Vilvoorde, waar experimenteren fun is! - deel 5*

Zoals uit mijn eerste experiment reeds is gebleken, is er aan mij geen vegetariër verloren gegaan. Ik eet gewoonweg veel te graag vlees. Niets kan er kwestie van smaak tegen, zeker niet zo van die tofuburgers of seitangehakt of wat dan ook. Rubberachtig en smaakloos. Waarom zou iemand daar uit vrije wil voor kiezen?

Dagen zonder vlees, zegt jullie dat iets? Mij ook niet echt. Ik heb er iets van opgevangen in de pers, maar ik weet verder niet waar het juist over gaat. Bon, ik heb eerlijk gezegd geen interesse om mij te verdiepen in het hele "dagen zonder vlees" gedoe. Wat is het volgende? Dagen om geitenwollensokken te breien?

Maar toch, onbewust heeft het mij overtuigd om eens een speciale aankoop te doen. Nu ja, speciaal. Het bestaat al een paar jaar dat ik weet. Maar ik zag het nu toevallig staan in de frigo in de Colruyt en dacht "what the heck" en heb het maar eens meegenomen. "Faux gras de Gaia". Bompa moest het weten, hij zou nooit meer tegen mij spreken. Gaia! Michel Vandenbosch! De vijand!

Ma kom, ik was nu toch eens nieuwsgierig naar de smaak. En voor 3,49 euro zal ik weten hoe het smaakt. Blijkbaar zijn er sommige mensen toch redelijk lyrisch over. Boomknuffelaars waarschijnlijk. Maar kom Tristan, niet vooringenomen zijn, kopen, proeven en uw eigen mening erover vormen!

Eerst en vooral dit: ja ik weet hoe foie gras gemaakt wordt. Maar het is zooooo lekker. Smeuïg zacht, juist zijde dat naar binnen glijdt. Een beetje zoals trippel Karmeliet eigenlijk maar dan anders.

Thuis had ik ook nog uienkonfijt liggen (ook zeer lekker bij "gewone" paté) enkel nog wat toastjes meepikken en ik was gesteld. Idealiter zou ik er ook nog een sauternes bij moeten drinken, maar er zijn grenzen aan mijn decadentie.

Bon, even de ingrediëntenlijst bekijken. Blijkbaar niet alleen vegetarisch maar zelfs veganistisch! Waar ben ik hier aan begonnen? Water, bio palmolie (ongehard), aardappelzetmeel bio, tomatenpuree bio, witte wijn bio (3%), zonnebloemolie bio, zeezout, gist, specerijen bio (0,18%), truffel (0,5%), champagne (2%). Volledig vleesvrij dus. Waarschijnlijk ook smaakvrij. Tut tut Tristan, wat hadden we gezegd van niet bevooroordeeld te zijn?

Ok, alles stond klaar. Blik opentrekken, faux gras eruit halen, op de toastjes smeren en eens een hapje nemen puur natuur.

Mijn eerste reactie kwam sterk overeen met de reactie van Kevin Pauwels nadat hem gevraagd werd wat er door hem heen ging toen hij alleen over de streep kwam na een zenuwslopende finale.

"Bwoa"

Ik was er niet kapot van. Kwestie van textuur komt het helemaal niet overeen met "the real stuff". Geen smeuïge vettige weg smeltende hap in mijn mond. En ook de smaak is totaal verschillend. Het proeft niet chemisch of zo, maar er is een heel uitgesproken smaak aan. Koriander ofzo zou ik denken. Niet echt mijn ding.

Conclusie? In de verste verte kan het niet tippen aan échte foie gras. Textuur en vooral de smaak zijn compleet verschillend. Waar de smaak van echte foie gras nog lang nablijft in uwe mond door de vettige film die het er in vormt, is die van de faux gras bijna weg samen met het doorslikken.

