maandag 11 juli 2016

Hoe, gij hebt een korte broek aan ofwa?*

Dit waren de eerste woorden die Abu C. - mijn door mij tot de islam bekeerde onderbuur - tegen mij zei toen hij de deur open deed. "Ik ben nu nog eens nooit naar een festival gegaan in een korte broek" vervolgde hij. "Euhm, Abu, ge beseft toch dat het vandaag ongeveer duizend graden gaat worden? Ge gaat u onnozel zweten in uwe zwarte jeans."

Na veel vijven en zessen was hij dan overtuigd van het nut van een korte broek, om daarna dan mijne chauffeur te willen spelen om naar het Fantasia Festival te gaan. Dast voordeel van Abu C. als kameraad te hebben, dieje drinkt nooit, ge hebt dus altijd nen Bob mee.

Laat ik kort zijn wat festivals betreft. Voor mij staat dat ongeveer op hetzelfde niveau als een wintersportvakantie. Heel veel mensen doen het. Heel veel mensen zijn er gek van.

Ik vind er echter niets aan.

Maar kom, wat moet ne mens anders doen op ne vrije zaterdag als het mooi weer is? (Gaan oefenen voor de Dodentocht misschien Tristan?)

De enige reden dat Abu C. mij overtuigd kreeg om naar Fantasia Festival te gaan, waren de woorden "Free" en vooral "Dance". "Biggest" was niet zo heel overtuigend vond ik.

Kijk, mijn grootste probleem met festivals is de muziek. Ik luister heel graag naar muziek, maar ik kijk er gewoon niet graag naar. Want ja, daarvoor gaat ge toch naar een festival, niet? En om dan naar een optreden te gaan kijken van ne groep waar ge een paar liedjes heel goed van vind, om dan tijdens het optreden tot de vaststelling te komen dat ze juist een nieuwe cd uit hebben die ze willen promoten en dus maar een hit spelen en de rest nieuw materiaal. Of dat hun hele repertoire maar bestaat uit een of twee hits.

Mijn tweede grootste probleem is de kostprijs. Om daar op een weekendje evenveel geld uit te geven als aan een city trip om dan op een akker te moeten staan, dat gaat er bij mij echt niet in. En ik begrijp wel dat ze niet allemaal even goed als Phil Kevin kunnen zijn. En dat zijn repertoire onnavolgbaar is. Maar ik verwacht toch een heel klein beetje niveau als ik dan toch goed geld betaal voor een festival. Het Fantasia Festival was gratis, dus wat dat betrof was er al een probleem van de baan.

Ondanks het feit dat Abu de afslag had gemist en we ons eventjes moesten amuseren door met de auto in een wei rond te crossen, waren we nog ruim op tijd en konden we dus zonder problemen gratis binnen geraken. Nog maar juist voorbij de inkom werden we al aan de kant geschoven om op drugs gecontroleerd te worden door een drugshond. Terwijl we klaar stonden om besnuffeld te worden, stuurden ze nog snel een laatste persoon ter controle de tent in.

Nu niet voor het een of ander, maar moest ik een lichtjes vooringenomen drugshond zijn, ik zou dieje laatste kerel er zonder verpinken hebben uitgepikt. Frenologie wordt reeds lang niet meer als een wetenschap beschouwd, maar dieje gast zag er gewoon zo uit alsof hij een gigantische voorraad drugs in een of meerdere lichaamsholten had gestoken. En jawel hoor! De hond ging onmiddellijk zitten om aan te duiden dat hij drugs rook.

Altijd al geweten dat honden veel slimmer zijn dan katten.

Het festival zelf was dik de moeite. Ok, het zonnetje droeg meer dan bij tot de goede sfeer, maar de muziek zelf was ook meer dan aangenaam. Twee podia met DJs, meer moest dat niet zijn, zeker in de wetenschap dat er een retrohouse podium was. Whiteline, Channel One (aka My Style is Much piejewieje Better... Bonzai, tsatsatsaa), Blow the Speakers,... alle gekende hits passeerden meermaals de revu, tot groot jolijt van mij en velen andere met mij. De ideale gelegenheid om mijn dansmoves weer eens boven te halen. Het Grasmachien (patent pending) had ik thuis gelaten, maar er was aanleiding genoeg om te goan met dieje peirdekop.

