Fuck you, I won't brew what you told me!*

Ethisch gezien bevind deze post zich ter hoogte van foie gras. Ge weet dat het fout is maar toch eet ge het omdat het zooooo lekker is. En ook al omdat faux gras gewoonweg niet deugt.

Maar hey, het is nu ook niet alsof ik elke dag foie gras tussen mijn boterham smeer he. Om dat te kunnen moet ik eerst het grote lot winnen bij Euromillions. En om dat te kunnen ga ik eerst moeten meespelen met Euromillions.

En daarbij, foie gras smeert ge op toast.

Enniewij, het zijn feestdagen en dan mag een mens zich wel eens een uitspattingske meer permitteren vind ik zo.

Voor kerstavond werd ik door mijn oudste Nicht uitgenodigd om samen met de rest van de familieleden bij haar in de straat - waaronder ook mijn Ouders en ik dus vroeger ook, vandaar dat ik mocht komen - af te komen en een goed stukske te fretten. Dit laatste had ze er dan wel niet hardop bij gezegd, maar ik wist uit ervaring dat dit wel mee in het pakket zou zitten. Mijn Schoonneef (bestaat dit eigenlijk wel?) kan namelijk een lekker stukje koken. De Souschef zal waarschijnlijk wel beter kunnen koken, maar Schoonneef kookt toch wel op een niveau dat  de betere boerenkost ver te boven stijgt.

Maar kom, als ge al op voorhand weet dat er op "hoog op smaak" gekookt gaat worden, dan kunt ge zelf ook niet achterblijven vind ik. Plus dan kunt ge als gast ook iets speciaals meepakken, omdat ge weet dat ge kok in kwestie het wel zal weten te appreciëren. Daar had ik vorig jaar bijvoorbeeld voor gezorgd door de chocolaatjes voor bij de koffie bij Marcolini te gaan halen.

Deze keer had ik het anders aangepakt. Bij het binnenkomen groette ik mijn Nicht en bij het overhandigen van het cadeautje zei ik de mysterieuze woorden: "Vorig jaar had ik voor de chocolade bij de koffie gezorgd, dit jaar heb ik voor de koffie zelf gezorgd."

Een lege blik van mijn Nicht was mijn deel.

Bon, culinair barbaar, ik zal het cadeautje maar overhandigen aan mijn Schoonneef, die zal dat tenminste naar waarde weten te schatten. Plus dan heb ik een excuus om eventjes in de potten te gaan snuffelen.

"Ha Schoonneef! Uw echtgenoot wist mijn cadeautje niet naar waarde in te schatten, maar ik denk dat gij het wel beter weet."

"Oelala, kopi luwak ofwa?"

Kijk, ondanks het feit dat mijn Schoonneef dit gewoon van het etiket kon aflezen, was dat de reactie die ik een beetje hoopte te krijgen.

"Dat is toch gemaakt van kak he?"

Zucht.

En dat was dus de reactie die ik vreesde te krijgen.

Voor de laatste keer: de civetkat - geen kat trouwens - eet de koffiebonen op, verteert die deels in zijn maag en kakt ze terug uit. Het vruchtvlees is weg, de boon blijft over. En die bonen worden dan verzameld - en goed afgespoeld mag ik hopen - gebrand, gemalen en daar drinken we dan koffie van.

En dat is niet echt ethisch vermits ze die beesten in kooien houden en wat uithongeren en ze dan koffiebonen voederen. In het wild eten die beesten alleen de meest rijpe bonen. Als ze in gevangenschap wat worden uitgehongerd blijken ze ineens niet meer zo kritisch te zijn wat rijpheid betreft.

Kijk als ik dit zou vertellen in aanwezigheid van de Ondervoorzitter zou hij ineens met zijn hand zijn broekzak ingaan om zo snel als mogelijk zijn gsm op te kunnen duikelen en zijn buzzer af te kunnen spelen.

Meestal is onze Ondervoorzitter te laat.

Véél te laat.


*Rage Against The Coffeemachine

Zwarte Speed*

Eerst en vooral dit: wat bezielt die Hollanders toch om zo te zitten kankeren of Zwarte Piet al of niet racistisch is? Ik kan mij niet voorstellen dat er ook maar een Piet rondloopt die zich laat schminken met het idee: "Nu ga ik hier eens een hoop negers belachelijk maken."

