I moustache you a question*

Vorig jaar had ik grootste plannen voor tijdens ons "Phil Kevinfanclub goes Lissabon" weekend. Ik zou mijn wintervacht namelijk afscheren en enkele mijn snor laten staan. Daar was ik echter in laatste instantie van afgestapt omdat het toen ongelofelijk goed weer was in Lissabon.

Want daardoor nestelde het idee zich in mijn hoofd dat ik na enkele dagen een bruingebrand gezicht zou hebben en als ik mij dan thuis zou scheren - ik ging die snor écht niet laten staan! - een witte streep onder mijn neus zou hebben. Ik weet niet of het echt zo erg zou geweest zijn, maar liever geen risico's nemen zeg ik maar.

Nu, voor onze trip van dit jaar zijn we naar Rome gegaan. En helaas waren de weersverwachtingen nog niet half zo goed als die van Lissabon. Ok, relatief warm, maar ook bewolkt en regenachtig.

(In realiteit: eerste dag bijna verzopen, de dag erop miezerig begonnen, in de loop ervan alsnog mijne kop verbrand.)

Maar zoals de toepasselijke Engelse uitdrukking gaat: "every cloud has a silver lining" had ik nu wel een uitgelezen kans om mijn wintervacht er af te halen en mijn snor te laten staan. En om het helemaal belachelijk te maken besloot ik ineens maar om de haarbegroeiing van mijn onderlip tot op mijn kin ook te laten staan.

Ook wel de "van Dyck baard" genoemd. En ja, ge moet al een zekere karakterkop hebben om zo iets stijlvol te kunnen (ver)dragen.

Ladies, please.
Form an orderly line.

De eerste reactie van groep was dan ook te voorspellen.

*but I'll shave it for later.

Epiloog: dat onkruid is er ondertussen ook al terug af.

Hoe het moet*

Hier bij ons op het werk krijgen we wekelijks een fruitmand. Gezonde snoep noemen ze zoiets. Ze zouden mij veel meer plezier doen met gewone snoep, maar soit, het is het gedacht dat telt.

En om de week wordt de fruitmand op een andere afdeling gezet. Deze week was het de toer aan onze afdeling. En met dat mijn collega enkele druiven wilt pakken, ziet ze dat er schimmel op zit.

Smakelijk is anders.

Soit, ik hier intern eventjes wat rondgebeld en degene gevonden die zich daar mee bezig houdt. Zij naar Fruitsnacks gebeld en iets daarna kreeg ik bericht van haar terug dat we volgende week extra fruit zonder krijgen.

En ook de vraag om volgende keer een foto van het beschimmelde fruit mee te sturen.

Geef toe, ge hoort hem dit in zijn eigen stem zeggen.

Bon, ieder zijn hobby zullen we maar zeggen zeker?

Maar dit voorval brengt ons naadloos naar mijn vorige blogpost. Zoals jullie al konden lezen had ik moeite om de prijszetting van Marcolini te begrijpen en na het lezen van hun antwoord op mijn mail, begreep ik er nog minder van.

3 dagen na mijn laatste mail kreeg ik alsnog een mailtje, met de vraag of ik mijn telefoonnummer kon doorgeven zodat ze mij beter te woord konden staan. En dus belde Maggy C. om mij het hele verhaal uit te doeken te doen - slechte communicatie over de prijssetting tussen website en de winkel omdat een nieuwe collega nog niet op de hoogte was van alles. (Dit laatste klopt overigens. Via LinkedIn zag ik dat Charlotte er nog maar 3 maanden aan het werk is. En neen, ik ben niet paranoia, dat is gewoonweg een groot complot tegen mij!) - en stelde ze voor om mij ter compensatie van het geleden ongemak een doos pralines te geven.

Kijk, we moeten er niet onnozel over doen. Ik ben op dit verschil uitgekomen, heb geprobeerd om het rechtstreeks met hen te regelen via e-mail maar ben op mijn honger blijven zitten. Dus heb ik er een - in mijn ogen geslaagde - post van gemaakt en die gedeeld met de wereld.

...en ook op hun Facebookpagina gezet...

Met als gevolg dat er toch al zo'n 40 tal mensen (and counting) met mijn voorval hebben kunnen lachen.

