zondag 16 november 2014

Dat heet dan gelukkig zijn*

Gelukkig zijn of u gelukkig voelen hangt soms af van hele kleine zaken. Neem nu de Ambtenaar bijvoorbeeld. Die kan haar geluk niet op wanneer STVV wint. Zoals dit weekend toen STVV - door mijn aanwezigheid - met 2 - 1 van Geel won. Nu de Schooljuffrouw door de Ambtenaar van dit ongelofelijke verband op de hoogte is gesteld, proberen beiden mij met alle mogelijke middelen te overtuigen om zo vaak als mogelijk bij de thuiswedstrijden aanwezig te zijn.

Helaas voor de dames acht ik het niet wijs om zo kwistig met mijn gave om te springen en zal ik mijn momenten zeer gericht weten te kiezen.

Met zo'n krachten spot je niet zomaar.

Maar kom, terug naar mezelf. Een van mijn geliefkoosde activiteiten wanneer ik 's zondags bij mijn ouders ben, is de frigo inspecteren en kijken wat ze er die avond op het menu zal staan. Dit weekend was niet anders. Maar bij het openen van de frigo zag ik iets staan dat ik al in een eeuwigheid niet meer in onze frigo had zien staan.

Geluk zit in de kleine zaken zei ik toch?
So what hoor ik u nu al denken. Een potteke liégois en een lange kromme lepel? Wordt gij dààr gelukkiger van?

Jazeker.

De reden hiervoor is dat ik bij het zien van dit potteke in de frigo, spontaan een flash back kreeg naar lang vervlogen tijden. Volgens mij was het al meer dan 10 jaar geleden dat ik nog eens zo'n potteke pudding had gegeten.

Waarom dan die lange kromme lepel erbij? Wel, die pottekes zijn redelijk groot. Als ge een gewoon koffielepelke hebt en ge wilt het laatste restje pudding eruit krijgen, moet ge met uw hand halvelings in het potteke. En dan loopt ge dus het risico op puddinghanden. Dat lange lepeltje voorkomt zo'n ongelukken. Vermits we maar één zo'n lang lepeltje in huis hebben, was het vroeger dus altijd hopen dat ge het lepeltje kondt gebruiken.

Het uit het afwasmachien halen om af te spoelen was echt wel te veel werk.

Nu moet ge weten dat het "nec plus ultra" van pottekes pudding met slagroom is dat de toefjes slagroom nog in perfecte staat zijn, zelfs na het vervoer van de winkel tot thuis. Dat draagt verder niet bij aan de smaak of wat dan ook, maar draagt wel bij tot de hele ervaring ervan.

Ge kunt u mijn ontgoocheling al voorstellen toen ik het aluminium dekseltje eraf haalde...

*Met dank aan Ann Christy voor de titel van deze post.

dinsdag 11 november 2014

Romo*

In het derde of vierde studiejaar kreeg ik van een van mijn klasgenootjes, Bart een cassette met muziek die hij voor mij had opgenomen. Wat de aanleiding van het cadeautje was, ik weet het niet meer. Maar ik zie het nog zo voor mij, de zwarte cassette met een wit etiket en rood randje met daarop in hoofdletters geschreven: ROMO.

Dit weekend was ik thuis en heb er naar aanleiding van deze post nog eventjes achter gezocht maar het jammer genoeg niet teruggevonden. Waarschijnlijk verloren gegaan of weggegooid in de loop der jaren. Zelfs als ik ze zou teruggevonden hebben zou ik ze niet eens meer kunnen beluisteren want ja, wie heeft er nog een cassettespeler bij de hand tegenwoordig?

Nu vraagt ge u misschien af wie die Romo is, die 20 jaar later nog altijd zo'n indruk op mij heeft nagelaten. Wel, Raymond van het Groenewoud is de artiest in kwestie. Hey, lacht eens niet. Als ge iemand van 9 of 10 jaar oud vraagt om Raymond te schrijven en dieje schrijft Romo dan vind ik dat een meer dan verdienstelijke poging. Enig opzoekwerk mijnentwege heeft mij zelfs geleerd welke elpee - vinyl ja, zo oud ben ik ondertussen al - hij toen voor mij had opgenomen. Moeilijk is dit niet geweest omdat ik die cassette volgens mij grijs heb gedraaid.