Net zomin ik mij kan voorstellen dat er ook maar één kind rondloopt die zich vragen stelt bij de persoon van Zwarte Piet. Dat is de hulp van Sinterklaas. En ja die is Zwart. En dan? Zwarte Piet is overigens veel plezanter en grappiger. De Sint is een oude man... in een lang kleed! Zwarte Piet komt tijdens de speeltijd tenminste mee met ons voetballen op de speelplaats!

Op 6 december maakt Zwarte Piet de kinderen gelukkig. Zo eenvoudig is het.

Maar kom, over tot de orde van de dag.

Voor zij die vrezen dat ik aan het experimenteren ben geslagen met drugs, gene paniek. Deze post gaat over fastfood en het hulpje van Sinterklaas. Vandaar dus Zwarte Speed.

Donderdag had ik na het werk een hongertje en dat kon voor een keer niet wachten tot ik terug thuis was. Gelukkig is er in het Centraal Station een Quick die mij van dit hongertje kon afhelpen. En ik dus aanschuiven voor een hamburger. Hamburger besteld en dan doorschuiven naar de andere kant van de toog waar ik hem zou krijgen.

Terwijl ik daar stond te wachten riep de Quickmedewerker ineens naar iemand in het filiaal. Ik keek achter mij om te zien wie de onverlaat was en wat hij verkeerd zou hebben gedaan. Ik zag er een clochard stilletjes zitten aan een tafel, volledig onderuit geschoven, een wazige blik in de ogen.

"Monsieur! Venez ici s'il vous plait" Met veel tegenzin waggelde de clochard naar de toog. Ik verwachte dat Quickie deze man diets zou maken dat het niet de bedoeling is dat hij daar zijn roes zou komen uitslapen en vriendelijk te verzoeken op te hoepelen, zonder de rest van de klanten lastig te vallen.

"Je peux vous offrir des frites?"

Mijn broek zakte ter plaatse af.

De clochard mompelde iets onverstaanbaars, Quicky haalde een groot pak frieten met nog mayonaise er boven op.

Had ik al gezegd dat Quickie zwart was?

Donderdag was het 5 december.

Nu weet ik dus wat Zwarte Piet de rest van het jaar doet.

Incognito de minderbedeelden gelukkig maken.

Mijn dag was meteen goed.

*Met dank aan Filemon voor deze titel.

Kiss The Sous Chef*

Als ik zelf op mijn blog afga lijkt het alsof ik alleen maar alcoholische uitspattingen heb gekend de laatste tijd. Allez ja, de laatste vier posts gaan al dan niet expliciet over op stap gaan met Tsigalko.

Maar deze keer heb ik mezelf eens culinair laten gaan.

En zonder Tsigalko.

Wel met aangepaste wijnen, er zijn grenzen.

Het zit namelijk zo. Mijn nichtje is Sous Chef bij De Kwizien. En zij had voorgesteld om eens een neven- en nichtenavond te houden "op haar werk".

Uitstekend voorstel.

De avond begon voor mij jammer genoeg redelijk slecht. De te verwachten spits van een vrijdagavond kreeg een goede klets regen erboven op waardoor de ambiance onderweg gegarandeerd was. Al een geluk dat Gunther D. mij onderweg naar Hasselt vergezelde met Danny Fabry die live zijn beste hit ten gehore bracht: Ca c'est la vie. Jammer genoeg brak hij dit hoogtepunt van de avond af door zijn nieuwste singletje te brengen: Fitter Van Getwitter.

Ik weet niet welk clipje ik het meest verontrustende vind: het eerste clipje waarin hij zijn eigen dochter aan het versieren is of het andere waarin hij doet alsof hij helemaal mee is met de moderne communicatiemiddelen. En daarmee vrouwen weet te versieren.

En ja, hij is wel degelijk te volgen op Twitter.

Kom, een half uur later dan afgesproken was ik dan toch veilig tot in Hasselt geraakt. Het schoon volk komt altijd later op de avond, dat is al langer geweten.