En dus vond Maggy van VIP Relations - VIP nog wel! Eindelijk erkenning voor mijn jarenlange kosteloze inzet voor de Phil Kevinfanclub! - dat dat spelletje lang genoeg geduurd had en beslist om korte metten te maken met dieje zagevent - mijn interpretatie van de feiten, niet de hare - en hem persoonlijk een doos pralines gaan af te geven, begeleid met een handgeschreven kaartje.

Nu, zoals ge uit mijn wiskundige berekening kondt afleiden deed ik moeilijk over het feit dat ik vond dat ze mij 4,50 euro te veel hadden aangerekend of 5,4 eitjes te kort hadden gedaan. En dus ging ik er van uit dat ik iets in die aard zou krijgen als compensatie. Ik ken het gamma ondertussen al redelijk dus ik weet dat ze zo'n doosjes hebben met 9 verschillende soorten chocolade in, ik ging er van uit dat ik iets in die aard zou krijgen.

Boy, was I wrong!

Sta mij toe om u de Pralinés Ancien voor te stellen: een doos van 36 pralines voor de prijs van 30 euro (allez, zoveel kost het op hun website, ik ga er maar van uit dat ze vanaf nu ook zoveel in hunne winkel kosten ;) die zoals gezegd, Maggy mij persoonlijk is komen overhandigen op mijn werk.

Het komt er dus eigenlijk op neer dat ze de door mij geleden emotionele schade heeft weten uit te wissen door een nieuwe doos pralines.

En daar doe ik absoluut niet moeilijk over.

Pralines zijn trouwens ook veel lekkerder dan fruit.

Bijkomend voordeel: ik heb ons ma, mijn Schoonzuster en de Ambtenaar ook nog eens serieus jaloers kunnen maken met mijn aanwinst.

*Overigens verder niets te maken met deze site: www.hoehetmoet.be

Marcolini - you can't explain that*

Traditiegetrouw pak ik met Pasen altijd iets van chocolade-eieren mee van de chocolatier in de buurt van mijn werk. En laat dat nu toch wel niet toevallig Marcolini zijn. Soms moet ge de dingen niet moeilijker maken dan ze al zijn vind ik.

Eventje op hun website gekeken om te zien wat er in de etalage lag - en ook een beetje om de prijs te weten natuurlijk - en dan al een keuze maken alvorens ik naar daar zou gaan.

Soit, ik zie dat ze ondertussen de link al van hun site hebben afgehaald, dus jullie moeten me maar op mijn woord geloven, maar ik had mijn geschikte cadeau gevonden: 36 eitjes voor 30 euro.

Het kost een paar frank maar dan heb je ook wat.

Ikke dus vrijdagmiddag naar de winkel, daar een doos gekocht, afgerekend en dit weekend ze thuis lekker zitten op te knabbelen met de rest van de familie. Maar alleen knabbelde er ook nog iets in mijn achterhoofd. Hadden die eitjes nu niet méér gekost dan wat er op de website stond? Allez ja, ik kon mis zijn he, daar niet van. Maar toch eens kijken of ik het rekeningetjes nog in mijn papiermand heb liggen.

En jawel hoor! De eitjes kostten mij in de winkel zelf 34,50 euro.

Kijk, ik ben absoluut niet thuis in de wereld der chocolatiers en daarom dat ik hen dus eens de vraag stelde, waar dit verschil nu juist in zit. Want 4,50 euro verschil, dat is toch al de moeite op zo'n bedrag. En dus heb ik maar een mailtje gestuurd naar hun Customer Service.

Bij deze dus het (ingekorte) e-mail verkeer tussen mij en de Customer Service van Marcolini.

Vrijdag ben ik - Pasen uiteraard in het achterhoofd - in jullie winkel hier in Brussel een doos chocolade-eitjes gaan kopen. Ik vind het echter zeer raar vast te moeten stellen dat de prijs die jullie op jullie website afficheren (http://www.marcolini-eboutique.com/Pages/product.aspx?category=Collections(Marcolini-Base)&cat=Marcolini-fr-BE&pid=000011(Marcolini-Base)&rank=1&SortBy=Rank&Asc=1) 30 euro bedraagt, daar waar dit in de winkel 34,50 euro is - zie document in bijlage.

Kunt u mij dit verschil verklaren? Ik kan mij moeilijk voorstellen dat de strik die er rond wordt gedaan 4,50 euro waard gaat zijn. En 4,50 euro verschil op een doos van € 30 voor 36 eitjes komt neer op 15% toeslag, of omgerekend in eitjes: 5,4 eitjes.