De volledige titel is: Het beste van Raymond van het Groenewoud - Meisjes. En altijd als ik een van die liedjes hoor kan ik mij terug verplaatsen naar mijn kinderjaren. Maar ook omgekeerd, heel vaak hoor of zie ik iets en moet ik terugdenken aan een van die liedjes. En het mag gezegd zijn, het zijn een voor een dijken van liedjes.

Om u een voorbeeld te geven. Deze vrijdag moest ik een audit doen in Luik. En toen deze gedaan was ben ik de Ambtenaar een beetje gaan ambeteren, als ik dan toch in de buurt was. En na het doen van de inkopen, het joggen lopen door de Ambtenaar en het klaarmaken van het eten door mij stelde ze mij voor om Sint-Truiden by Lights te gaan doen.

"Sint-Truiden by Night? (Ik had haar verkeerd verstaan) Allerlei lichtjes? Veel strangers in the strijd?" was mijn spontane vraag.

"Jaja, alles van dat" was haar laconieke reactie, geheel onwetend over mijn referentie aan "Romo".

Gelukkig voor de Ambtenaar had ze mij om via het hele cassetteverhaal haar onwetendheid op te vangen en dus ook de verklaring te kunnen geven bij de naamgeving van Sint-Truiden by Lights.

Het is dat ik zelf Limburger ben, anders zou ik hier een of ander flauwe mop steken waarbij ik de woorden "Limburg" en "trager" in een zin zou samenvoegen.

Maar kom, ik liet me dus maar overtuigen om 's avonds in het donker door Sint-Truiden te gaan wandelen. Het was dat de Ambtenaar erbij was, want zo alleen "in the getto" wandelen, dat zag ik niet echt zitten. En we waren nog maar net de deur uit of ik moest mijn ogen al dicht doen van de Ambtenaar. "Anders ziet ge nu al iets dat pas op het einde van de wandeling is."

Vermits ik geen goesting had om mijn ogen dicht te doen, trok ik gewoon mijne sjaal over mijn ogen. Dan kon ik ook niets zien. En zo wandelden we dus verder, richting het begijnhof voor de start van de wandeling. Ik geheel op de tast, geleid door Ambtenaar. En denkt ge dat die ook maar iets rekening hield met mijn visuele beperking? Ballen Gerard! Te pas en te onpas zeggen dat ik moest oppassen voor een trapje, daar waar er geen was en mij bijna mijn enkels laten breken over kasseien. En dan tot overmaat van ramp ineens gaan lopen en mij dwingen haar te volgen op basis van haar stem.

Om dan natuurlijk te zwijgen.

Ja, eentje heeft zich heel goed weten te amuseren op mijn kosten.

En alsof dat nog niet genoeg was vroeg ik na een kwartiertje geblinddoekt wandelen wanneer ik die sjaal nu eindelijk af mocht nemen. "Hoe gij hebt die nog altijd op?" was haar vraag vol vermoorde onschuld. "Dat was maar nodig voor de eerste honderd meter hoor. Ik dacht nochtans dat ik u gezegd had dat ge die mocht afnemen. Niet? Dan moet ik dat vergeten zijn."

Yeah right.

Wat Sint-Truiden by Lights betreft kan ik kort zijn. Een paar gebouwen die verlicht zijn. Wat kunt ge daar in godsnaams van verwachten? Niets, inderdaad. Iedereen dat niet in Sint-Truiden woont of er niet moet zijn op een vrijdag-, zaterdag- of zondagavond kan ik het alleen maar afraden. Maar dat kan natuurlijk ook altijd van mijne gids hebben afgehangen. Het enige wat de Ambtenaar mij kon vertellen was de naam van het gebouw. Haar meerwaarde was dus vrijwel onbestaande.

