Sorry*

Nope, ik ben niet van plan om hier ineens publiekelijke verontschuldigingen te plaatsen. Publieke verontschuldigingen zijn niet zo mijn ding eerlijk gezegd. Daarbij, ik zou niet weten waarvoor ik mij zou moeten verontschuldigen. Ok, ja, ik had beloofd dat ik gisteren deel twee van "Koken met de Ambtenaar" online zou zetten en ik heb dat niet gedaan. Big whoop, wanna fight about it?

Maar kom, ik heb van de week eindelijk mijn langverwachte plaat aangekregen en die wil ik toch eventjes kort toelichten. Muzikale opvoeding als het ware. En, raar maar waar, het moet niet altijd Phil Kevin zijn.

The Hermit Sessions van Kyteman. Toegegeven, het is al een paar jaar oud, en ik heb de CD dan ook al een paar jaar, maar nu heb ik ze dus ook op vinyl. Plus er zit ook wel een mooi verhaal achter over waarom ik die CD ooit gekocht heb.

Op 20 februari 2009 - lang leve het internet zodat jullie deze aflevering ook zelf kunnen herbekijken - bleef ik toevallig hangen op een uitzending van De Wereld Draait Door. En dat moet zo ergens rond 40'30" geweest zijn dat ik had ingepikt op het programma want er werd toen juist een stukje muziek gespeeld door een onnozelaar in een wit t-shirt die wat stom stond mee te bewegen op de muziek en te doen alsof hij kon dirigeren. Het liedje op zich vond ik niets speciaal moet ik eerlijk zeggen. Niet slecht, niet geweldig.

Waarschijnlijk was er toen niets beters op tv want anders zou ik wel weggezapt hebben. Gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Toen werd Kyteman - zo noemde hij zichzelf - aan de tafel uitgenodigd om kort zijn nieuwe cd te bespreken en ook de ontwikkeling ervan, die blijkbaar zo'n 3 jaar had geduurd. En dan rond 43'30" slaat Jan Mulder ineens een kanjer van een barst in het pantser van Kyteman. Kyteman vertelt over de moeilijke momenten bij het tot stand komen van de CD en hij is er nog altijd duidelijk van geëmotioneerd. En Mulder blijft maar doorduwen en wrikken en je ziet dat Kyteman het er echt moeilijk mee heeft.

Dan spelen ze een kort fragment van dat liedje waar Mulder juist de ziel van heeft blootgelegd. En toen ik het liedje hoorde kreeg ik kippenvel. Het liedje was perfect hetgene dat hij juist aan het vertellen was. De lummelachtige nitwit die hij enkele minuten geleden nog was, was vervangen door een muzikale poëet.

Prachtig om te zien en nog meer om te horen.

Na het zien van dag filmpje heb ik 's anderendaags gewoonweg de CD gekocht. Ik koop normaal gezien nooit cd's. Ik kan mij er niet toe brengen om er geld aan uit te geven, om dan er maar één liedje goed van te vinden. Maar dit liedje was zo sterk en zo overtuigend dat ik er geen seconde over getwijfeld heb. En de CD ligt nu al enkele jaren in mijn auto. En de andere liedjes heb ik ondertussen ook al weten te appreciëren, maar toch, elkens keer opnieuw als "Sorry" gespeeld wordt krijg ik kippenvel.

En vermits ik in mijn appartement geen CDspeler heb, maar wel een platenspeler, heb ik nu dus ook de plaat gekocht. En ik ga hier nu niet de muzieksnob uithangen door te beweren dat ge het verschil tussen digitaal en analoog echt wel hoort - ik betwijfel trouwens ten sterkste of ik het al zou horen - maar de magie van de plaat op leggen draagt bij tot de hele muziekervaring.

En op CD of op plaat, het is gewoonweg een oersterk nummer.

*Voor zij die alsnog hoopten om vandaag deel twee van "Koken met de Ambtenaar" te kunnen lezen.

Euhm...

Sorry?