Zou ik het nog eens kopen? Euhm nee. Ik ben er absoluut niet van overtuigd. Bestaat er een markt voor? Waarschijnlijk wel. Eerst de groep van mensen zoals mij die nieuwsgierig zijn naar iets nieuws en die het eens proberen. Maja, na ene keer zijt ge die consumenten ook al kwijt. Blijven dan nog over: de hardcore vegetariërs/veganisten die het beu zijn om op kerstmis of Nieuwjaar of andere feestelijkheden altijd maar opnieuw op een wortel te moeten knagen.

Maar van hen kan ik alleen maar hopen dat ze eens het licht zullen zien.

Die faux gras de Gaia, het is en blijft wat het is namelijk ersatz. En misschien het de volgende keer al eens proberen met boter i.p.v. palmolie?

*Voor de geïnteresseerden: http://www.dagenzondervlees.be

We spelen een spel vanavond*

Een van de vele collectieve verslavingen van de Phil Kevinfanclub is het kaartspel De Grote Dalmuti. Dat is zo'n beetje als Risk. We weten wanneer we eraan beginnen, maar we weten nooit goed wanneer we ermee klaar zullen zijn.

Ondertussen zijn er ook al enkele kleine probleempjes aan de oppervlakte gekomen. Zowel onze Sportief Directeur als onze Verantwoordelijke voor de Internationale Betrekkingen met de Achtergestelde Gebieden in Oost- en West Vlaanderen hebben een versie van De Grote Dalmuti. Op die manier hebben we altijd wel een versie ervan bij de hand. (Op die ene keer na dat de Verantwoordelijke gezegd had dat hij het zou meepakken, het toch niet gedaan had en de Ambtenaar en ik heel Groot Vilvoorde hebben mogen af crossen om dit spel niet te vinden.)

Vermits zowel de Ondervoorzitter als ikzelf te lui zijn om de spelregels te lezen - ikzelf ben nog redelijk 'oldskool' wat dat betreft: spelregels moeten in het deksel van de doos passen of ik lees ze niet - hebben we ons vertrouwen gelegd in onze Sportief Directeur om de spelregels te lezen en ze dan aan ons over te brengen. Dit leek ons een zeer goed idee. En als het geen goed idee zou zijn tekenen we toch gewoon formeel protest aan? Maar kom, elke gelegenheid die we hebben is goed om dit spel boven te halen en te spelen.

Enter de Ambtenaar...

Toen de Ambtenaar de eerste keer werd uitgenodigd voor een avondje DGD had ze de moeite gedaan om de spelregels op te zoeken en ze te leren. De eerste avond viel echter in het water - dank zij de Verantwoordelijke die ondanks zijn belofte van het spel mee te nemen het toch niet gedaan had - maar de keer erop greep de Ambtenaar haar kans.

Onze Sportief Directeur had ons al die tijd namelijk in het zak gezet. Hij had de spelregels redelijk vrij geïnterpreteerd. Vrije interpretatie, zoals in: totaal verkeerd. Met een hoogoplopende ruzie tussen onze Sportief Directeur en de Ambtenaar tot gevolg. En nu moeten we dus voor elke spel dat we beginnen afspreken volgens welke regels we het spel gaan spelen.

Het spel zelf dan. Waren vrijdagavond aanwezig: de Ondervoorzitter, de Sportief Directeur en zijn eega, de Verantwoordelijke Leergangen. En dan ook nog ons trouwe niet lid, de Ambtenaar en uiteraard ook nog ikzelf.

Eigenlijk waren er verschillende vaststellingen te doen. De vrouwen in ons gezelschap kunnen niet tellen. Telkens wanneer de Ambtenaar of de Verantwoordelijke Leergangen kaarten moesten uitdelen als Grote Dienaar (lees de spelregels om te weten wie dat is) mochten we onze kaarten natellen. Er was altijd wel iemand die er 15 of 17 i.p.v. de voorgeschreven 16 kreeg. Aansluitend hierop viel het op dat we wel heel vaak onze kaarten moesten natellen, omdat het vooral de vrouwen waren die moesten delen. En dus eigenlijk ongelofelijk slecht waren in dit spel.