Om u een voorbeeld te geven: op verschillende plaatsen op de vesten waren er groepjes van drie spots geïnstalleerd.

°"Ja kijk, dit vind ik nu eens helemaal niets he, zo gewoon drie lichtjes samen zetten en dan zeggen dat dat kunst is."
-"Ambtenaar, ziet ge het dan niet?"
°"Nee, wat moet ik zien?"

*Zucht*

-"Kijk, ge hebt een groen, een rood en een blauw licht."
°"Ja en?"

*Diepe zucht*

-"Wel kijk nu eens op de grond. Ge hebt een blauwe vlek, een groene vlek en een rode vlek."
°"Ja?"
-"En als ge kijkt waar de drie kleuren samen komen, dan hebt ge een vlek met wit licht! Dit is gewoon fysica dat zich voor onze ogen ontwaard!"
°"Nu ge het zegt. Das nu al de zoveelste keer dat ik hier voorbij wandel en het was mij nog nooit opgevallen!"
-"En nu gaan we nog iets anders doen. We gaan nu heel lang in het groene licht kijken. En daarna zult ge zien dat alle groene kleuren weggefilterd zijn uit uw ogen."

Ongeloof in haar ogen was mijn deel.

Maar "zo gezegd, zo gedaan" en inderdaad, de wereld zag er ineens heel wat roder en blauwer uit toen we doorwandelden. En terwijl ik mijn vakkundige uitleg verder zette - over de staafjes en de kegeltjes en nee dat is geen variant op de bloemetjes en de bijtjes - was ze nog steeds niet van mijne uitleg overtuigd. "Weet ge wat" zei ik, "we zullen teruggaan en dan in het rode licht gaan kijken en dan zult ge zien dat ik gelijk heb."

Mijn woorden waren nog niet koud of de Ambtenaar was al terug naar de lichten gespurt.

En uiteraard had ik gelijk.

De rest van de wandeling was ook niet veel soeps moet ik zeggen, gewoon wat verlichte gebouwen, ik zei het al. Tot overmaat van ramp vergat de Ambtenaar na mijn zeer vakkundige uitleg over de gekleurde lichten en het Cosmopolitan Chicken Project van Koen Vanmechelen aan de abdij de gids toch wel zeker!

Ondank is des werelds loon.

*Geef mij toch maar Brussels by Night.

zaterdag 4 oktober 2014

Memory lane*

In een vorige post heb ik het al gezegd: als ik aanwezig ben op een wedstrijd van STVV, dan winnen ze. De Ambtenaar zal dit in alle toonaarden blijven ontkennen, de feiten geven haar echter ongelijk.

Het zat namelijk zo, het zuster van de Ambtenaar had een beter excuus als mij om niet naar STVV te moeten gaan kijken en dus mocht ik opdraven om haar plaats in te nemen. En zat ik dus daar op een zaterdagavond in de ondergaande zon naar de wedstrijd STVV - Antwerp te kijken.

Ik zeg wel ondergaande zon, maar de zon stond vlak op onze tribune gericht en ze kon nog serieus steken zenne. Met als gevolg dat ik een helft zoals de indianen de wedstrijd heb mogen volgen. Moest het op Gent geweest zijn, zo ik dit nog wel grappig gevonden hebben, nu vond ik het vooral vervelend.

"Tegen de volgende keer weet ik dat nog wel" maak ik mezelf nu wijs. Maar mezelf en de Ambtenaar kennende ben ik het tegen de volgende keer al weer vergeten en is zij het zelf ook "vergeten".

Maar "toevallig" zal ze zichzelf dan weer wel voorzien van een zonnebril. Kent ge ze?

De wedstrijd daar kunnen we kort over zijn. Om de Pa van de Ambtenaar te parafraseren: een wedstrijdje uit tweede klasse, niet meer dan dat.