Het Zakmes*

Ja, ik weet dat ik gisteren had gezegd dat ik vandaag deel twee van "Koken met de Ambtenaar" zou plaatsen, maar ik had gewoon meer goesting in dit stukje. Daarbij, alsof er ook maar een iemand onder jullie is die oprecht geïnteresseerd zou zijn in wat ik hier te schrijven heb. En anders, ik had ook een zaagske kunnen spannen over het rotweer van vandaag, prijst uzelf dus al maar gelukkig.

Bon. Als kind herinner ik mij een stukje reclame over een film die toen in Nederland uit ging komen. Het ging over een kind dat het zakmes van zijn vriendje had geleend en vergeten was het terug te geven. En toen hij later dit mes terugvond, bleek dat zijn vriendje al was verhuisd. En met een dikke stift schreef hij toen op de muur in het verlaten huis: "Tim ik heb je mes."

Althans, zo is het in mijn beleving allemaal gegaan. Ik heb de film nooit gezien en volgens Wikipedia is de film in 1992 uitgebracht. Ik was toen 10 jaar... Ik zou de film eens moeten zien, om te kijken of 20 jaar tijd mijn herinneringen niet te veel hebben bijgekleurd.

En ja, ik weet dat het creepy is dat ik reclame van 20 jaar geleden nog zo helder voor de geest kan halen.

Maar, het toeval wil dat ik ook ongeveer rond die tijd van mijn peter voor mijn kerst een zakmes had gekregen. Ik weet niet meer precies hoe oud ik was, maar ik denk dat ik in het vierde of vijfde studiejaar moet hebben gezeten. Het zesde studiejaar kan niet, want mijn Broertje had mijn zakmes ooit achter mijn rug mee naar school genomen.

De kleuterschool dan nog wel...

Waarom ik dit allemaal vertel? Omdat ik er al eventjes van uit was gegaan dat ik dat mes niet meer had. Ik had het al enkele jaren niet meer gezien, dus dacht ik dat het ergens was kwijt gegaan in een of andere verhuis. Of misschien gewoonweg weggegooid. Het mes zag er dan ook niet meer uit. Mijn initialen had ik er ooit ingekrast. Er waren een paar stukjes uit - een zakmes dient niet om te werpen. En het blijft ook niet in een boomstam steken als ge het maar hard genoeg werpt, alle tekenfilmpjes ten spijt. En het pincet en de tandenstoker ontbraken er ook van. Ik was het bestaan ervan dus eigenlijk al compleet vergeten.

Tot vorige week, toen Tsigalko zei dat hij mijn mes had.

*Doorspoelen naar 22'20"...

Koken met de Ambtenaar - deel 1*

Zoals in een vorige post gezegd was er een nieuwe spelletjesavond voorzien ten huize Ambtenaar. Waarop onze Sportief Directeur uitriep dat de Ambtenaar deze keer maar eens zélf moest koken, de "maaltijd" van de vorige keer nog in het achterhoofd hebbende. Waarop de Ambtenaar het dan weer hoogst nodig vond om mij erbij te moeten sleuren met een "Maar dan gaat Tristan mij wel moeten helpen zenne!"

Hmm, dus als er een "damsel in distress" is, mag Tristan dus opdraven? Eerste wat ik daar van hoor. Ik moet die nota gemist hebben precies.

Bon, ikke dus zaterdagnamiddag naar Sint Truiden gekacheld. In plaats van de klassieke fles wijn had ik voor de Ambtenaar een wetstaal en een pannenlikker meegepakt. Waarom zo'n praktische zaken? Omdat de Keukenprinses Ambtenaar dat allemaal niet in huis heeft. Zélfs onze Ondervoorzitter heeft iets om zijn messen mee te slijpen, for crying out loud! De Ondervoorzitter! Van zodra dieje zelfs beter geëquipeerd is als u in de keuken, dan weet ge dat ge echt niet goed bezig zijt.

Maar allee, dat probleem is nu dus al opgelost. To the Batcave! Colruyt. Het kwam blijkbaar al als een redelijke shock over naar de Ambtenaar dat ge, zonder ook maar enig idee had van wat ge wilde klaarmaken, naar de winkel kondt gaan om daar ter plaatse te beslissen wat ge wilde klaarmaken. Persoonlijk ken ik geen andere manier van koken.