Deze keer was het echter aan mij om Bob te spelen, nadat Broertje het ook eens voor mij en Broer had mogen doen en Neefje het bij de trouw van mijn Neef voor mij had gedaan. Maar kom, de avond was nog jong, tijdens het eten een glaasje meedrinken moest zeker kunnen, daarna zouden we het verder dan maar alcoholvrij houden.

De Sous Chef had voor ons glaasje bij het aperitief gezorgd - waarvoor dank trouwens - wat ze juist van het eten had gemaakt dat weet ik niet meer, maar het was allemaal zeer lekker. Het is dat de Sous Chef ons op voorhand had gebrieft over wat we allemaal te eten zouden krijgen dat ik het hier nog kort kan samenvatten want anders had ik het gewoon op "zeer lekker" gehouden.

Maar om jullie toch eventjes te laten watertanden hierbij de korte oplijsting van de ingrediënten:

De amuse-bouche die had ze ons niet gezegd, maar ik weet nog dat er ergens iets bij was dat in zo'n gedraaide schelp had gezeten. Ik gok op wulk? En de andere was "zeer lekker".

Voorgerecht

Gamba – Zwezerik - Vadouvan – Olijven – Augurk – Witte Bonen - Tomaat
Hoofdgerecht
Eend op drie manieren – boekweit – Witloof – IJzerappel – speculaas - cantharellen
Dessert
Peer – Ganache – Jeneverijs – Walnoten – Kweepeer

En bij de koffie ook nog van al zeer lekkers.

Omdat de avond nog jong was heeft een deel van de jeugd dan nog eens verder Hasselt onveilig gemaakt.

Grappig om dan ineens een oude schoolkameraad terug te zien op café. Het moest ongeveer 10 jaar geleden geweest zijn dat we elkaar nog eens gezien hadden.

Zijn reactie: "Tristan! De laatste keer dat ik u gezien heb stond ge op het podium in de Fitlink."

Mensen die mij een beetje kennen weten dat het hier hoogstwaarschijnlijk over een andere persoon gaat die heel hard op mij lijkt.

En vermits aan alle mooie liedjes een eind komen moesten we ook nog terug huiswaarts keren. Broertje en Neefje zouden met mij mee naar huis rijden.

Op de terugweg:

Broertje: "Ik heb goesting in ne Bicky."
Neefje: "Ik zal anders eens kijken of de Mc Donalds nog open is, daar rijden we toch nog langs op de terugweg. Jah! Die is nog open tot 5h!"

En dus zijn we nog een Vegas gaan uithalen.

De Sous Chef moest het weten.

*Het internet stelt nooit teleur.

Vrouwen die vals spelen en Tsigalko die er misbruik van maakt*

De laatste keer dat een vrouw oprecht enthousiast was om mij te zien was afgelopen zaterdag.

De voorlaatste keer dat een vrouw oprecht enthousiast was om mij te zien ligt alweer zo'n 31 jaar achter mij.

Ik moet Bonj daar trouwens nog altijd voor bedanken.

Maar kom, om op de meest recente keer terug te komen. Tsigalko had mij gevraagd om samen met hem de plaatselijke middenstand van Leuven te gaan sponsoren. Hoewel, aangezien we vooral AB InBev hebben gesponsord, stel ik me vragen bij het goede voornemen van Tsigalko. Anyway, het belangrijkste was dat we ons goed gingen amuseren.

Op een gegeven moment zegt Tsigalko tegen mij: "Seg Tristan, is dat daar niet uwe oude Klant?" (Voor alle duidelijkheid, oude zoals in voormalige en dus niet de leeftijdsgebonden versie ervan. De Klant in kwestie is namelijk een frisse jongedame. Jaja, op 5 jaar tijd kunt ge al eens geluk hebben met uw klanten. Op deze klant na heb ik 5 jaar dikke pech gehad.) Er eens naar gekeken en ontkennend geantwoord.

"Zeker van?"

"Zeker genoeg."

"Hébt ge die eigenlijk al eens ooit in het echt gezien, Tristan?"

OK, ik moet toegeven dat dat een redelijk pertinente vraag was.