STVV had weer gewonnen dus ze waren gelukkig. 1 - 0 was de einduitslag.

Ik besef dat dit experiment niet de toets van goede wetenschap doorstaat. Om echt geldig te zijn, zou de Sportief Directeur ook eens zonder mij moeten gaan kijken, zou het eigenlijk een dubbelblind onderzoek moeten zijn en zo verder.

Het punt blijft echter dat STVV wint als ik er bij ben, wat de Ambtenaar er ook van moge beweren.

Bon, de inleiding is achter de rug, tijd voor het serieuzere werk. De échte reden van deze post. Een kleine trip langs "memory lane", met mezelf als ervaren gids.

Het zit namelijk zo. Een wedstrijd van STVV is nu niet iets waar je de hele tijd op het puntje van je stoel bij moet zitten. Ze zijn natuurlijk ook niet Benfica. Iets te drinken halen, een sanitaire stop, een dutje tussendoor, dat vormt allemaal geen bezwaar. De kans dat ge juist een mooie actie hebt gemist is namelijk onnoemelijk klein. En in die wetenschap kijk ik natuurlijk heel wat rond tijdens zo'n wedstrijd.

Een van de zaken die mijn aandacht trokken was een reclamebord van Diadora. Zelf heb ik ook een mooie voetbalcarrière achter de rug als de vlotte, niet scorende spits van Verbroedering Loksbergen. Mijn carrière in het kort: ik had wel het spel doorzicht maar absoluut niet het talent.

Maar "in mijne tijd" was Diadora dus wel een groot merk van voetbalschoenen. Ik kon me nu echter met de beste wil van de wereld de laatste keer niet meer herinneren dat ik daar een truitje of schoenen van heb gezien. En toen begon ik nog wat verder te denken. Umbro, was dat indertijd ook geen groot merk? Ik kon mij nog vaag herinneren dat mijn Broer een voetbaloutfit van Manchester United had en dat daar die twee ruitjes op stonden, tot op de witte sokken toe.

Lotto? Dat was vroeger toch ook groot? "Ook De Kampioenen scoren met Lotto" was altijd aan het begin van een aflevering staat mij zo voor. Ik denk dat ze er wel Lotto het spel mee bedoelden, maar de link met het merk van voetbalschoenen was er indirect ook wel.

Reebok? Nog zo'n merk. Voetballen van Select? Handschoenen van Reusch of Uehlsport?

Van bovenstaande merken heb ik echt de moeite moeten doen om op te zoeken of ze nog bestaan. Allez ja, moeite, opgezocht via Wikipedia wil ik zeggen.

En ik zal jullie mijn opzoekingswerk alvast besparen: ze bestaan nog allemaal.

Want ja de mensen weten dat niet meer. Tegenwoordig lopen ze praktisch allemaal rond met Nike, Adidas of Puma.

En je kan van de Duitsers zeggen wat je wilt, maar de broertjes Dassler hebben het toch maar mooi voor elkaar gekregen.

*Vergeet de gids niet.

donderdag 31 juli 2014

De Rode Burgemeester*

Ge weet het misschien niet, maar onze Ondervoorzitter is naast Phil Kevinfan, ook een hevige Daniël Termontfan. Daar zijn twee redenen voor: ten eerste is hij burgemeester van Gent, waar we jaarlijks de Gentse feesten doorbrengen als een van onze vele statutair vastgelegde Phil Kevinactiviteiten. En ten tweede is Termont de eerste en enige in het leven van onze Ondervoorzitter die zijn problemen serieus neemt en die zelfs bereid is om er iets aan te doen.

Vooral dit laatste feit heeft onze Ondervoorzitter fan gemaakt van Termont. Niet langer worden zijn grieven op spot en hoon onthaald, maar krijgt hij snel een persoonlijk antwoord!

Dit voorval is ondertussen al twee jaar geleden, maar vaak genoeg haalt onze Ondervoorzitter deze afgedrukte en geplastificeerde e-mail terug boven, leest hij ze en zucht eens diep. Alsof er op dat moment een diep gevoel van grote voldoening door hem heen gaat.