Het had wel iets aandoenlijks, de Ambtenaar zien sukkelen met de winkelkar. Pas op, ik heb dat nog al gehoord van andere mensen dat ze moeite hebben met die kar, maar voor een doorgewinterde Colruyter zoals mij is het besturen van die kar met zelfs maar één hand geen enkel probleem. En galant als ik ben heb ik de Ambtenaar dus maar wat laten sukkelen met die kar.

De vleesrayon dan...

Elke vraag die ik stelde en die begon met "Lust ge..." werd beantwoord met "dat weet ik niet, ik heb dat nog nooit gegeten." Oh boy. En bij elke vraag van mij werd de wanhoop in haar ogen groter en groter. Ik heb dan maar een "executive decision" genomen en beslist dat we gevulde paprika's en courgettes zouden maken. Kwestie van ze niet volledig gefrustreerd de keuken uit te jagen. Een gillende keukenmeid kan ik wel missen als de pest.

De groentenrayon was eigenlijk krek hetzelfde. Ok, ze kende de groenten vaagweg misschien wel, maar enige aspiraties om ze zelf klaar te maken heeft ze blijkbaar nooit echt gehad.

Is dat nu een gedacht van mij of ziet de Ambtenaar der ineens zo wat ongezonder uit?

Van de Colruyt door naar het zuster van de Ambtenaar want we hadden nog extra borden en glazen nodig. En kommetjes voor de "moelleux" - dit woord bleek een echte tongbreker te zijn voor de Ambtenaar. De Schooljuffrouw en de Schoolmeester waren juist bezig met iets op te hangen toen de Ambtenaar en ik hen gingen ontrieven.

De conversatie tussen de zusjes ging ongeveer als volgt:"Hoeveel glazen hebt ge nodig". "Effe tellen... euhm we gaan maar met 5 man zijn door die twee last minute afzeggingen." "Dus ge hebt genoeg borden en glazen?" "Ahja, blijkbaar. Maar we hebben ook nog die pottekes nodig van u voor den dessert." "Wat gaat ge maken?" "Moelleux." "Ah dat is wel lekker ja. Ma is dat niet moeilijk?" "Neenee, we pakken dat recept van Jeroen Meus dat nooit kan mislukken. Ahja, kan ik dat recept nog eens rap bekijken, want misschien hebben we nog iets nodig dat ik niet thuis heb liggen."

Let er vooral op dat in heel deze discussie eventjes compleet wordt voorbijgegaan aan de pottekes die we nodig hadden en waarvoor we eigenlijk gekomen waren.

Vrouwen...

Om dan tot de vaststelling te komen dat de Schooljuffrouw geen pottekes in huis had. Waar de Ambtenaar de pottekes in kwestie dan wel gezien zou hebben, het was hen een raadsel. Ondertussen zag de Schooljuffrouw zich nog genoodzaakt om haar zuster te kakken te zetten wat haar kookkwaliteiten betrof in het bijzijn van een voor haar volslagen vreemde - ikke dus. Zusterliefde, het is toch iets mooi.

Zeker toen de Ambtenaar mij bij het naar buitengaan - en hierbij nog snel een snoepje meegriste - wist te zeggen dat het eigenlijk de Schoolmeester was die ten huize Schoolmeester-Schooljuffrouw in de potten roerde. En dat de culinaire kunde van de Schooljuffrouw ongeveer op hetzelfde niveau stond als dat van de Ambtenaar zelf. Kookniveau groen schat ik zo.

Had ik al gezegd dat zusterliefde iets moois is?

Dan nog snel de Blokker binnengelopen om een hele marktstudie uit te voeren over welke pottekes we nu eigenlijk nodig zouden hebben, om dan uiteindelijk uit te komen bij mijn eerste voorstel, pottekes die de Ambtenaar de volgende keer kan gebruiken om crème brûlée te maken.