"Jaja, ene keer op vergadering geweest daar en ik heb die ook aan mijne LinkedIn toegevoegd. Want als ik mij niet vergis had mijne Klant een lichtere haarkleur."

"Ik denk toch dat ze het is zenne Tristan..."

Kijk, zoiets kunt ge maar op een manier oplossen. Hand uitsteken en het woord "ne bok" zeggen, waarop Tsigalko mijn hand aannam en tot de actie overging door de dame in kwestie aan de tand te gaan voelen.

Zegt dat het niet waar is! Dat is die echt ofwa? Hoe kan Tsigalko die in godsnaam kennen? Dat was toch nooit zijne Klant, ofwel? Enige correcte reactie was met mijn rechtse hand een vuist maken, er twee keer mee op mijn hart kloppen en "respect" zeggen.

Bon, gezien het toch míjne vroegere Klant was, ook maar eventjes goeiendag gaan zeggen.

"Ah ma hier seh, den Tristan!"

Op haar enthousiasme afgaande, verwarde ze mij met een andere Tristan, kon bijna niet anders.

Soit, ik ging mijn schuld maar ineens bij Tsigalko inlossen.

"Bok?"

"Uhuh!"

"Seg, ik zal de Klant ook maar ineens trakteren zeker, vermist dat het dankzij haar aanwezigheid is dat ik u nu moet trakteren?"

"Bwa nee, dat is niet nodig."

10 minuten later kreeg ik ineens van de Klant een pint in mijn handen geduwd...

Merci Tsigalko, nu lijk ik hier de ongelikte beer die het niet nodig vindt om de dames in het gezelschap iets aan te bieden. Vandaar dat ge mij altijd mee vraagt om uwe wingman te zijn ofwa? Met als gevolg dat ik als "wiedergutmachung" ook de volgende ronde mocht betalen én deze keer absoluut de Klant niet mocht vergeten en natuurlijk haar vriendinnen van een drankje voorzien.

Als we dan toch door het stof moeten, dan maar ineens tegoei.

Tsigalko, veeg die grijns van uw gezicht, ze stoort mij. En het feit dat ge mij er altijd moreel toe chanteert om "het grasmachien" - mijn, volgens u tenminste, gepatendeerde dansmove - uit te voeren stoort mij nog veel meer.

Ja man, chantage ge hoort het goed! Als de Klant ineens met een smile tot achter haar oren op mij afstapt en mij vraagt om "het grasmachien" te doen noem ik dat inderdaad chantage.

Het is dat ik anders geen logies meer heb dat ik er niet te veel over durf zeggen.

Achteraf bekeken was het allemaal nog wel redelijk surrealistisch; een gat in de nacht in een café ineens een oude Klant tegenkomen, die dan nog eens blij is van u te zien - geloof me, ik ben daar nog altijd niet goed van - om er dan nog wat later mee onnozel staan te doen op dansvloer én dan later op de avond nog eens tot de vaststelling te komen dat uwe gsm zich automatisch heeft aangepast aan het winteruur!

Veel gekker kan een avond volgens mij niet worden.

*Op een van haar twee LinkedIn profielen staat de Klant nog met lichte/blonde haarkleur, net zoals ik ze had gezien de laatste keer. Maar dat was dus blijkbaar een oude foto.
Maar wie ben ik, ons Bea kan het allemaal beter verwoorden.

Los in m'n broek*

Onderstaande feiten hebben zich al twee weken geleden voorgedaan, maar ik ben nog altijd bezig met het trauma ervan te verwerken.

Sommige zaken zijn geleden van uw kindertijd dat ge ze nog hebt meegemaakt. En over sommige zaken - Sinterklaas, de paashaas, verjaardagsfeestjes met een gigantische stapel pannenkoeken - kunt ge redelijk nostalgisch aan terugdenken als "die goede oude tijd". En bij gelegenheid probeert ge die gevoelens ook terug op te wekken.

Buikpijn hebben na het eten van te veel pannenkoeken met choco en ijskoude melk, het blijft een geweldig gevoel.