Deze keer was het opnieuw van datte: "Manne, weet ge nog, twee jaar geleden, toen ik aan dieje flik vroeg waar dat Pasmans was? En dat hij mij een onbeschofd antwoord gaf. En dat ik toen mijn persoonlijke vriend Daniël Termont een mailke heb gestuurd en hij mijn probleem aan de korpschef heeft overgemaakt?"

"Ja Ondervoorzitter we kennen het verhaal, eet uwen Bicky nu maar verder op, dan zijt ge tenminste stil."

De rest van de avond verliep zoals een avondje Gentse feesten moet lopen. Tegen onze goesting iets gaan drinken in het Druppelkot - onze Sportief Directeur met zijn jenever ook altijd - dan met veel goesting gewone pinten pakken op verschillende andere plaatsen en wat naar de muziek luisteren. En als het tijd is om huiswaarts te keren, keren we huiswaarts.

Simpel toch?

Onderweg naar huis liep er ineens een oudere man mij voorbij. Ik dacht nog, tiens, die ken ik precies ergens van. Dan komt ineens onze Ondervoorzitter bijna kwispelend naar mij toe gelopen. "Voorzitter, voorzitter, hebt ge gezien wie dat was!?" wijzend naar de man die mij zo net voorbij gesneld was.

Ik werp een tweede blik en toen herkende ik hem. Daniël Termont! Dé Daniël Termont van onze Ondervoorzitter!

"Wat loopt ge hier nog naast mij te doen? Allez jong, vraagt em om met u op de foto te gaan."
"Niet nodig. Ik heb hem zojuist een hand kunnen geven." - Glunder -

Epiloog:

Bij thuiskomst haalde onze Ondervoorzitter ineens een schriftje met bloemetjes uit zijn rugzak en begon er meteen in te noteren. Dit heb ik kunnen ontcijferen terwijl ik stiekem over zijn schouder meekeek.
Liefste Kitty, vandaag heb ik mijn goede vriend Daniël Termont een hand gegeven. Deze hand ga ik de rest van mijn leven niet meer wassen.
De standpunten van onze Ondervoorzitter over persoonlijke lichaamshygiëne kennende  - "met Axe spuiten is toch hetzelfde als u wassen" - zal dit wel geen probleem vormen.

*http://www.danieltermont.be

dinsdag 29 juli 2014

Hoe het moet - deel 2*

Een hele tijd geleden had ik meegedaan aan een wedstrijd waarmee ge Keizer Karelbier kondt winnen. En vermits de uitdrukking "ge moet niet schoon zijn om geluk te hebben" op mij van toepassing is, was ik dus bij de gelukkigen.

Om kans te maken op een pakket moest ik vertellen waarom ik als -35 jarige vond dat ik een Keizer Karel mocht drinken. Want ja, als "jongere" kon ik natuurlijk hun smaak nog niet ten volle appreciëren.

Nu, listig als ik was, had ik gezegd dat mijn leeftijd van hun referentiekader afhing. Ok, hier op Aarde ben ik inderdaad nog geen 35, maar moesten we op Venus leven, waar een jaar slechts 243 aardse dagen telt, dan kwam ik wél in aanmerking.

In tegenstelling tot de leden van de Phil Kevinfanclub wisten ze bij Brouwerij Haacht zo'n weetjes wél te smaken en kreeg ik dus de blijde boodschap dat ik een pakketje Keizer Karel thuis mocht verwachten.

Dat pakketje is voor zover ik weet echter nooit aangekomen. Of het moest zijn dat mijne onderbuur het op zijn bil heeft geslagen. Maar dat kan niet, want mijne onderbuur is moslim ik maak iedereen wijs dat mijne onderbuur moslim is.

En wat is Tristans eerste reactie in dit geval waar er hem zo'n groot onrecht is aangedaan?

Inderdaad, hij kruipt in zijn pen e-mail.