Bij deze nodig ik mezelf al uit voor haar zelfgemaakte crème brûlée, ik zal wel zo'n een branderke meebrengen.

We hadden nu eindelijk al onze spullen, let get cooking!

*deel 2 volgt morgen. Anders zou deze post echt wel veel te lang geworden zijn.

Vitória Diabolix*

Een oud collega vroeg mij of ik hem uit de nood wilde helpen door te keeperen in zijn zaalvoetbalploegje. Nog maar net had ik toegezegd, of hij vond het al hoogstnoodzakelijk om mij te kakken te zetten voor de rest van het team en supporters.

Ik zal ook nog eens vriendelijk zijn!

Ma langs de andere kant, nu heb ik weer twee onderwerpen om in mijn blog te schrijven.

Spelers, Supporters,
 
Vandaag mag gerust een grote dag in de geschiedenis van Vitória Diabolix genoemd worden.
Na moeizame onderhandelingen is immers de kogel door de kerk: de voorzitter heeft een absolute topper weten binnen te halen!
 
Tristan "De man van elastiek" Noelmans heeft zich geëngageerd om Tom "De man van glas" D. te vervangen tijdens diens reis naar Egypte.
De volgende twee wedstrijden, op dinsdag 5 maart en op zondag 10 maart, zal Tristan alvast ons doel verdedigen.
 
Voor wie Tristan nog niet kent, dit goudhaantje staat in het Leuvense uitgaansmilieu bekend om zijn uitschuifbare ledematen. Om exact dezelfde reden mag hij in de meeste Leuvense cafés trouwens ook niet meer binnen.
Maar één ding is zeker: doelpunten vieren zal nooit meer hetzelfde zijn met deze Foxy Foxtrot op het veld! De supporters zullen opgezweept worden als nooit tevoren!
 
Tot slot een foto van vlak na het sluiten van de overeenkomst, om het allemaal wat aanschouwelijker te maken:
 

 
Feestelijke groeten,
Jullie Voorzitter

Mijn eigen foto's zo tegen mij durven gebruiken!

*Persoonlijk vind ik Fortuna Riksingen een betere naam.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand*

De gelukkigen onder jullie die al eens mijn penthouse hebben bezocht zullen dit bevestigen, maar ik hou nogal van een koel en strak interieur. Ze zullen denken dat ik ook van een rommelig interieur hou, maar dat ontstaat gewoon, dat is nooit de initiële bedoeling. Strakke vormen en koele kleuren, dat heb ik het liefst en zo heb ik mijn interieur dan ook het liefst.

Tot vandaag

Eerst en vooral dit: het deed mij ongelofelijk veel pijn om in die muur te moeten boren. Echt waar. Aan al de muren in mijn appartement heb ik mijn plezier gehad met ze bij te plamuren, op te schuren, af te wassen, terug opnieuw bij te plamuren, op te schuren en af te wassen. En eigenlijk zouden sommige plaatsjes nog een derde keer verdienen en hoogst waarschijnlijk nog een vierde en een vijfde keer, maar er zijn grenzen.

Daarnaast heeft het ook enkele maanden geduurd alvorens ik tot de definitieve beslissing kwam aan welke muur en wààr ik hem juist ging ophangen. Ook hier speelt bovenstaande reden mee plus ik ben van plan om dat te laten hangen en niet alle vijf voet te herhangen.

En ja, ik weet het, deze spiegel is pure kitsch. Al een chance dat goud goed met blauw samen gaat. En als dat volgens een of ander boekje niet het geval zou zijn, pech, ik moet er wonen en ik vind dat het zeer goed samen gaat.

Nah!

Nu, ge vraagt u misschien af wat mij bezielt om zo'n bombastische spiegel op te hangen? En dan nog zo'n kitscherig geval. Waarom geen moderne, strakke spiegel, als ik daar toch zo van hou?