 Kijk, ik vind deze laatste zin toch redelijk pertinent. Op een doos van 36 eitjes betaal ik dus 5 eitjes te veel. Daar mogen we al eens moeilijk over doen, niet?

Al snel kreeg ik een antwoord van Charlotte C., hun "Digital Manager". Een dure titel, het mag gezegd worden.

 We have well received your e-mail.

 

The tray “small eggs” on our e-shop is indeed 30 euros. But you must add the shipping. Our rates are on our site.

 

For example, for one tray “small eggs” delivered to Belgium you need to add + -11 euros.

 

The product on the E-Shop is more expensive than the store because it is delivered by an Express service and it has a packaging for transport.

Kijk eerst en vooral: waarom krijg ik hier een antwoord in het Engels terug? Ik denk toch dat uit mijn e-mail duidelijk blijkt dat ik Nederlandstalig ben, niet?

Daarnaast: in de e-shop is hun product helemaal niet "more expensive", dat is juist mijn probleem!

Dit verhaal rammelt toch langs alle kanten? 11 euro verzendkosten, allemaal goed en wel, maar waar zit dan die 4,50 euro? Waarom kost het op de site ook niet 34,50 euro en maken ze er geen 7 euro verzendkosten van? Of houden ze het voor mijn part op die 11 euro, daar moei ik mij niet mee, weet ik veel wat ne facteur vandaag de dag al niet kost.

Maar ik vond dat dus wel zeer terechte vragen. En dus heb ik ze gewoon gesteld. In het Nederlands uiteraard.

U beseft toch dat dit antwoord geen steek houdt?

Stel nu eens eventjes dat ik 10 dozen zou gekocht hebben.

In jullie winkel: 10 x 34,50 = 345
Via jullie webshop: 10 x 30 + 20,27 = 320,27.

Dus als iemand zélf de moeite zou doen om zich naar jullie winkel te verplaatsen, zou hem dit 25 euro méér gekost hebben! Uitgedrukt in eitjes in jullie webshop komt dit neer op 30 gratis eitjes!

Dat er een extra verzendkost is, daar heb ik alle begrip voor en lijkt mij (voor kleine hoeveelheden) niet meer dan logisch, maar dat er een nettoverschil is in een identiek product waarvoor je als klant zelf alle moeite doet, dat ontgaat mij volledig...

Mijn reactie nadat ik het bovenstaande vaststelling deed.

Epiloog: bij het ter perse gaan van deze post (een dag na mijn eerste mail) heb ik nog steeds geen reactie gekregen op mijn probleem dat ik hierboven probeerde te schetsen aan de hand van hogere wiskunde.

*Ik ga hier nog een mooie reeks hebben precies.
 

Komaan en doe het*

Soms stel ik mezelf de vraag of ik dat hele "Voorzitter van de Phil Kevinfanclub" gedoe niet een beetje te ver heb doorgedreven.

Sta mij toe dit te plaatsen aan de hand van deze drie recente gebeurtenissen.

Zoals jullie waarschijnlijk in de pers hebben gelezen gaat Phil Kevin 25 jaar na datum zijn zomerhit "Komaan en doe het" opnieuw uitbrengen. Jarenlang lobbywerk mijnentwege dat dus eindelijk zijn vruchten heeft afgeworpen.

En deze comeback heeft dan ook terecht zeer veel media-aandacht gegenereerd. Ge moet al onder een steen geleefd hebben om dat gemist te hebben. Mijn Youtubekanaal kende alvast een serieuze piek op 18 maart, de dag dat het heuglijke nieuws wereldkundig werd gemaakt.

Phil Kevin doet rare dingen met de mensen.

Uit al deze reportages en de reacties van de mensen erop, vielen twee zaken af te leiden: Phil Kevin werd - te begrijpen overigens - zeer hard gemist en de jongste generatie muziekliefhebbers/kenners omarmt hem nu opnieuw met open armen.

Zoals ik in een vorige post reeds had gezegd, heb ik ooit van de overige bestuursleden van de Phil Kevinfanclub enkele gesigneerde plaatsjes gekregen van ons aller idool. En dat ik ondertussen ook een platendraaier heb gekocht waarmee ik die liedjes kan omzetten naar mp3. Wat ik dus ook gedaan heb. Daarna had ik ze ook nog op Youtube gezet om de rest van de wereld laten mee te genieten van deze pareltjes van het betere levenslied.