Echt wel onwaarschijnlijk slecht. Onwaarschijnlijk. Ik zou beschaamd zijn in hun plaats eerlijk gezegd. En dan vooral als ik de Ambtenaar was. Allez ja, ons terechtwijzen op onze foutieve spelregels, maar er dan zelfs niets van bakken. Faut le faire!

Het spelverloop zelf is ook altijd lachen. Enige emotionele chantage van onze Sportief Directeur jegens zijn echtgenote is zeker geen vreemde aan onze tafel. De emoties durven daarbij wel eens hoog op te lopen. En het mag gezegd worden, we speelden tegen een stevig tempo. Het is te zeggen, zolang de Ambtenaar niet Grote Dalmuti was natuurlijk. Want dan kon het wel eventjes duren voor de eerste kaart werd gespeeld.

Een zéér lang tijdje...

Maar na enkele spelletjes hadden we het al door. Wij - de mannen in het gezelschap - waren gewoonweg té goed in het spel. We zaten praktisch altijd met ons drietjes naast elkaar de topposities te verdedigen, en als er dan eens een toevalstreffer was waardoor de Ambtenaar of de Verantwoordelijke Leergangen tot de hoogste echelons van de macht doorstootten, werden ze redelijk rap terug met de neus op de feiten gedrukt.

Vandaar dat ik voorstelde om het op een volwassen manier te regelen en dat de dames maar onder hun twee moesten uitmaken wie van hun nu eigenlijk het slechtste was. Een zwembadje, water en grond, meer hadden we volgens mij niet nodig.

Mijn plan werd afgewezen.

Conclusie: ik was de beste speler van de avond vermits ik maar één keer Grote Dienaar was - en dan nog na een hoogst twijfelachtige beslissing. De laatste ronde ben ik ook als laatste geëindigd, maar vermits het toen toch gedaan was heb ik dus niet meer als Grote Dienaar moeten spelen. En dan telt dat niet meer mee.

Volgende maand is het revanche bij de Ambtenaar thuis.

Het thuisvoordeel gaat haar nog serieus van pas komen!

*Ideetje voor volgende keer.

Let's look for treasure*

In een van mijn vorige posts heb ik al eens mijn uitgebreide gesigneerde platencollectie van Phil Kevin besproken. Ik had dat achteraf blijkbaar beter niet gedaan, want ik kreeg nogal wat reacties van jaloerse lezers. 

Maar toen ik die post had geschreven knaagde er iets. Ik kon er niet meteen mijn vinger op leggen, maar er was iets. Gelukkig ben ik vrij zorgeloos van aard en kon ik er verder wel mee leven. En als het ooit een onoverkomelijk probleem zou blijken, dan pakken we het dan wel aan.

Methode Dehaene, quoi.

Nu, deze week was ik op zoek naar een nog niet uitgepakt boek. Het is te zeggen, al mijn boeken steken nog in dozen omdat ik nog geen plaats heb om ze weg te leggen. En wat vind ik terwijl ik daar aan het rommelen ben tussen die dozen?

Tromgeroffel...

Een gehandtekende single van Phil Kevin! Jawel! En nu wist ik wat het knagende gevoel was. Ergens wist ik dat ik 4 plaatjes had en dus knaagde het dat ik er maar 3 had gevonden en besproken. Maar bij deze is dat dus onmiddellijk rechtgezet.

Maar dus mét handtekening.

Ik wil jullie kort nog eventjes wijzen op twee op het eerste zicht ogenschijnlijke maar toch wel zeer belangrijke details bij dit plaatje, die het echt wel àf maken. Op zijn andere hitschijfjes die ik in mijn vorige post had besproken, waren de processierupsen boven zijn ogen nog donkerbruin. Nu zijn ze donkerblond.

Phil heeft oog voor zelfs de kleinste details, het mag gezegd worden.