Andere zaken uit de kindertijd, probeert ge dan weer zo snel als mogelijk te vergeten. Kapot gevallen knieën, ellebogen en kinnebakken die ontsmet moeten worden, de plakker die er enkele dagen later dan van af moet worden getrokken, veel te vroeg moeten gaan slapen - "jama mama, het is nog licht buiten!" - om dan nog maar te zwijgen van het trauma dat ge oploopt zodra ge weet wie Sinterklaas nu eigenlijk echt is.

Deze post gaat over het tweede gevoel. Een gevoel dat al zo lang geleden was dat ik mij zelfs niet meer voor de geest kon halen hoe het juist voelde. Dat het onaangenaam was, dat wist ik maar al te goed, maar het was volgens mij toch al zo'n dikke 15 jaar geleden dat ik het nog eens aan de lijve mocht ondervinden.

Ik ga hiervoor moeten terugspoelen naar een avond in september,  meer bepaald een vrijdag de 13de - nomen est omen - voor de wedstrijd Hot Shots - Vitoria Diabolix.

Zoals jullie weten ben ik bij gelegenheid de niet onverdienstelijke goalie van dit zaalvoetbalploegje van mijn oud collega Tsigalko. Deze keer zou ik echter aan het executiepeloton ontsnappen vermits "Gman" in de goal zou staan. Ja lap, dat betekende dat ik op het veld moest staan. En dat ik dus zou moeten gaan lopen. Pff. Ik werd al moe bij het gedacht alleen al. Maar gelukkig hadden we deze keer 3 (!!) reservespelers op de bank zitten. Als ik niet op tijd en stond had kunnen wisselen, dan lag ik nu waarschijnlijk nog steeds op intensieve aan de zuurstoftank gekoppeld.

Ma Tristan, en uw triatlonconditie dan, vraagt ge u misschien af? Wel, triatlon is een duursport, daar waar voetbal een janettensport is. En doordat ge de hele tijd korte sprintjes moet trekken, is het een heel andere soort conditie dat ge daar voor nodig hebt. Dat is zoals triatlon: het is niet omdat ge een goede loopconditie hebt, dat ge ook een goede fiets of zwemconditie hebt. Het versterkt elkaar wel allemaal, maar het is een andere belasting van uw spieren en die moet ge dan ook voldoende trainen.

Al zeer snel bleek dat mijn inbreng vooral van kwantitatieve aard was, eerder dan kwalitatief. Tja, wat wilt ge? Ik heb enkel ervaring met voetbal op een groot veld in de spits bij Verbroedering Loksbergen, en nu moest ik ineens overal meespelen en heel anders verdedigen en rondlopen, op zo'n klein plein in een zaal.

Vandaar dus ook dat ik spontaan voorstelde om "links bank" te gaan spelen.

Op zich waren we niet slecht aan het spelen. De eerste helft grepen we Hot Shots bij momenten zelfs naar de keel, maar het ontbrak ons alweer aan scorend vermogen. Tegen de paal en de deklat, geen probleem, maar dus nooit tegen de netten.

Allez ja, wel tegen het zijnet maar daar waren we niets mee.

De tweede helft zouden we echter "in for the kill" gaan. Zij hadden geen reservespelers, wij hadden er drie. Ons conditioneel voordeel moest toch gaan doorwegen was zo was de achterliggende gedachte.

Quod non.

Fysiek overwicht, dat is allemaal goed en wel, maar als de techniek er niet is, dan loopt ge u helemaal dood. En blijkbaar gelden er bij zaalvoetbal ook nog eens allemaal belachelijke regeltjes over hoe ge bijvoorbeeld de bal niet langs achter moogt afpakken van de tegenpartij.

Janettenstreken zeg ik u.

En toen ik mij dus weer voor de duizendste keer suf aan het lopen was achter de bal en mezelf eventjes tussen de goal en de aanvaller plaatste om mee te verdedigen en de afstraffing niet te erg uit de hand te laten lopen, was het van datte.

Tegenpartij haalt uit, bal komt daar waar ge hem als man absoluut niet wilt krijgen... tussen mijn dikke tenen.

Ik piepte meteen een octaaf of drie hoger.

*Niet het filmke dat ge verwacht.