Dat was ongeveer een jaar geleden, voor de hele Phil Kevinmania (opnieuw) losbarstte dus.

Fast forward naar 25 maart. Ik had blijkbaar een reactie gekregen van een zekere Martine Mathijs op een van mijn video's.

"Zal wel spam zijn", was mijn eerste reactie.

Maar kom, ik had niets beters te doen dus ik opende de reactie op "Die kat komt weer".

Huh? Spam op "Die kat komt weer"? Voor kattenbrokken ofzo?

Toen ik het bericht van Martine las, viel ik bijna van mijn stoel af:

"komen er nog meer video's?"

Ik had eventjes nodig om deze woorden tot mij door te laten dringen. Een andere Phil Kevinfan die ik niet persoonlijk kende?! En die mij vraagt om bijkomende muziek? Natuurlijk zullen we daar voor zorgen!

Maar wel niet onmiddellijk, ik heb het veel te druk. Het is ondertussen al twee weken geleden dat ik het haar beloofd heb.

Ze heeft alleszins geen enkel risico genomen en zich geabonneerd op mijn Youtube kanaal.

Nu, voor zij die dachten dat "de story daarmee ready was", think again.

Gisteren kreeg ik OPNIEUW een bericht dat iemand zich op mijn kanaal had geabonneerd.

En opnieuw een Phil Kevinfan die ik niet kende! Hij heeft zelf een heel kanaal aan Phil Kevin gewijd!

Kijk, zo voel ik mij dan op zo'n moment.

*Memo to self: nieuwe plaatje van Phil Kevin gaan kopen.

Een man een man, een woord een woord*

Er is een tijd geweest dat onze Ondervoorzitter en ikzelf de hele wereld afreisden om De Blijde Boodschap van Phil Kevin te verkondigen. En daarom wil ik jullie eventjes meenemen op een van onze eerste missiereizen. Nadat we in 2006 reeds India hadden bekeerd, was het in 2007 tijd om Thailand te bekeren.

Maar eerst een paar stappen terug om de aanleiding van deze post wat beter te kaderen.

De ouders van onze Ondervoorzitter hebben onze Ondervoorzitter de laatste tijd verplicht om zijn kamer in het ouderlijke huis op te ruimen. Allez, daar ga ik toch van uit, want ik zie geen andere reden waarom hij anders spontaan zijn kamer zou beginnen op te ruimen.

En daar komt blijkbaar wat uit die kamer. Volgens zijn vader heeft hij zelfs nog schoolboeken teruggevonden die nog in de plastic verpakking zaten!

Voor onze Ondervoorzitter was het dan ook een zeer blij weerzien met zijn reeds lang verloren gewaande "Tiny leert koken" boekenreeks.

Naast dit literatuurpareltje wist onze Ondervoorzitter ook nog dit andere pareltje op te duikelen.

Alle mannelijke lezers van mijn blog zullen wel denken dat ze dit kennen: de Voorzitter en de Ondervoorzitter van de Phil Kevinfanclub zijn zwaar op stap gegaan en in een zatte bui stellen ze contracten op.

Ze zijn mis.

Maar kom, een mens vraagt zich nu af: wie van de twee is hier het meeste "gejost" en waarom zouden ze zo'n onnozele contracten aangegaan?

Waarom ik ineens moest zeggen waar het staat, daar heb ik verder het raden naar. Echter, het vervolg van het contract dat herken ik maar al te goed. Het zou ook mogen, aan het geschrift te zien heb ik het er zelf aan toegevoegd.

Het zat namelijk zo: toen de Ondervoorzitter en ikzelf naar Thailand gingen moesten we vanuit Schiphol naar Thailand vliegen. En er was op dat moment juist een taifoon die in Thailand woedde en ervoor zorgde dat onze vlucht zo'n 12h vertraging had. En dus kregen we van onze luchtvaartmaatschappij een kamer in de Sheraton - de Sheraton, jawel! Op het eerste velletje van de rol WCpapier was er een "S" in reliëf gedrukt, I shit you not! - en ook nog vouchers zodat we iets konden eten terwijl we aan het wachten waren.