Ondertussen was Abu C. er achter gekomen dat een van zijn eerste vriendinnetjes ook aanwezig was en wilde hij ze eens goeiendag gaan zeggen. En de "tje" van vriendinnetje was hier meer dan op zijn plaats. Hij had mij gezegd dat het een kleintje was. Kijk, klein dat is 1m59 en half of zo. Zijn oud lief had ne ladder nodig om aardbeien te plukken! Ze kon zonder problemen onder een tafel door lopen zonder hare kop in te moeten trekken. Ze moest opkijken naar iemand die klein was.

Om maar aan te willen geven hoe klein ze juist was.

Maar kijk, Abu C. vond het precies een heel aangenaam weerzien na zo'n 23 jaar en had veel bij te praten. Helaas voor mij wilde deze dame naar het optreden van Regi gaan kijken.

Helaas, inderdaad.

Kijk, op zich heb ik niets tegen Regi. Hij maakt goede muziek en is een goede DJ. Alleen beseft hij soms niet wat de etiquette is die hoort bij een optreden als DJ op een dance festival.

Eerst was het de beurt aan Linda Mertens, zijn goed van poten en oren voorziene sidekick van zijn groepje Milk Inc. Daar liep het voor mij al fout. Waarom kwamen die twee optreden? Waarom niet gewoon komen DJen? Soit, na dit verplichte nummertje was het dan weer tijd voor het tweede verplichte nummertje van Regi: DJen als ware hij DJ Nico. Te pas en te onpas door de micro kwelen, R&B draaien (op een dance festival),...

En als dat nog niet voldoende was om mij aan hem te ergeren leek het wel alsof hij niet aan het mixen was. Ik vroeg het aan Abu C., die in zijn jonge jaren ook nog DJ was, waarom nen DJ zijne koptelefoon normaal gezien gebruikt. "Om de volgende plaat goed te zetten en den overgang goed te laten verlopen."

Volgens mij was Regi zijne koptelefoon dan omdat hij last had van ne koude nek. Ik heb hem daar niet te veel gebruik van zien maken. Het was meer van laptopke aansluiten en dan wat van zijne tak maken af en toe dat hij deed. David Guetta was er niets tegen...

Maar kom, deze martelgang was over, terug naar de retrosets. Om bij deze al onmiddellijk op uw vraag te antwoorden: zo'n hele avond naar monotoon gedrum luisteren, dat kan toch niets zijn? Kijk, daarin verschillen we dan weer van mening. Naarmate de avond vorderde en het donkerder en donkerder werd, kwam de sfeer er juist hoe langer hoe meer in te zitten. Een openlucht discotheek werd het als het ware. Lasershow, stroboscoop, en dikke ambiance, meer moest dat echt niet zijn.

Of toch. Misschien een wel een onderbelicht iets, maar in mijn ogen ook wel een dikke pre: tegen 1h was het gedaan. En vermits we al daar waren van 13h, hadden we er een zeer gevulde dag opzitten. Ik weet het, ik word oud.

Ideaal dus om op de tonen van Elza van Frozen afscheid te nemen van ons feestje en huiswaarts te keren.

Epiloog: toen ik 's maandags tegen Posh Spice zei dat ik in haar geburen op stap was geweest wist ze mij te zeggen dat ze er normaal gezien ook naar toe zou gaan, moest ze niet gaan kamperen in het Verre Limburg op het eigenste moment. Dat zal dus voor volgend jaar zijn.

*Ja dus.



zondag 28 februari 2016

Wat is kunst?*

Van mij penthouse heb ik al vaak te horen gekregen dat het een echt mannenappartement is. Op zich vind ik dat geen verwijt. Maar dan geven ze de uitleg dat ze het gewoon veel te kaal vinden. Opnieuw heb ik daar niet veel problemen mee. Hoe minder posturekes ik moet afstoffen, hoe liever.

Desalniettemin heb ik wel al een klok opgehangen maar de andere muren zijn nog redelijk maagdelijk. En ik wil er zeker iets aan ophangen, maar dan moet ik er wel 100% van overtuigd zijn dat wat ik ga ophangen helemaal mijn goesting is. Zelfs als ik iets heb wat mij aanstaat en dat ik sowieso wil ophangen, dan nog doe ik er nog een tijdje over alvorens ik beslist heb waar ik het ergens ga ophangen. Maar toch, er gaat ooit wel iets opgehangen worden.

Door thuis te blijven zitten ga ik echter niets tegen komen, vandaar dat ik vandaag dus naar de Affordable Art Fair in Brussel ging. Kunstwerken tussen de €50 en €6.000 is hun motto. Over 50 euro doe ik niet moeilijk, 6.000 euro daarentegen gaat iets moeilijker liggen vrees ik.