Eerst nog even dit: ik ben niet zo narcistisch dat ik perse een spiegel in de gang wilde ophangen. Want dan had ik inderdaad wel voor een ander model gekozen. Mezelf kennende zo'n lang gerekte die ik dan horizontaal over de muur zou gehangen hebben.  Maar neen dus, ik heb gekozen voor een gouden met voldoende tierlantijntjes en dan ook nog zo'n gipsen geval - uiteraard ook in goudkleur - dat ik eronder bij heb gehangen.

Jazeker, dat hoort zo!

Nope. De reden waarom ik net dié spiegel heb opgehangen is omdat de spiegel is waar ik van zijn leven ongelofelijk veel in heb gekeken. Maar niet op zo'n manier als een spiegel in de badkamer of op wc, waar ge onbewust in kijkt of verplicht wordt in te kijken omdat hij voor u hangt omdat ge uw tanden aan het poetsen zijt of uw handen aan het wassen.

De spiegel in kwestie is namelijk een erfstuk. Allez ja, erfstuk. Ik heb hem gewoon meegenomen uit het huis van mijn bomma. En ik heb die spiegel meegenomen omdat er zoveel herinneringen aan hangen. Die spiegel hing namelijk op in de gang van de living naar de bad- en slaapkamer. En elkes keer als ik bompa dan hielp om naar de bad- of slaapkamer te gaan - hij was jaren verlamd na een auto-ongeval, vandaar dat mijn ondersteuning nodig was - dan passeerde ik altijd langs die spiegel.

En wat doet een mens onwillekeurig als hij langs een spiegel passeert? Inderdaad, dan kijkt hij er in. Ontelbare keren ben ik met bompa langs die spiegel gepasseerd en ontelbare keren heb ik mezelf er in bewonderd.

En nu dus weer.

*Maar nu hangt em wel iets hoger. Volgens mij zou bomma zichzelf er niet meer in kunnen zien :)

Vilvoorde, waar experimenteren fun is! - deel 4*

Opnieuw culinaire experimenten. Hoewel culinair... Dat valt nog te bezien.

Zoals zoveel mensen eet ik graag iets lekkers. Langs de andere kant, wie eet er eigenlijk graag iets slecht, buiten dan de Hollanders en de Engelsen? En op culinair gebied ben ik zeker niet vies van een experimentje hier en daar. Op vakantie probeer ik geregeld lokale zaken uit gaande van eendenbloed in Macau over cassoulet in Frankrijk tot gefrituurde rupsen in Thailand. En blijkbaar kunt ge hond in de pot jammer genoeg alleen maar in de wintermaanden krijgen. Zo'n beetje zoals de witloof met hesp en kaassaus bij ons dus.

In België zijn dit soort van exotische uitspattingen heel wat minder. Op tijd en stond een stuk paardenvlees - mijn blog/woonplaats toch een beetje eer aandoen - maar voor de rest weet ik eigenlijk niet echt iets speciaals of exotisch, het blijft natuurlijk België.

Maar toch.

Er is een makkelijk verkrijgbaar voedingsmiddel dat iedereen kent, maar bijna niemand ooit eet. Waarom dat weet ik eigenlijk niet. Waarschijnlijk vooral omdat het zo'n slechte reputatie heeft. Allez ja, het is zo'n beetje een Catch 22: niemand dat ik ken eet het omdat het zo'n slechte reputatie heeft en het heeft zo'n slechte reputatie omdat niemand dat ik ken het eet. En er is natuurlijk ook nog altijd de vooringenomenheid van velen die het nog nooit hebben gegeten, maar toch weten dat het slecht is.

Een beetje zoals deze sketch dus.

Maar aan dit gat in mijn cultuur culinaire leven heb ik nu dus iets gedaan.

Ahja, het kan misschien ook handig zijn om te weten waar ik het eigenlijk over heb. Dames en heren, sta mij toe om jullie te presenteren:

Dat is halal ofwa?

Ik geef toe: ik heb hier ook geen goed gevoel bij. Om de een of andere reden moet ik bij corned beef spontaan denken aan een zin als "het moest eens oorlog worden" en het hamsteren van suiker. Zo'n echt oubollig imago, zoals cichorei en van die plastieken kapjes die oude vrouwtjes dragen over hun permanent. Maar ik ben er echt wel nieuwsgierig naar. Allez ja, dat is ondertussen in mijn beleving tot mythische proporties uitgegroeid hoe ongelofelijk slecht dat zou moeten zijn, dus ben ik wel benieuwd of het echt zo is.