En als tweede: die trui! Wat een prachtexemplaar! De klassieker Het Jungleboek, met Baloo, Mowgli en nog een glimp van Bagheera. Blijkbaar aangeleverd door Fricks' Fashion - Ekslusieve (progressieve spelling zeker?) Herenmode te Sint-Truiden. En de firma in kwestie bestaat blijkbaar nog steeds. Maar ja, ergens sta ik hier niet echt van versteld, als ge zo'n topartiest sponsort, wil dat toch wel zeggen dat ge commercieel talent hebt.

Memo to myself: bij gelegenheid eens aan de Ambtenaar vragen of zij dit gerenomeerde modehuis kent.

Idem dito trouwens voor zijn boekingskantoor. Ok, het telefoonnummer is niet meer hetzelfde, maar ze zijn wel mee met hun tijd, bewijze hiervoor hun website. Grote speler in België precies.

Waarom doe ik alsof ik verrast ben? Ze hadden indertijd dus wel Phil Kevin bij hen in de stal he.

Phíl Kevin.

De.

Phil.

Kevin.

Natuurlijk waren/zijn ze dan een grote speler!

*Terrance and Phillip

4 seizoenen*

Het is ondertussen al algemeen geweten dat ik een zeer goede muzikale smaak heb. Mijn voorzitterschap van de Phil Kevinfanclub is hier het beste voorbeeld van. Maar naast liefhebber van de diepzinnigere levensliederen, ben ik ook wel te vinden voor een "airke" klassieke muziek. Met een ongelofelijke voorliefde voor de Vier Jaargetijden van Vivaldi, liefst van al uitgevoerd door Nigel Kennedy.

Waarom zo specifiek zult ge u nu misschien afvragen? Onversneden en puur jeugdsentiment van toen Tristan nog een Tristanneke was van een jaar of 7 - 8.

Het zit namelijk zo: in mijn beleving had papa vroeger maar twee cassettes in zijne auto liggen. De Vier Jaargetijden van Vivaldi en eentje van Edith Piaf. En vooral die van Vivaldi is mij bijgebleven door dit hoesje.

Let vooral op de ene haarsprietje.

Waarom?

Altijd als hij die cassette instak, begon hij met zijn hand van al bewegingen te maken, mee op de tonen van de muziek. Voor zover ik met mijn 8 jarige verstand kon vatten, wist onze pa wat hij deed. Allez ja, hij ging ons toch niets wijsmaken? Sinterklaas en de paashaas waren toch ook echt? En ik probeerde dat dan na te doen maar hij corrigeerde mij dan omdat ik het niet juist deed.

Ja, opgroeien was een harde tijd voor de kinderen ten huize Noelmans.

Maar kijk, die flauwekul van onze pa heeft er toch voor gezorgd dat ik De Vier Jaargetijden een geweldig muziekstuk vond en nog altijd vind. Ook al weet ik begot niet welk seizoen hij aan het spelen is en wat de muziek juist moet uitbeelden, ik vind het gewoon goede muziek. Zo goed zelfs, dat ik van de week een de cd van De Vier Jaargetijden heb gekocht en in de auto heb gelegd om bij gelegenheid te beluisteren.

Dus als ik nu 's zondags naar huis rij, kan ik zelf voor dirigent spelen, zónder dat er tegen mij gezegd zal worden dat ik het niet juist doe.

*Precies wel een speciale kerel, dieje Nigel Kennedy.

I'm Tristan and I'm a mail-aholic*

Het hoofdbestuur van de Phil Kevinfanclub heeft zich voorgenomen om op romantisch weekend met de mannen naar Lissabon te gaan. De vrouwen moeten thuis blijven omdat we het gezellig willen houden - niet mijn woorden, ik ben niet getrouwd.