Ik kan het alleen maar aanraden om er eens naar toe te gaan. Zelfs als ge niet van plan zoudt zijn om onmiddellijk iets gaan op te hangen, is het interessant om te weten van welke soort van kunst ge houdt. Voor mezelf was het ook wel plezant om te weten. Nu, ik wist wel al in grote lijnen wat ik mooi vind. Ik hou van donkere schilderijen. Zowel van kleur als van inhoud. De zelfportretten van Spilliaert bijvoorbeeld vind ik machtig, die lijken wel dwars door u heen te kijken. Maar langs de andere kant hou ik ook gigantisch van kleur zoals in de zelfportretten van Van Gogh maar bijvoorbeeld ook zijn Sterrennacht.

Nu, die schilderijen vind ik dan wel allemaal prachtig, mijne bruine gaan die helaas niet kunnen trekken.

Ik heb ook een voorliefde voor tekeningen of schilderijen. Foto's doen het zo niet voor mij. Ergens vind ik dat gewoonweg luie kunstenaars. Het verhaal àchter de foto interesseert mij meestal een stuk meer dan de foto zelf. Ik zie wel in dat een foto mooi kan zijn maar langs de andere kant vraag ik me altijd af hoe moeilijk dat kan zijn, een foto maken. Collage's vind ik al helemaal niets. In mijn ogen is dat gewoon wat veredeld knutselen. Ze kunnen mooi zijn, mij doen ze niets. Ook interessant om van mezelf te weten: popart doet me ook niets. Ik voel er niets bij.

Nu, de belangrijkste vraag: heb ik een schilderij naar mijn goesting gevonden?

Nét niet vrees ik.

Heel veel schilderijen dat ik zag waarvan ik dacht: mmm dat is een mooie aanzet, als het verder ook zo gaat dan vind ik misschien wel iets in zijn repertoire. Waarna ik helaas moest vaststellen dat het niet het geval was. Maar toch, in de tweede hal zag ik een schilderij hangen dat mij wel aansprak en waarvan ik dacht, mooie aanzet, misschien zit er meer in?

En ik dus gaan kijken wat er aan de andere kant van de muur zat.
Zo kwam ik uit op Leszek Skurski. Ik moet zeggen dat ik het mooie schilderijen vond. Maar zo nét nét niet he! De ultieme klik om er verliefd op te worden was er net niet. Ik ben er nog verschillende keren langs gelopen en moest de beurs morgen niet al om 17h sluiten zou ik er morgen zeker nog eens binnenspringen om er toch wel absoluut zeker van te zijn dat het gevoel er niet was.

Kijk, moesten we over een paar honderd euro spreken dan was de beslissing heel wat makkelijker genomen. Maar een paar duizend euro... daar moet ik toch wel heel zeker van kunnen zijn. En ja, ik zal er misschien spijt van hebben maar er komen nog wel Affordable Art Fairs.

Ook een andere kunstenaar die ik wel mooi vond was Yves Bage. Maar hier opnieuw: nét niet.

Maar kom, het was toch een interessante ervaring om eens te doen, een die ik zeker wel eens ga herhalen tot ik iets vind dat mij wel voor de volle 100% aanstaat.

In de tussentijd zal ik dan maar zelf moeten leren schilderen zeker?

*Helaas heeft Noordkaap geen Youtubes van deze hit online staan.

woensdag 24 februari 2016

Ik was 20 in 45*

Dag Bonj,

Nu ge er niet meer zijt verliezen we allemaal een stuk van onze jeugd. Een heel belangrijk stuk, een heel mooi stuk. Zomervakanties in Riksingen die wel eeuwig leken te duren maar geen seconde verveelden. Vakanties waarbij we 's morgens vroeg opstonden, ons voor de televisie installeerden met in de ene hand een glas cola en in de andere hand een stuk chocolade. Waar we ons van de rand van het bad af lieten glijden en heel de badkamer onder water zetten. Waar we u een beetje voor de gek hielden als ge naar "The Bold and The Beautifull" aant kijken waart en we u vroegen of Broek het zuster van Onderbroek was. Waar we met de casserolle frieten gingen halen bij Henerik.

Toen we ouder werden vielen deze vakanties weg. Maar op zaterdag tekenden we nog altijd present om 's avonds mee aan tafel te schuiven om pistolets te eten. Heel vaak zelfs met een zelfgemaakte warme maaltijd of anders zeker met charcuterie. Altijd een volle tafel en gij er midden in. Ondertussen bespraken we met u de laatste ontwikkelingen in showbizzland aan de hand van de Story of overliepen we de doodberichten in het Belang.

