw van mijn Neef voor mij had gedaan. Maar kom, de avond was nog jong, tijdens het eten een glaasje meedrinken moest zeker kunnen, daarna zouden we het verder dan maar alcoholvrij houden.

De Sous Chef had voor ons glaasje bij het aperitief gezorgd - waarvoor dank trouwens - wat ze juist van het eten had gemaakt dat weet ik niet meer, maar het was allemaal zeer lekker. Het is dat de Sous Chef ons op voorhand had gebrieft over wat we allemaal te eten zouden krijgen dat ik het hier nog kort kan samenvatten want anders had ik het gewoon op "zeer lekker" gehouden.

Maar om jullie toch eventjes te laten watertanden hierbij de korte oplijsting van de ingrediënten:

De amuse-bouche die had ze ons niet gezegd, maar ik weet nog dat er ergens iets bij was dat in zo'n gedraaide schelp had gezeten. Ik gok op wulk? En de andere was "zeer lekker".
Voorgerecht
Gamba – Zwezerik - Vadouvan – Olijven – Augurk – Witte Bonen - Tomaat
Hoofdgerecht
Eend op drie manieren – boekweit – Witloof – IJzerappel – speculaas - cantharellen
Dessert
Peer – Ganache – Jeneverijs – Walnoten – Kweepeer

En bij de koffie ook nog van al zeer lekkers.

Omdat de avond nog jong was heeft een deel van de jeugd dan nog eens verder Hasselt onveilig gemaakt.

Grappig om dan ineens een oude schoolkameraad terug te zien op café. Het moest ongeveer 10 jaar geleden geweest zijn dat we elkaar nog eens gezien hadden.

Zijn reactie: "Tristan! De laatste keer dat ik u gezien heb stond ge op het podium in de Fitlink."

Mensen die mij een beetje kennen weten dat het hier hoogstwaarschijnlijk over een andere persoon gaat die heel hard op mij lijkt.

En vermits aan alle mooie liedjes een eind komen moesten we ook nog terug huiswaarts keren. Broertje en Neefje zouden met mij mee naar huis rijden.

Op de terugweg:

Broertje: "Ik heb goesting in ne Bicky."
Neefje: "Ik zal anders eens kijken of de Mc Donalds nog open is, daar rijden we toch nog langs op de terugweg. Jah! Die is nog open tot 5h!"

En dus zijn we nog een Vegas gaan uithalen.

De Sous Chef moest het weten.

*Het internet stelt nooit teleur.