Nu, daar moeten natuurlijk nog eerst de nodige discussies aan vooraf gaan en gezien de leden van het bestuur over heel België verspreid zitten (Gent, Antwerpen, Vilvoorde, Hasselt en het hol van Pluto) is het gebruik van e-mail de aangewezen manier om snel met elkaar te communiceren. Via Facebook kan het ook, maar tot voor kort geloofde onze Ondervoorzitter niet in Facebook.

Net zoals hij nog steeds niet gelooft in zwaartekracht.

Maar goed, e-mail dus. Nu, ik ben een slechte e-mailer. Ik begin geen e-mail als hij niet minstens anderhalf blad lang gaat zijn en met de nodige onzin in. Eigenlijk zijn mijn e-mails gewoon mijn blog voor een zeer select publiek. Indien u niet tot dit publiek behoort, wees zeer blij jaloers zou ik zeggen.

Aansluitend hierop volgt nog eens dat ik mijn e-mails redelijk snel opvolg en beantwoord. Uitzondering hierop is het weekend, want dan ben ik meestal niet in de buurt van een computer. Gevolg van dit alles is dat het hoofdbestuur altijd hun beklag doet tegen mij dat a. mijn e-mails veel te lang zijn en b. ik altijd commentaar heb op alles. Dit laatste zou overigens niet alleen voor e-mails gelden.  En vooral onze Verantwoordelijke Gebouwen was hier een grote klager in. Vermits hij enkel 's avonds achter een pc zat en dan ineens 10 e-mails moest lezen - het sukkelke - vond hij dat wij overdreven.

Enter Lissabon.

We waren hier al eventjes over aan het praten dat we eens dringend "met de mannen alleen weg moesten". Het viel hierbij vooral op dat zowel onze Sportief Directeur als onze Verantwoordelijke Gebouwen hier nogal hard achter zaten. Van onze Verantwoordelijke Gebouwen snap ik het ergens nog wel. Hij is ondertussen al 5 jaar getrouwd en woont ergens waar Christus nog moet passeren en waar de dichtstbijzijnde bakker zich op een half uur rijden bevindt. De betere boerenbuiten dus en, Zuid Limburg nogal goed kennende, een redelijk achterlijke streek.

Kijk, dat hij ondertussen beu is gekeken op zijn vrouw en zoontje en daarom er effe tussenuit wil om eens 5 dagen achtereen verstandige praat van mij te horen, daar kan ik perfect inkomen. Zo een hele avond op uw vrouw moeten kijken terwijl zij truitjes voor uwe zoon zit te breien, en ge zelf patience zit te spelen met een kaartspel dat maar 51 kaarten heeft - ik ontken overigens alle beschuldigingen - spannend lijkt mij anders. Maar onze Sportief Directeur is ocharme nog geen jaar getrouwd! Wat gaat dat tegen volgend jaar wel niet geven!? Gaat hij zich tegen dan een Porsche of een moto kopen?

Maar kom, zowel de Ondervoorzitter, de Verantwoordelijke voor de Internationale Betrekkingen met de Achtergestelde Gebieden in Oost- en West-Vlaanderen als ikzelf zagen het ook wel zitten. En het moet niet altijd Gent of Hasselt zijn, nietwaar. Dus nam onze Ondervoorzitter het initiatief om de eerste mail uit te sturen.

En toen begon de miserie...

Mail na mail na mail werden er verstuurd. En iedereen deed duchtig mee. Zelfs onze Verantwoordelijke Gebouwen die er in een grijs en ver verleden zo over klaagde. En het feit dat enkelen onder ons een smartphone met data-abonnement hebben en dus àltijd toegang hebben tot hun mails hielp ook al niet. Maar, ik kon volgen, geen probleem. Hier en daar nog een suggestie er tussen gooien en dan terug verder met waar ik mee bezig was.

Tot dit weekend.