De laatste jaren ging het beetje bij beetje bergaf met u. Als we u gingen bezoeken in het rusthuis moesten we vaak al na twee seconden "de store toe doen, het licht uit en maar onderaf gaan". Maar toch, als ik binnenkwam en u ne kus gaf lichtte uw gezicht op en was daar altijd die blik van herkenning en blijdschap. "Ha dag Tristan" zei ge dan. Waarna ik alsnog "de store moest toe doen, het licht uit en maar onderaf gaan". En toch, die halve seconde maakte het voor mij meer dan waard om af te komen.

Zaterdag waren papa en ik voor de laatste keer bij u op bezoek. We kwamen binnen terwijl ge laagt te slapen. Ik maakte u wakker om u ne kus te geven. Ge werdt wel een beetje wakker, maar ge herkende me niet meer...

Slaap zacht Bonj.

*Dit is de titel van een tentoonstelling waarvan Bonj zei dat ze op haar van toepassing was.

maandag 22 februari 2016

Stoned*

Het is onder de leden van de Phil Kevinfanclub reeds enkele jaren de gewoonte om samen nieuwjaar te vieren. En omdat we het graag gezellig houden, is onze Verantwoordelijke voor de Internationale Betrekkingen met de Achtergestelde Gebieden in Oost- en West-Vlaanderen hier nooit bij.

Ook geheel volgens traditie hadden we voor elkaar en cadeautje gekocht, alleen wisten we van elkaar natuurlijk niet wie voor wie had gekocht. Zo ook wil de traditie.

Onze Sportief Directeur had de eer en het genoegen dat ik voor hem moest kopen. Omdat de Sportief Directeur zo'n gemakkelijke eter is - spaghetti of boterhammen met Nutella, iets anders eet hij niet - had ik besloten om hem een kookboek cadeau te doen met daarin alleen maar recepten op basis van Nutella. Vond hij wel leuk. We wachten nog altijd op een uitnodiging om te gaan proeven.

Alsof het lot ermee speelde moest de Sportief Directeur voor mij kopen. Om de een of andere reden vermoedde hij dat ik een drankprobleem heb want hij deed mij een setje whiskystenen cadeau.

Voor de onwetenden onder jullie: whiskystenen zijn stenen - vandaar hoogstwaarschijnlijk de naam - kubusjes die ge in de diepvries steekt en als ze koud genoeg zijn steekt ge ze in uw glas om uwen whisky te koelen. Grote voordeel van dit alles is dat een steen niet kan smelten als ze ontdooit en uwe whisky dus ook niet gaat verdunnen, zoals een ijsblokje dat wel doet.

De fysica erachter lijkt mij duidelijk, ik ga het hier daarom ook niet meer uitleggen, daarvoor hebben we reeds de tweede wet van de thermodynamica.

Maar laten we zeggen dat ik ondanks deze fysica toch nog redelijk sceptisch was want veel afkoelen deed dat eerlijk gezegd niet. Een beetje, maar het leek echt wel niet veel te zijn.

Tijd voor een experiment dus.

Ge neemt twee glazen en ge vult deze met evenveel water. Meer water dan ik ooit whisky zou drinken, maar kom, dat zijn details.Dat zijn geen details, dat weet ik ook wel, maar ik heb geen zin om het experiment opnieuw uit te voeren. Tijd genoeg, dat wel, maar gewoon geen zin.

Soit, dan laat ge ze een paar uur staan zodat ze voldoende "gechambreerd" zijn. Thermometer erin steken om te kijken hoe warm het water is. En dan kijken of het water in het andere glas ook even warm is. Yep, beiden zijn precies even warm op 17,7°C.

En dan begint het experiment. Drie whiskystenen uit de diepvries halen, in het glas dumpen en dan de temperatuur noteren op 30 seconden, 1 minuut, anderhalve minuut, 2, 3, 4, 5 en 10 minuten. Idem dito voor het andere glas, maar daarin deed ik dan maar 1 ijsblokje.

Deze gegevens dan mooi in een Excelletje Libre Office Calc steken en hier dan een grafiek van maken.
Ik heb echt wel tijd te veel.
Hieruit kunnen we twee zaken afleiden:
  1. De whiskystenen koelen in het begin sterker af dan het ijs.
  2. Ijs koelt veel langer af.
Wat ik met deze conclusies ga doen? Niet veel eerlijk gezegd. Zo'n stenen in uw glas zijn gewoonweg cool.