Suplise!*

Iedereen houdt van aangename verrassingen. Zij dit beweren dat dit niet waar is liegen. Ofwel vergissen ze zich met verassingen. Maar ik kan mij niet onmiddellijk inbeelden hoe een verassing aangenaam kan zijn.

Om terug to the point te komen. Half augustus was Tsigalko "os" geworden. Ondanks dat hij bij hoog en bij laag beweerde dat hij het niet zou zijn omdat hij toen juist een vriendin had. De regels zijn de regels, Tsigalko! Maar kom, ik heb er maar niet verder op aangedrongen.

Zijn kameraden wilden dit nu goedmaken door hem een verrassingsfeestje te geven samen met nog heel veel andere vrienden die ik nog nooit gezien had. Om 20h30 moesten we zeker zien daar te zijn want om 20h45 - 21h zou Tsigalko listig naar daar gelokt worden. Iedereen zich dus aan het haasten geweest om toch maar op tijd daar te zijn.

Om 21h50 kwamen die sjarels dus pas binnengewaaid... Te laat zijn op zijn eigen feestje, dat is proper!

Maar kom, ondertussen toch de tijd wat gedood door bier te drinken en te socialisen met de rest van de Vittoria Diabolixspelers die er al waren, in afwachting tot Tsigalko er zou aankomen.

Shtt, sshtt, ze zijn daar.

Pfiet!!!! (geluid van die toeters die zo uitrollen) en dan met de hele bende "Happy Birthday" zingen. Ik hoop maar dat Sabam ons er niet de rekening van nastuurt. Nog tot 2030 gelden daar auteursrechten op.

En toen kon het feestje natuurlijk volledig losbarsten. Listig als ik was had ik slaapgerief meegenomen en in mijn auto achter gelaten. Toen Tsigalko plichtsgetrouw kwam rondvragen wie nog wat wilde drinken zei ik dat hij voor mij een cola mocht meepakken, "omdat ik straks nog terug naar huis moest rijden". "Ge kunt altijd thuis blijven slapen" was hierop zijn reactie. "Allez dan, omdat ge zo aandringt. En pakt mij dan maar een pintje mee."

Prima geregeld, al zeg ik het zelf.

Ge weet dat een vorig feestje goed is geweest als op het huidige feestje ineens iemand naar u toe komt en zegt "Seg, vorige keer hebben wij zo het schijnt de hele avond onnozel staan te doen onder ons tweeën?" "Ik kan mij der niets van herinneren. Hoe heet gij eigenlijk? Nee, zegt mij niets." "Ja, ik wist het ook al niet meer, maar ze komen mij dat hier juist zeggen."

Waarna we opnieuw heel de avond onnozel hebben staan doen met ons tweeën. Maar deze keer ben ik het dus niet vergeten.

Nog later op de avond kwamen dan de verzoeknummertjes. Mijn nieuwe beste vriend en ikzelf, zijn net zoals Tsigalko hevig van van het betere Vlaamse werk. Vlaamse slagers à la Renmans kennen al lang geen geheimen meer voor ons. En dus gingen we Willy Sommers aanvragen met "Als een leeuw in een kooi", gevolgd door Bart Kaells onovertroffen "Zeil je voor het eerst".

Het was niet meer dan gepast om te roepen: waar zijn die handen Blankenberge?!

En nóg later op de avond kwam het langverwachte melodieuze gedreun van de jaren '90. Kijk, soms kan het heel simpel zijn en moet ge der gewoon dikke schijven tegen aan gooien. En toen kwamen de verzoekjes mijn richting uit: "Allez Tristan, doe de grasmaaier!".

Kijk, ik ga het hier nog ene keer zeggen en dan is het gedaan, maar ik ken begot gene dansmove die "de grasmaaier" heet. En ook niet "het grasmachien". Blijkbaar heeft Tsigalko mij ooit ene keer die beweging zien maken en daarom beslist dat ik die beweging altijd gemaakt heb en nu dus ook altijd opnieuw moet maken. En ondanks de beweringen van een van onze cheerleaders dat ze mij zelfs al heeft gefilmd terwijl ik die danspasjes tentoon spreid, blijf ik het ontkennen. Maar kom, we hebben ons toch goed weten te amuseren.