Uitzonderlijk had ik mij voor een volledig weekend ingecheckt bij Hotel Mama. Het personeel is nog steeds zoals ik mij herinnerde en de andere gasten zijn nog altijd even vervelend als vroeger. Maar als ik daar ben bekijk ik mijn e-mails praktisch niet. Het is voor mij dan ook vakantie. De zaterdag had ik dus volledig aan mij laten voorbijgaan.

Zondagmorgen zat ik aan 34 ongelezen e-mails...

Na 150 verstuurde e-mails ben ik gestopt met de tel bij te houden. En ondertussen is de oorspronkelijke e-mail al lang op een zijspoor geplaatst om opgesplitst te worden in 3 andere e-mails en nog meer bijkomende onzin.

I created a monster!

*http://www.southparkstudios.com/clips/103665/i-just-really-like-beer
 

53 and still going strong*

Eerst en vooral, het hier gaan niet over mijn leeftijd, mijn lichaamsgewicht of een eventueel lidmaatschap van deze cricketclub. Nope, het gaat over mijn fietstochtje van te zondag.

Geen sneeuw, gietende regen of familiefeestje, dus ik ben eindelijk nog eens kunnen gaan fietsen met de club.

Als ik een jaar geleden had gezegd dat ik ging fietsen en dat ik hier plezier in zou beleven zouden de bestuursleden van de Phil Kevin mij vierkant hebben uitgelachen. Als ik ze zou gezegd hebben dat ik ernaar zou uitkijken om nog eens op de fiets te gaan zitten, zouden ze mij hardhandig overmeesterd hebben. Om mij dan met behulp van redelijk botte en stompe voorwerpen onvriendelijk te vragen wie ik was en wat ik met Tristan had gedaan.

Zo ziet ge maar, tijden kunnen veranderen.

Zondag was het terug eindelijk fietsen op de weg en niet ergens in de modder liggen baggeren op een mountainbike. Ik heb namelijk geen mountainbike en als ik er een zou hebben heb ik er geen plaats voor om die af te spuiten of te stallen. Nu, mijn koersfiets kan ik ook niet afspuiten, maar opspattende druppels van een nat wegdek is toch nog net iets anders dan van dieje vettige modder.


Ik heb mij precies bij de verkeerde club aangesloten.

's Morgens deed het wel eventjes pijn om op een zondag al zo vroeg uit de veren te zijn, maar een stevig ontbijt later was dat alweer vergeten. Op de fiets naar Grimbergen werd ik echter stevig met de neus op de feiten gedrukt. Het was veel te lang geleden dat ik nog eens gefietst had. Van 7 oktober meer bepaald. 3 maand gene fiets meer aangeraakt. En dat merkte is al onmiddellijk. De gewrichten zaten redelijk vastgeroest.

Maar kom, na die lichte opwarming tot in Grimbergen was ik er volledig klaar voor. Nieuwjaarswensen uitwisselen en dan maar mee met groep 2, voor 2h30 over heuvelachtig terrein.

Ondanks het feit dat ik eigenlijk absoluut geen berggeit ben en momenteel schappelijk vet sta, rij ik wel graag op heuvelachtig terrein. (Voor alle duidelijkheid, de Muur van Hoei valt niet onder de term "heuvelachtig terrein".) En het plezantste aan heuvelachtig terrein is natuurlijk de afdaling. Lange rechte stukken doorheen de velden en nergens tegenliggers te bespeuren.

Wat doet een mens dan? Zich zo klein en aerodynamisch mogelijk maken om zich dan als een baksteen naar beneden te laten vallen, de wind door zijn haren helm te voelen gieren. Zàlig.

Terug in Grimbergen aangekomen vroeg de wegkapitein van de dag mij hoe snel ik eigenlijk naar beneden ging, toen ik als laatste vertrok en als eerste aankwam.

"Niet zo heel snel, waarom?"

"Euhm, ik deed er 50 en gij reedt mij nog voorbij, zonder te trappen."

Ah.

Het was dus 53 per uur.

Met dunne bandjes.

Op een nat wegdek.