*Memo to self: dit experiment herhalen met kiezelsteentjes.

zondag 21 februari 2016

Volgende keer Tristão?*

Dit weekend kreeg ik te horen dat mijn vroegere buurmeisje voor de tweede keer mee-moeder is geworden van een zoontje. Voor zover ik weet is alles goed verlopen en stellen moeder en zoon het ook goed.

Langs deze weg alvast een dikke proficiat!

Haar zoontje luistert naar de naam Arno. Past wel bij zijn oudere broer vind ik, want die heet namelijk Matteo. Kijk, dat zijn nu nog eens normale namen. Ik snap ook niet waarom ouders hun kinderen per se Kenji of Shania willen noemen. Soit, ieder zijn ding.

Alleen stel ik mij de vraag hoe dat er over 60 à 70 jaar aan toe gaat gaan in het pekeshuis. Nu is dat daar nog van Marietteje dit en Jefke dat en weet ik veel welke oude namen er nog allemaal zijn. Maar dan gaat dat dus zijn van Kenjike dit en Shaniake dat... Ik heb dik spijt dat ik dat niet meer ga meemaken, ondanks mijn voornemen om minstens 100 jaar te worden.

Nu zult ge u waarschijnlijk wel afvragen waarom ik, na een al weer veel te lange stilte, de moeite heb gedaan om hier een post over te maken.

Wel het zit namelijk zo: mijn broer heet Mathias, mijn broerke heet Arne.

Waarom werd ik overgeslagen!?

*Ik weet dat dit de Portugese versie van Tristan is maar Tristo klinkt mij net te belachelijk.

maandag 4 januari 2016

Armemenseneten*

Ik heb hier op mijn blog al enkele malen gerefereerd aan herinneringen uit mijn jeugd. En nu dus weer. Sta mij toe dit te verduidelijken aan de hand van onderstaande foto. Want zoals iedereen weet zegt een beeld meer dan duizend woorden.

Voor alle duidelijkheid: dit beeld zegt niet "kots"!
Wat ge hier ziet is het resultaat van het prakken en dooreenmengen van dit:

Ziet er toch al heel wat beter uit, niet?
Volgens mij zijn de enigen die deze heerlijke maaltijd zullen herkennen en weten te appreciëren, mijn neven en nichten langs moederszijde. Dit is namelijk het wereldberoemde "patatten met eikes en melksaus" dat Bomma zo geweldig goed kon maken. Op zich is het heel eenvoudig: ge kookt aardappelen, ge kookt eitjes zodat de dooier nog lopend is en dan maakt ge ook nog wat melksaus, uiteraard op smaak gebracht met peper, zout en nootmuskaat. Dan plet ge alles en mengt ge het.

Eerst en vooral mijn respect voor Bomma: zij kon er altijd voor zorgen dat het eitje gepeld was terwijl de dooier nog lopende was maar de rest van het ei niet uiteenviel.

Zoals bovenstaande foto aantoont is het geen evidentie om het ei niet te breken in heel dit proces. Ondanks het feit dat ik Bomma's gepatenteerde techniek perfect heb weten te dupliceren. Deze techniek bestaat er in om eerst de schaal van het eitje te kneuzen met een lepeltje om dan met de achterkant van ditzelfde lepeltje de schaal los te peuteren, zonder het hele ei te verknoeien. 

Niet gelachen!

Zoals gezegd: dit is puur jeugdsentiment. Alleen Bomma kon dit gerecht perfect klaarmaken. Mama probeerde het soms ook wel eens na lang aandringen van ons, maar kookte de eieren dan altijd nét iets te hard. Ok, de dooier was nog wel een beetje lopend, maar toch net niet zo lopend als Bomma het kon maken.

En als Mama dat dan maakte zei ze er altijd bij dat dit eigenlijk "armemenseneten" was. Dat zou wel eens kunnen kloppen volgens mij, want ja, eieren, aardappelen, melk en bloem, zo veel kost dat allemaal niet. Een goedkope bron van proteïnen dus.

Het is dat we thuis geen Italiaans spreken, want in die taal klinkt "armemenseneten" alleszins veel chiquer:


woensdag 18 november 2015

Eddyke*

Er is sinds kort een meisje in mijn leven gekomen waar ik stapelzot van ben.

How how, wacht nog heel eventjes met het sturen van gelukwensen naar mijn kant! 