Volgens het etiket is het alvast gewoon rundvlees, rundskop - "heutkees" zou Bonj zeggen, runderhart (qué?) en zout. Bij deze al een eerste marketingtip: haal dat runderhart van de verpakking! For fucks sake, wie wil er in godsnaam runderhart eten? Coeur du boeuf, ok, dat klinkt nog een beetje chique en speciaal. Maar runderhart?

Al een geluk dat ik niet te vooringenomen ben.

Papa wist mij dit weekend te vertellen dat er vroeger opstond "product of Ethiopia". Soort van keurmerk. Niemand die zich er indertijd veel vragen bij stelde dat die rammelende hongernegers in Ethiopië dat vlees eigenlijk veel beter zélf konden gebruiken dan die corpulente westerlingen, maar kom, dat waren dan ook andere tijden. De foto hierboven heb ik trouwens gewoon van het net geplukt, op mijn blik staat geen vermelding van waar het vlees vandaan komt. Stiekem hoop ik trouwens ook dat het paardenvlees in plaats van rundvlees gaat zijn.

Het openen van een blik had iets magisch. Met een sleuteltje trekt ge een dun metaal lint rond het blik en als ge helemaal rond zijt, is het blik open en kunt ge toehappen.

Ziet er "speciaal" uit.

Ge hebt gelijk zenne. Het ziet er niet uit. Appetijtelijk kunt ge het bezwaarlijk noemen. Die witte rand helemaal vanboven is gestold vet. Ja ik wist ook niet wat het was, dus heb ik het maar eens geproefd. Puur vet dus. Maar vergeet niet, vet geeft smaak.

Ook al ziet het er niet uit.

Kwestie van geur komt het overeen met hondenvoer. Uit blik, niet de droge brokken. Hoe ik dit weet? Af en toe verwenden we onze ere-voorzitter voor het leven en dan kreeg hij eten uit blik. Wist hij wel te appreciëren overigens. En daar hing altijd een redelijk sterke geur aan. Kwestie van textuur is het echter helemaal anders dan hondenvoer. Hoe ik dit weet? Hoe denkt ge? Ik heb dat al een paar keer geproefd. Niets speciaals overigens, gewoon gelatineuze blokjes vlees.

Maar dus terug naar de corned beef. Ok, vleessmaak is aanwezig, maar is niet echt speciaal. Best op smaak te brengen door wat pickels, mosterd, mierikswortel, augurkjes of iets anders wat een beetje van zich afsmaakt. Ik heb ze alle vier geprobeerd en ze passen er alle vier wel bij. En het is ook redelijk korrelig of zanderig van textuur, niet echt geweldig.

Bon, dat was dus corned beef "puur". Van de week nog eens kijken of er misschien spannender zaken mee aan te vangen zijn, anders dan gewoon met een boterham te eten. Want het is toch wel wat veel om in een keer in uw eentje op te eten. En misschien raak ik dan wat meer overtuigd van zijn kwaliteiten.

 *Om de een of andere reden ben ik van deel 3 naar deel 5 overgegaan. Vandaar dus dat dit deel 4 is, ondanks het feit dat het na 5 komt.

Vilvoorde, waar experimenteren fun is! - deel 5*

Zoals uit mijn eerste experiment reeds is gebleken, is er aan mij geen vegetariër verloren gegaan. Ik eet gewoonweg veel te graag vlees. Niets kan er kwestie van smaak tegen, zeker niet zo van die tofuburgers of seitangehakt of wat dan ook. Rubberachtig en smaakloos. Waarom zou iemand daar uit vrije wil voor kiezen?