Ons hele gezelschap ging pizza's of zoiets eten, de Ondervoorzitter en ikzelf hadden uitgevogeld dat Burger King de voordeligste optie was.

En dus heb ik mij volledig laten gaan en al mijn vouchers opgekocht.

Een Tripple Wopper, frieten, Sprite, onion rings en als dessert een brownie mét ijs.

Neem het van mij aan: dat is onmenselijk veel. Toen we de rest van de groep vergezelden moest ik mijne buik met twee handen ondersteunen, elke stap deed gewoonweg pijn aan mijne buik.

Maar ik had er gene seconde spijt van!

Nu stelt zich enkel nog de vraag of ik het contract verbroken heb en wat hiervoor de gevolgen zullen zijn voor onze Ondervoorzitter...

*Ter info: Tripple Wopper: 1.160kcal., frieten: 500kcal., 6 onion rings: 268kcal., Sprite: 210kcal. en de brownie: 530kcal.

Wat een totaal geeft van 2.668kcal.

Een gemiddelde man heeft 2.500kcal nodig.

Per dag.

All is quiet on New Year's Day*

Mijn afkeer voor kerstmis is ondertussen al goed gekend denk ik.

Mijn haat jegens nieuwjaar daarentegen overstijgt die voor kerstmis nog heel wat. Want zeg nu zelf, is er een moment op het jaar dat zwaarder overroepen en gehypet wordt dan nieuwjaar?

Ahja juist, Valentijn.

Soit, het jaarlijks georkestreerde non-event dat de overgang van een "oud" naar een "nieuw" jaar bepaald, daar gaat het hier nu over.

En ja, het is een non-event. De enige mensen die volgens mij al die flauwekul rond het nieuwe jaar nog meer haten dan mij zijn boekhouders. Want ja, alle mensen willen tegelijkertijd hun boekjaar afsluiten zodat het mooi samenvalt met het kalenderjaar. Daarom, als ge ooit zinnens zoudt zijn om een eigen firma op te richten, neem dan een boekjaar "te paard". Uwe boekhouder zal u er alvast dankbaar voor zijn.

Na deze boodschap van algemeen nut gaan we dus eventjes terug in de tijd, naar 31 december.

Maar eerst nog wat verder terug.

Het kon al niet veel slechter beginnen voor mij. Op 20 november stuurde onze Sportief Directeur een uitnodiging rond met de vraag "Hebben jullie allemaal geen zin om voor de eerste keer eens gelijk NY te vieren?"

 

Toen ik die vraag las had ik gegeten en gedronken.

Serieus. Welke idioot is er ooit mee begonnen met nieuwjaar NY te noemen? Of nog erger NYE? Als we het al zouden gebruiken als afkorting, dan is NY = New York en daarmee basta.

Nadat ik onze Sportief Directeur erop gewezen had dat alleen loesers, janetten en hipsters NY zeggen begreep hij mijn punt. En refereerde er voortaan aan als "nj". Ok even belachelijk maar toch al iets minder onnozel als NY en tenminste een stuk origineler.

Maar nu die flauwiteit uit de weg was gingen we over tot de praktische planning. De vrouwen zouden voor de aperitief en het voorgerecht zorgen, de mannen voor het hoofdgerecht en dessert. En om het spannend te houden zouden we niet van elkaar weten wat we voorgeschoteld zouden krijgen.

Mijn eerste voorstel was parelhoen. Dit werd echter onmiddellijk afgeschoten.

Het voorstel, niet het dier in kwestie.

"Das gewoon een duur kiek" was de reactie van een culinair barbaar, door ons beter gekend als onze Sportief Directeur.

Waarna er nog honderd-en-een andere voorstellen uit mijn hoed werden getoverd, die even goed afgeschoten werden. Om dan tot de vaststelling te komen dat parelhoen eigenlijk nog niet zo'n slecht idee was.

Een bende kleuters was er niets tegen.

Maar kom, we waren er toch uit geraakt. Bijna dan toch.

Twee seconden na het besluit parelhoen te nemen, was er opnieuw discussie met de Sportief Directeur!

"Filets zijn feestelijker."

"Filets hebben minder smaak."