Néé Mama blijft zitten, ge moet de vlag niet gaan uithangen! 

En mijn waarde leden van de Phil Kevinfanclub, gene paniek, ik heb nog steeds meer dan genoeg tijd om jullie Voorzitter te zijn.

Laat me de eerste zin van deze post eventjes verduidelijken: het meisje in kwestie is Eddyke, de dochter van de Ambtenaar. Geboren op 9 november laatst leden. Ik ken ze dus nog maar goed en wel 9 dagen, maar ik ben er al helemaal gek van.

Pour la petite histoire zal ik ook eventjes de naam uitleggen: op donderdag 19 maart had de Ambtenaar mij op de hoogte gebracht van haar bestaan. Vermits ze niet wist wat het geslacht was van haar spruit, heb ik het dus maar op mij genomen om haar Eddyke te noemen. Ondertussen blijkt dat ik mij vergist heb van geslacht (ik had 1 kans op 2), maar in het kader van mijn blog blijf ik dit pseudoniem gebruiken. Zoals er al zo velen de revu zijn gepasseerd.

Zo ook bijvoorbeeld de Schooljuffrouw, die de meter is van Eddyke en er zo mogelijk nóg gekker van is dan ik het ben.

Ik moet toegeven dat ik de laatste dagen naar aanloop van de geboorte ook op hete kolen zat. En natuurlijk probeerde ik de Ambtenaar dan nog wat meer af te jagen dan normaal. 

Oprecht vriendschappelijke vragen zoals: "En hangbuikzwijntje, hoe is het ermee gesteld?" of "Is he there yet?". Een kunstzinnige zwart-wit foto met zacht licht van hare dikke buik met konijn doorgestuurd krijgen en die dan beantwoorden met een foto van mijne blote pens met een pintje bier erop rustend. En natuurlijk alle vijf voet vragen of ik nog gene suikernonkel ben geworden. 

Ik zeg suikernonkel omdat de Ambtenaar en ik geen halve druppel bloed delen, vandaar dat ik nooit een échte nonkel kan zijn. Maar kom dat onbenullige detail maakt mijn blijdschap er niet minder om.

Een van de reacties die ik kreeg van de Ambtenaar op mijn ongeduld, was: "Tristan, ik was een uur geleden nog op Facebook, dan kunt ge toch ongeveer wel raden dat Eddyke er nog niet is."

Dus ikke de dagen voor de geplande datum via Facebook maar de hele tijd ongeduldige reacties gestuurd in de aard van: "Seg Ambtenaar, moet ik woensdag nu vrijaf houden? Hoe ge weet dat niet? Hoe wilt ge dat ne mens hier iets geregeld krijgt? Man man man, dat is nog niet geboren of dat heeft al streken!"

Maandagavond stuurde ik dan: "Bon, ge waart 30 minuten geleden nog online, ik ben dus nog altijd gene nonkel geworden ;)"

Een half uur later ging de telefoon dan ineens over. De Ambtenaar?

Eddyke was geboren en bleek een meisje te zijn! Beiden stelden het wel. Eerlijk gezegd, ik wist niet wat ik moet zeggen. Ik was helemaal overladen door een gevoel van blijdschap. Joy overload gewoonweg. Ik wist echt niet wat te zeggen. Het overkomt mij zelden, maar dit meisje van slechts enkele uren slaagde er toch wel niet in om mij met een mond vol tanden te laten staan.

Woensdag ben ik dan op kraambezoek gegaan en toen was ik helemaal verkocht. Dat kleine wezentje in mijn armen houden terwijl het zo vredig lag te slapen... onbeschrijfelijk. 

Een hoogst vervelende situatie voor mij als blogger overigens.

Maar toch, ik weet echt niet wat te zeggen. Ik heb een fototje van Eddyke getrokken en ik heb er al duizenden keren naar zitten kijken. En elke keer opnieuw word ik overvallen door een heel warm gevoel van binnen.

De Ambtenaar zowat kennende zal ze zeker van dit gevoel misbruik maken om mij in te schakelen als babysit. Voor de show zal ik dan wel wat tegenspartelen en zeggen dat ik heel veel superbelangrijke zaken te doen heb die ik dan spéciaal voor haar zal annuleren, maar ik zal het natuurlijk met heel veel plezier doen.

Ik kan alleen niet beloven dat ik Eddyke niet ga hebben opgegeten tegen dat ze terug is.

*Gene paniek, dit gaat hier geen vrouwenblog worden.