Ik denk dat ik mijn remmen tegen de volgende keer voor alle zekerheid toch nog maar eens ga nakijken.

*Lap, die zadelpijn "the day after" was ik in al mijn enthousiasme vergeten...

Pak de poenshow*

Eigenlijk weet ik niet hoe goed dit woord verspreid/gekend is over Vlaanderen, maar dus voor alle duidelijkheid: "poenen" is plat voor "iemand ne kus geven". Kwestie dat we toch allemaal onmiddellijk op de juiste golflengte zitten. En met de eindejaarsfeesten in het achterhoofd werd er de laatste tijd natuurlijk heel wat afgepoend.

Poen poenen.

Bon, vandaag was het mijn eerste werkdag van het jaar. Het deed pijn om terug op te moeten staan met een wekker. Maar kom, we zullen het maar positief bekijken zeker? Ik sta niet op om te gaan werken, ik sta op om géld te gaan verdienen. Poen dus.

Het is bij mij op de bureau de gewoonte om iedereen dat ge ziet een hand te geven. En mijn collega's geef ik ook nog eens extra een hand bij het naar huis gaan. Dat komt zeer raar over en dat besef ik ten volle -  ik heb die regel ook niet uitgevonden - maar ik vind het wel een goede regel. Zo wordt ge als het ware verplicht om al uw collega's 's morgens te groeten en kunt ge, moest er aanleiding toe zijn, nog een klapke placeren.

Als gevolg van deze gewoonte heb ik ondertussen gemerkt dat ik zelf dit ook sneller zal beginnen te doen, mensen een hand te geven als groet. Waar vroeger de bestuursleden van de Phil Kevinfanclub elkaar gewoon zouden begroeten met een glimlach en een scheve opmerking, zal er nu geregeld een hand aan te pas komen. Misschien komt dit omdat we elkaar nu minder zien?

Wat een kus geven als groet betreft, heb ik een heel ingewikkeld systeem in elkaar gestoken dat alleen ik snap en waar ik zelf ook geregeld van durf af te wijken, al naargelang de gegeven omstandigheden. Concreet zit het zo: alle nonkels en tantes zal ik een kus geven, met uitzondering van een broer van onze pa, die zal ik een hand geven. De broer van ons ma zal ik naargelang een hand of een kus geven.

Tot daar is het nog eenvoudig.

Neven en nichten dan. Nichtjes en vrouwelijke aanverwanten zullen altijd een kus krijgen. Mijn oudste neef en de echtgenoot van mijn oudste nicht zal ik ook een kus geven. Maar al de andere neven zullen een hand krijgen. Met af en toe een uitzondering voor mijn jongste (achter)neefjes.

Elke logische mens zou nu zeggen: ok, de regels voor mannen zijn een beetje ingewikkeld, maar voor vrouwen lijkt het mij toch duidelijk. Helaas pindakaas.

Tristan zou Tristan niet zijn als hij hier ook al weer een uitzondering heeft gemaakt. Allez ja, uitzondering, gewoon, Tristans eigen kleine wereldje.

De vrouw van de Sportief Directeur en Verantwoordelijke Gebouwen heb ik in de 5 à 10 jaar dat ik ze ondertussen al ken volgens mij alleen nog maar ne kus gegeven om ze proficiat te wensen met hun huwelijk of andere speciale gelegenheden, zoals mijne verjaardag.

Ok Tristan, we hebben het al door, niet-familie alleen op speciale gelegenheden en niet als groet.

Euhm...

Kijk de vriendin van onze Verantwoordelijke voor de Internationale Betrekkingen met de Achtergestelde Gebieden in Oost- en West Vlaanderen bijvoorbeeld, zal ik dan weer wél ne kus geven als groet. En zo zijn er nog wel een paar uitzonderingen.

Mijn broers bijvoorbeeld, krijgen gewoon een slag tegen hunne stomme kop.


Man ik ga hier eens echt een stroomdiagram van moeten maken.

*Ere wie ere toekomt.