Gevolg: twee ganse parelhoenen gekocht, die dan maar uitgebeend zodat we filets hadden voor de Sportief Directeur en al het andere lekkers voor de Ondervoorzitter en mezelf. Tijdens het uitbenen kwam de Sportief Directeur vol bewondering naar mijn snijkunsten kijken.

"Gij hebt dat precies al vaker gedaan."
"Nope, dit is mijn eerste keer."
"Euhm, hoe weet gij hoe ge dat moet doen?"
"Piet Huysentruyt" was mijn magische antwoord waarbij de Onderdirecteur bevestigend knikte. Hij had die aflevering precies ook gezien. Echter, gezien zijn bedenkelijke voorgeschiedenis met messen vertrouwen we hem alleen maar in de buurt van lepels.

Waarop de Sportief Directeur toch nog eventjes de volgende ongepaste opmerking moest geven: "Seg, al dat vet moet der niet aan blijven hangen he!".

Zucht.

"Vet geeft smaak, Sportief Directeur."

Maar kom, ik ken zijn aversie voor vet ondertussen maar al te goed, dus trimde ik het vet mooi van de parelhoen af. En zodra hij zich omdraaide gooide ik het bij de rest van het vlees zodat het straks toch maar mooi mee in de pan kon. Wat niet weet, niet deert zeg ik maar. 

Hij zal mij er later nog dankbaar voor zijn.

Bon, wat bleek na de maaltijd. De 4 filets waren opgegeten - uiteraard, elk ene dat was de moeite nu ook niet - maar ook de 4 billen en een goed deel van de vleugeltjes en dijen waren opgegeten. Dat kon dus niet enkel aan de Ondervoorzitter en mezelf te wijten zijn zou ik durven denken.

Conclusie: de ganse parelhoen had het gehaald van de filets.

Discussie gesloten.

*U2 niet vergeten.

When in Vilvoorde, do as the Vilvoordenaars do*

De naam van mijne blog is niet zomaar gekozen. De inwoners van Vilvoorde worden Pjeirefretters genoemd, op het rond punt aan de kerk staat er een beeld van een paard waar dat stukken uit zijn en ikzelf eet ook maar al te graag eens een stukje paard.

Als ik maar een kleine honger heb, is het meestal pony.

En bij deze ook al een bekentenis. Van de paar jaar dat ik ondertussen in Vilvoorde woon ben ik nog nooit bij De Kuiper gaan eten. Een schande, ik weet het. Voor de leken onder jullie, De Kuiper is een monument in Vilvoorde en ver daarbuiten en staat bekend om zijn paardenvlees.

Een paar maanden geleden kwam Friedje bij mij op bezoek en had ik mij voorgenomen om er eens op zijn kosten te gaan eten, maar ik had mij van straat vergist en zo waren we dus in Pur Horse House terechtgekomen. Ook niet te versmaden, daar niet van, maar mentaal was ik al volledig ingesteld op De Kuiper, in die mate zelfs dat het stilaan mythische proporties begon aan te nemen.

Nu, donderdag had ik weer eens zin in paard en ging ik dus de supermarkt binnen om mij van een stukje te voorzien voor die avond. Ik kwam buiten en stapte door de regen naar huis, zonder paraplu. Schrik dat mijn haren nat zouden worden moet ik toch al lang niet meer hebben.

En onderweg naar huis ging mijne gsm ineens af. Mijn Broer passeerde in de buurt en vroeg of ik geen zin had om samen naar De Kuiper te gaan. Nu hoor ik jullie al hardop denken: ge hadt dus juist zin in paard, ge hadt juist paard gekocht en juist op dat moment belt uw Broer u om te vragen om paard te gaan eten?

Maar Tristan, die link dat gij en uw Broer hebt, dat is gewoonweg telepathie!

Sorry boomknuffelaars, dat is maar telefonie.

Nu kwestie van De Kuiper zelf: voor ne blote donderdag te zijn zat de zaak goed vol, wat altijd een goed teken is. Broer en ik moesten zelfs nog eventjes wachten tot er een plaats zou vrijkomen. Ook kwestie van inkleding was het wel wat speciaal. Het heeft zo wat weg van een bruine kroeg of een voetbalkantine ergens te lande in vierde provenciale. Zitbanken, hout tegen de muren, maar er hing wel een zeer gemoedelijk sfeertje.

Alleen jammer van het gezelschap.

*Een klassieker van Beavis and Butt-head, totaal naast de kwestie.