Dagen zonder vlees, zegt jullie dat iets? Mij ook niet echt. Ik heb er iets van opgevangen in de pers, maar ik weet verder niet waar het juist over gaat. Bon, ik heb eerlijk gezegd geen interesse om mij te verdiepen in het hele "dagen zonder vlees" gedoe. Wat is het volgende? Dagen om geitenwollensokken te breien?

Maar toch, onbewust heeft het mij overtuigd om eens een speciale aankoop te doen. Nu ja, speciaal. Het bestaat al een paar jaar dat ik weet. Maar ik zag het nu toevallig staan in de frigo in de Colruyt en dacht "what the heck" en heb het maar eens meegenomen. "Faux gras de Gaia". Bompa moest het weten, hij zou nooit meer tegen mij spreken. Gaia! Michel Vandenbosch! De vijand!

Ma kom, ik was nu toch eens nieuwsgierig naar de smaak. En voor 3,49 euro zal ik weten hoe het smaakt. Blijkbaar zijn er sommige mensen toch redelijk lyrisch over. Boomknuffelaars waarschijnlijk. Maar kom Tristan, niet vooringenomen zijn, kopen, proeven en uw eigen mening erover vormen!

Eerst en vooral dit: ja ik weet hoe foie gras gemaakt wordt. Maar het is zooooo lekker. Smeuïg zacht, juist zijde dat naar binnen glijdt. Een beetje zoals trippel Karmeliet eigenlijk maar dan anders.

Thuis had ik ook nog uienkonfijt liggen (ook zeer lekker bij "gewone" paté) enkel nog wat toastjes meepikken en ik was gesteld. Idealiter zou ik er ook nog een sauternes bij moeten drinken, maar er zijn grenzen aan mijn decadentie.

Bon, even de ingrediëntenlijst bekijken. Blijkbaar niet alleen vegetarisch maar zelfs veganistisch! Waar ben ik hier aan begonnen? Water, bio palmolie (ongehard), aardappelzetmeel bio, tomatenpuree bio, witte wijn bio (3%), zonnebloemolie bio, zeezout, gist, specerijen bio (0,18%), truffel (0,5%), champagne (2%). Volledig vleesvrij dus. Waarschijnlijk ook smaakvrij. Tut tut Tristan, wat hadden we gezegd van niet bevooroordeeld te zijn?

Ok, alles stond klaar. Blik opentrekken, faux gras eruit halen, op de toastjes smeren en eens een hapje nemen puur natuur.

Mijn eerste reactie kwam sterk overeen met de reactie van Kevin Pauwels nadat hem gevraagd werd wat er door hem heen ging toen hij alleen over de streep kwam na een zenuwslopende finale.

"Bwoa"

Ik was er niet kapot van. Kwestie van textuur komt het helemaal niet overeen met "the real stuff". Geen smeuïge vettige weg smeltende hap in mijn mond. En ook de smaak is totaal verschillend. Het proeft niet chemisch of zo, maar er is een heel uitgesproken smaak aan. Koriander ofzo zou ik denken. Niet echt mijn ding.

Conclusie? In de verste verte kan het niet tippen aan échte foie gras. Textuur en vooral de smaak zijn compleet verschillend. Waar de smaak van echte foie gras nog lang nablijft in uwe mond door de vettige film die het er in vormt, is die van de faux gras bijna weg samen met het doorslikken.

Zou ik het nog eens kopen? Euhm nee. Ik ben er absoluut niet van overtuigd. Bestaat er een markt voor? Waarschijnlijk wel. Eerst de groep van mensen zoals mij die nieuwsgierig zijn naar iets nieuws en die het eens proberen. Maja, na ene keer zijt ge die consumenten ook al kwijt. Blijven dan nog over: de hardcore vegetariërs/veganisten die het beu zijn om op kerstmis of Nieuwjaar of andere feestelijkheden altijd maar opnieuw op een wortel te moeten knagen.

Maar van hen kan ik alleen maar hopen dat ze eens het licht zullen zien.

Die faux gras de Gaia, het is en blijft wat het is namelijk ersatz. En misschien het de volgende keer al eens proberen met boter i.p.v. palmolie?

*Voor de geïnteresseerden: http://www.dagenzondervlees.be