Een blogpost erover schrijven is pas de tweede stap.

Dus ik stuurde een mailtje naar het algemene e-mailadres, met de uitleg die jullie hierboven vinden en de melding dat ik dus nog steeds op mijn dorst zat. En natuurlijk ook wel eventjes met een kwinkslag door het stof kruipen want volgens mij liep die wedstrijd dus al minstens twee jaar geleden...
Ik weet dat het redelijk laat is om hier achter te horen aangezien deze wedstrijd al enige tijd geleden afliep, maar zoals jullie ongetwijfeld weten komt het verstand maar met de jaren.
Een week later kreeg ik dan reactie van Anja van Marketing. Om zich te verontschuldigen voor mijn ongemak en met de belofte om het zo snel als mogelijk in orde te brengen. Ze ging onmiddellijk een pakketje naar mij opsturen.

Naar mijn werkadres, want het zou te groot zijn voor mijn thuisadres...

*Onze Ondervoorzitter was vorige keer aangenaam verrast toen hij doorklikte op de link naar de site http://www.hoehetmoet.be/. Deze keer zal ik hem opnieuw niet teleurstellen door hem door te verwijzen naar deze site met bijna dezelfde naam: http://www.hoemoethet.be/.
 

woensdag 23 juli 2014

Emmeren*

Ik vind van mezelf dat ik een bovengemiddelde woordenschat heb. Of bij uitbreiding, kennis van het Nederlands/Vlaams. En dat leidt van tijd tot tijd tot enkele bijzondere inzichten in mijn vriendenkring. Maar ik sta natuurlijk ook altijd open voor nieuwe kennis. En dat leidt ook van tijd tot tijd tot enkele bijzondere inzichten, maar dan eerder bij mij.

Het zat zo, zondag had onze Verantwoordelijke voor de Buitenlandse Betrekkingen met de Achtergestelde Gebieden in Oost- en West Vlaanderen weer een van onze jaarlijkse Phil Kevinfanclubevents in elkaar geknokt.

Onder de niet Phil Kevinfanclubleden ook wel beter gekend als de Gentse feesten.

Vermits ik er ondertussen ben achter gekomen dat Vilvoorde zowat het centrum van België is, bood de Verantwoordelijke Gebouwen spontaan aan mij te komen uithalen. En zou hij onze Sportief Directeur onderweg ook nog ergens oppikken.

Onze Ondervoorzitter zou rechtstreeks met de trein afkomen, dus daar hadden we verder geen last van omziens naar.

Maar tijdens een van onze vele diep filosofische discussies op weg naar Gent, bezigde ik ineens de uitdrukking "Hoe weet ge dat? Zaten de konijnen tegen de draad ofwa?".

De context van mijn vraag doet hier even verder niet ter zake.

Tot mijn grote verbazing vielen de twee heren in de auto volledig uit de lucht.

"Voorzitter, is dat weer zo'n uitdrukking die ge zelf verzonnen hebt?"

Vol ongeloof keek ik hen aan. Zo'n bekende uitdrukking niet kennen? Dat meent ge toch niet?

"En wat betekent dat dan Voorzitter?"

"Ge moet u voorstellen dat een konijntje juist zijn neus door de draad uitsteekt. Nee? Bon, heren, ge hebt alle twee ne supersonische GSM, doet een beetje moeite he."

Een snelle Google-search leverde al snel het juiste antwoord op.

Met de nodige nabespreking tot gevolg.

Op de Gentse feesten moesten we dit natuurlijk ook aankaarten bij onze Verantwoordelijke Buitenland. Gezien er tussen ons als Limburgers en hijzelf als compleet onverstaanbaar nogal eens communicatieproblemen optreden was ik vrij realistisch over de uitslag. Inderdaad, het fenomeen van konijnenneuzekes bij vrouwen kende hij ook niet.

Maar hij wilde van die situatie gebruik maken om ons dan weer een nieuw woord te leren.