Tsigalko en ik zijn dan samen naar huis gewaggeld, om dan 's anderendaags tot de vaststelling te komen dat Tsigalko al zijn cadeaus op café was vergeten en dat ons haren pijn deden als we erdoor gingen met onze handen.

Gelukkig zijn we ondertussen al te oud geworden om nog dure eden te zweren dat we nooit meer zo veel zullen drinken.

*http://www.youtube.com/watch?v=RB2GboGOuTI

Het meisje met de zwavelstokjes*

Zaterdag was het de seizoensafsluiter van Vitoria Diabolix. Volgens de puntentelling bijgehouden door Tsigalko, is de match op 15 - 4 geëindigd. Volgens mijn team mochten ze dan eigenlijk nog heel blij zijn met mij in de goal. Ik was vooral content dat de keeper van de tegenpartij - ondanks hun verwoede collectieve pogingen - er niet in geslaagd is om te scoren. 15 goals binnenkrijgen tot daar aan toe, maar de vernedering van de keeper van de tegenpartij te laten scoren zou de druppel geweest zijn.

Maarja, wat wilt ge? Zaalvoetbal is normaal gezien een sport waarbij er 5 spelers op het plein staan, en er continu gewisseld kan worden met de bank. Op onze bank zaten twee supporters. Twee meer dan ik mij ooit kan herinneren. Maar ja, zonder reservespelers liep mijn ploeg zich natuurlijk dood, wat zijn gevolgen had voor balrecuperatie bij balverlies. Die was gewoon onbestaande. En daardoor werd ik geregeld voor een executiepeloton van 3 tegenspelers gezet.

Soms overleefde ik het, meestal was ik de pineut.

Maar kom, vandaag was voetbal maar bijkomstig. Het Eurovisiesongfestival, daar was het ons om te doen! En voor alle duidelijkheid, dit is inderdaad geveinsd enthousiasme.

Om eerlijk te zijn: ik kan mij met de beste wil van de wereld niet meer herinneren wanneer ik de laatste keer naar Eurosong heb gekeken. Of liever, het van begin tot einde heb uitgekeken. Dat moet volgens mij van Clouseau of Ingeborg geleden zijn. Ik was echter een van de weinigen in die positie. Een van onze supporters was ook een leek zoals mij, maar de rest waren echte die hards. Ze hadden allemaal de halve finales gezien én konden ondertussen al enkele liedjes meeneuriën. En ze waren ondertussen al volledig gesmolten voor de charmes van onze Belgische inzending, Roberto Bellarosa. Volgens hen zou hij hét meisjesidool van het moment zijn.

Die poster boven het bed van Tsigalko vond ik er echter een beetje over.

Om eventjes het plaatje beter te schetsen: 6 mannen en 1 vrouw, allen dertigers, die naar Eursong zaten te kijken. Het zou het begin kunnen zijn van een slechte mop. Strafste van al was dan nog dat het vooral de mannen waren die begeleidende commentaar gaven op de garderobes van de deelnemers. Vooral de vurige jurk van Moldavië wist hun voorkeur weg te dragen.

Verder natuurlijk de nodige commentaar op de falsetstem van Roemenië, de fluit van Denemarken, de vertederende lach van Roberto Bellarosa en de reus van Oekraïne. Onze voorkeur ging uiteraard naar Roberto Bellarosa. Hij zou zeker winnen. En daarna Noorwegen. Bon, na de eerste stemrondes werden onze verwachtingen al aangepast naar 'top-5'. Dan 'top-10'. Om het uiteindelijk toch maar op de linkerkolom te houden. Waar Roberto dan ook met zeer veel glans in slaagde!

Dat ik die avond met echte diehards te doen had, bleek ook duidelijk bij het toekennen van de punten. Toen het de beurt was aan Spanje, werden ze lichtjes euforisch. Ik snapte het niet echt.

"Allez nu Tristan. Spanje... Spànje! Ge zijt toch niet vergeten dat die indertijd Lisa del Bo ook 12 punten hebben gegeven?"

Ik heb het opgezocht, het klopt...

*Om de link te vinden tussen de titel en mijn post, een korte samenvatting vinden jullie hier en dit dan gecombineerd met de winnares van de avond.