"Voorzitter, ge weet toch wat 'emmeren' is he?"

"Tuurlijk. Dat is zoiets als 'melken', 'mekkeren' allez ja, 'zagen', zoiets?"

"Dat kan ook juist zijn, maar dat bedoel ik dan niet."

Waarna dan zijn definitie volgde.

*Epiloog: bij thuiskomst bleken de eega's van zowel Sportief Directeur als de Verantwoordelijke Gebouwen de uitdrukking "konijnen tegen den draad te kennen."

Of ze emmeren ook kennen moet ik bij gelegenheid nog eens navragen.

vrijdag 18 juli 2014

Soms vraagt een mens zich af...*

Opnieuw een sociaal geëngageerde post van Tristan hoor ik u al denken. Inderdaad, opnieuw eentje over de minderbedeelden in onze maatschappij.

Om bij deze meteen ook op jullie volgende vragen te antwoorden: ik ben wel degelijk Tristan en ik heb niets met die andere Tristan gedaan.

En ergens is deze post ook een herinnering voor onze Erevoorzitter van het leven die ons enige tijd geleden op 15-jarige leeftijd veel te vroeg heeft moeten verlaten.

Het zat namelijk zo: onze Erevoorzitter had een serieuze leerstoornis. Een of andere vorm van ADHD volgens mij. En zoals ge weet is dat bij honden maal 7. Dus elkes keer als ik ermee naar de hondenschool ging, slaagde hij er in om mij compleet belachelijk te maken. Alles wat ik hem vroeg om te doen vertikte hij om ook maar in de verste verte uit te voeren. Alles wat er rond hem gebeurde was velen malen interessanter. En om nog een beetje zout extra in de wonde te wrijven; zodra iemand anders de leiband van mij overnam - eender wie - dan luisterde hij voorbeeldig.

Wanneer het dan weer terug aan mij was - meestal voorzien van een "kijk Tristan zo moet ge dat dus doen" - werd ik terug straal genegeerd en kwam zijn lichaamstaal er net niet op neer dat ik zijne zak mocht opblazen.

Een van de trainers op de hondenschool wist mij te zeggen dat hij maar twee honden kende die zo slecht naar hun eigen baas luisterden.

Dat was onze Erevoorzitter... en blijkbaar ook zijn hond.

Toch een troost.

Bon, ondertussen werk ik al enkele jaren in Brussel. En zoals zovelen neem ik de trein om naar mijn werk te geraken. Gezien de centrale ligging van mijn werk stap ik dus op en af in Brussel Centraal. Voor zij die het niet weten, als ge net zoals mij de zijingang gebruikt, zitten er op en rond het gras daar altijd heel wat clochards met hun honden.

Hangclochards als het ware.

En ik verwonder mij er altijd over hoe gehoorzaam en afgericht die hun honden wel niet zijn. Dat loopt de hele tijd los, door elkaar, met elkaar te spelen zonder ook maar de minste problemen. (De honden, niet de clochards.) Bij het aanschouwen van zo'n aandoenlijke tafereeltjes vraag ik mij altijd af hoe ze dat toch maar voor elkaar krijgen, zo'n gehoorzame viervoeters.

Gaan die daar misschien op zondagmorgen mee naar de hondenschool?

Ik zie het al zo voor mij, hoe ze daar zouden staan. Zo 's morgens vroeg op een graspleintje, de sprietjes glinsterend van de dauw dat er nog op ligt. In hun veel te ruime, smerige jogging, met een halve liter bier in de ene hand, de hond aan de leiband in de andere. Al geeuwend de slaap nog uit hun ogen wrijvend, terwijl rond hun heup zo'n buideltas met de snoepjes voor de hond bengelt.

Maar ik zal waarschijnlijk wel wat te veel verbeelding hebben.

*Met dank aan Gorki voor deze diepzinnige titel en prachtige liedje. Een liedje dat buiten de titel compleet irrelevant is bij deze post.

...

"Er is hoop voor iedereen."